Δημοκρατικά Δικαιώματα

article thumbnailΑνακοίνωση του Γραφείου Τύπου για την Παγκόσμια Μέρα κατά του Ρατσισμού [2017]

51 χρόνια μετά την ανακήρυξη από τον ΟΗΕ, με την αποφασιστική συμβολή της Σοβιετικής Ένωσης, της 21ης Μάρτη ως Παγκόσμιας Μέρας κατά των Φυλετικών Διακρίσεων, ο καπιταλιστικός κόσμος, στις ΗΠΑ, την ΕΕ, την Ελλάδα δεί  .... 

Οι μισθολογικές εξελίξεις στους ένστολους, η διαπάλη για τον προσανατολισμό του αγώνα τους και οι θέσεις του ΚΚΕ
10/03/12

Α. ΒΑΣΙΚΕΣ ΠΛΕΥΡΕΣ ΤΩΝ ΕΞΕΛΙΞΕΩΝ -ΕΡΓΑΣΙΑΚΕΣ- ΜΙΣΘΟΛΟΓΙΚΕΣ, ΑΣΦΑΛΙΣΤΙΚΕΣ- ΣΤΟ ΧΩΡΟ ΤΩΝ ΕΝΣΤΟΛΩΝ

Για πολλά χρόνια οι εργαζόµενοι στη χώρα µας βοµβαρδίστηκαν από την αστική τάξη και τους πολιτικούς-ιδεολογικούς εκπροσώπους της µε διάφορα επιχειρήµατα για τη µεγάλη κατάχτηση της ένταξής µας στην ΕΕ, σαν το µονόδροµο που είχε ο  λαός µας για να κατοχυρώσει και να διευρύνει την ευηµερία του. Στη συνέχεια ειπώθηκαν πολλά για την ανάγκη ακόµα και θυσιών, προκειµένου να σταθεροποιηθούµε στο κλαµπ της ευηµερίας, στο σκληρό πυρήνα της µε το ευρώ.

Στο όνοµα αυτού του µονόδροµου και της πορείας ολοκλήρωσης της ΕΕ σαν εθνικού στόχου ψηφίστηκαν από το ΠΑΣΟΚ, τη  ΝΔ και το ΛΑΟΣ οι γνωστές συνθήκες του Μάαστριχτ, της Λευκής Βίβλου, της Μπολόνια, της Λισαβόνας.

Με βάση τα παραπάνω, πρόβαλαν και στήριξαν σαν εθνικό στόχο την αναγκαιότητα διαρθρωτικών αλλαγών στις εργασιακές σχέσεις, µε την συνολική τους επιδείνωση, τη µείωση των µισθών, των συντάξεων, την ιδιωτικοποίηση σε υγεία, παιδεία, πρόνοια, κι όλα αυτά σε αντίθεση µε τις ανάγκες του λαού µας, στο όνοµα όµως της ανάπτυξης της χώρας  και της ανταγωνιστικότητας πλέον της κοινής πατρίδας µας, της Ευρώπης.

Το ΠΑΣΟΚ και η ΝΔ, που κυβέρνησαν εναλλάξ τα τελευταία χρόνια τη χώρα, υλοποίησαν αυτή την αντιλαϊκή-αντεργατική πολιτική, εφαρµόζοντας απαρέγκλιτα όλες τις αποφάσεις της ΕΕ.

Ο Συνασπισµός-ΣΥΡΙΖΑ, οι δυνάµεις του οπορτουνισµού, ψήφισαν το Μάαστριχτ  και συνέβαλαν µε τις θέσεις τους στην υλοποίηση των παραπάνω πολιτικών, χωρίς στην ουσία να θίγουν και να αµφισβητούν τη στρατηγική της πλουτοκρατίας και της ΕΕ. Καλλιέργησαν αυταπάτες για την Ευρώπη των λαών.

Το ΚΚΕ απ' την πρώτη στιγµή, ξεσκέπασε τον ιµπεριαλιστικό χαραχτήρα της ΕΕ, σαν ένωση των µονοπωλίων, και την πολιτική της, που υπερασπίζεται τα συµφέροντα του κεφαλαίου σε βάρος των εργαζοµένων.

Η ζωή καθηµερινά επαληθεύει τις θέσεις του ΚΚΕ.  Όλο το προηγούµενο διάστηµα σ' όλη την ΕΕ οι πλούσιοι γίνονταν πλουσιότεροι και στη χώρα µας η εργατική τάξη και ο λαός παγιδευµένοι στους µονόδροµους της αστικής τάξης προσδοκούσαν µάταια να βγουν απ' το τούνελ στο φως, άλλοτε µε τα ταξίµατα του ΠΑΣΟΚ και άλλοτε µε της ΝΔ.

Το διάστηµα αυτό η πλουτοκρατία στη χώρα µας αύξησε την κερδοφορία της, µε βάση τα διάφορα χρηµατοδοτικά πλαίσια στήριξης (χρήµατα βγαλµένα κι απ' τον ελληνικό λαό ), µε τις φοροαπαλλαγές και κυρίως µε την υπονόµευση των εργασιακών δικαιωµάτων, µε εκτεταµένη πολιτική λιτότητας, πριν την κρίση ακόµα µε τις µηδενικές αυξήσεις που επιβλήθηκαν.

Στο Δηµόσιο και ιδιαίτερα στις Ενοπλες Δυνάµεις και Σώµατα Ασφαλείας εφάρµοσαν επιλεκτική επιδοµατική πολιτική, καλλιέργησαν αυταπάτες µε τη δήθεν µισθολογική διαφορετικότητα από υπηρεσία σε υπηρεσία. Κατασκεύασαν τα "ρετιρέ" και τους "προνοµιούχους", που σήµερα καταγγέλλουν, ασκώντας πολιτική συµµαχιών, δηµιουργώντας τις προϋποθέσεις για αδρανοποίηση ή εξαγορά συνειδήσεων. Η αστική τάξη συνειδητά προσπάθησε να εξαγοράσει, να ενσωµατώσει και να υποτάξει µε διάφορους τρόπους τµήµατα των εργαζοµένων, τα οποία αξιοποίησε και στους κοινωνικούς διαλόγους, όπου συµµετείχαν οι εκπρόσωποι του εργοδοτικού και κυβερνητικού συνδικαλισµού.

Την ίδια στιγµή στο όνοµα της ελευθερίας της αγοράς, εµπορευµατοποιήθηκαν παραπέρα η παιδεία, η υγεία και η πρόνοια, ανοίγοντας νέο πεδίο κερδοφορίας του κεφαλαίου. Στα πλαίσια της ελεύθερης αγοράς τους, µεγάλο µέρος των αποθεµατικών των ασφαλιστικών ταµείων οδηγήθηκε στις τσέπες της πλουτοκρατίας, µε τις χρηµατιστηριακές φούσκες, όπως παλιότερα τα αποθεµατικά των ταµείων, δόθηκαν, ως άτοκα δάνεια, χάρισµα στο τραπεζικό κεφάλαιο, για να αυξήσουν τις επενδύσεις και τα κέρδη τους οι επιχειρηµατίες. Χαρακτηριστικό είναι το πρόσφατο κούρεµα που υπέστησαν τη ληστεία και τις συνέπειες κατά 70%, τα αποθεµατικά των µετοχικών ταµείων  όπως αυτά των Ενόπλων Δυνάµεων και των Σωµάτων Ασφαλείας. Έτσι ήρθαν και οι αντιασφαλιστικοί νόµοι από το 1990 και µετά π.χ Σιούφα- Ρέππα, µε αύξηση των ορίων ηλικίας και µείωση των συντάξεων, στο όνοµα της σωτηρίας του συστήµατος συνταξιοδότησης.

Ο δρόµος για το ξεθεµελίωµα των καταχτήσεων των εργαζοµένων στις εργασιακές σχέσεις και στην κοινωνική ασφάλιση ήδη άνοιξε πολύ πριν την κρίση. Η ανάγκη της ανταγωνιστικότητας και κερδοφορίας του κεφαλαίου που καιρό απαιτούσε η ΕΕ µε τη συνθήκη του Μάαστριχ, της Λισαβόνας, είχε βασικό στόχο να περιοριστεί το εργατικό κόστος καιρό πριν την κρίση.

Την τελευταία τριετία η αστική τάξη της χώρας µας, αξιοποιώντας την κρίση και κάτω από τις νέες δυσκολίες για την ανταγωνιστικότητα και την κερδοφορία της, µε τα µνηµόνια, τα µεσοπρόθεσµα προγράµµατα, τους εφαρµοστικούς νόµους, τις νέες ασφαλιστικές ρυθµίσεις, το νέο µισθολόγιο του Δηµοσίου κλπ, βρήκε την  ευκαιρία µε µπαράζ µέτρων να επιταχύνει την αντιλαϊκή πολιτική της, κατακρεουργώντας τα εργασιακά, τα µισθολογικά, τα κοινωνικοασφαλιστικά δικαιώµατα όλων των εργαζοµένων και συνταξιούχων, στον ιδιωτικό και στο δηµόσιο τοµέα, συµπεριλαµβανοµένων και των ένστολων, ακόµα και για εκείνους που στο παρελθόν ασκούσε µια ειδική πολιτική συµµαχιών για την ισχυροποίησή της, µε το διαίρει και βασίλευε.

Με όλα τα παραπάνω οι µειώσεις των µισθών και των συντάξεων και στους ένστολους, στις ένοπλες δυνάµεις, στα σώµατα ασφαλείας, ανέρχονται µεσοσταθµικά στο 35%. Αν υπολογίσουµε και την επερχόµενη παραπέρα µείωση από 10 έως και 20% στους µισθούς, µε βάση το επικείµενο µέχρι τον Ιούνιο νέο µισθολόγιο των ένστολων, που προβλέπει το νέο µνηµόνιο, όπως και την νέα αύξηση της άµεσης και της έµµεσης φορολογίας τους, τότε η κατάσταση και γι' αυτούς γίνεται πλέον δραµατική. Για παράδειγµα, σύµφωνα µε τα στοιχεία του Συνδέσµου Συνεργασίας Μελών Ενόπλων Δυνάµεων, οι έχοντες 25 χρόνια πραγµατική στρατιωτική υπηρεσία στο διάστηµα 2009-2012 είχαν µείωση στα εισοδήµατά τους: οι Ανθυπασπιστές (ΕΜΘ) της τάξης του 60,9%, οι Υπολοχαγοί (από ΑΣΣΥ) της τάξης του 64,3%, οι Αντισυνταγµατάρχες (από ΑΣΕΙ ) της τάξης του 64,6%.

Ήδη κυκλοφορούν διάφορα σενάρια και καλλιεργούνται προσδοκίες για το νέο µισθολόγιο που αφορά τους ένστολους και προβλέπεται να ψηφιστεί ως τον Ιούνιο. Παίρνοντας όµως υπόψη τον κρατικό προϋπολογισµό του 2012, που µειώνει δραστικά τις δαπάνες για µισθούς και συντάξεις, όπως κάνει και η νέα δανειακή σύµβαση και το συνοδευτικό της µνηµόνιο, είναι φανερό πως το σχεδιαζόµενο κυβερνητικό µισθολόγιο για τους ένστολους θα είναι ένα πολύ σκληρό φτωχολόγιο.

Επίσης θεωρούµε πως ο επικείµενος σχετικός νόµος για το µισθολόγιο των ένστολων θα είναι ένας πολυνόµος, που θα περιλαµβάνει όχι µόνο µισθολογικά θέµατα, αλλά και άλλες διατάξεις που αφορούν εργασιακά και κοινωνικοασφαλιστικά ζητήµατα, πάντα στη λογική της µείωσης του µισθού και της υπονόµευσης εργασιακών και κοινωνικοασφαλιστικών ζητηµάτων. Αυτό κατέγραψε και ο αντίστοιχος πολυνόµος 4024/2011 για το µισθολόγιο των πολιτικών δηµοσίων υπαλλήλων. Ο νέος νόµος, θα ανοίγει το δρόµο για νέες αντιδραστικές αλλαγές στο κράτος και στους τοµείς άµυνας και ασφάλειας. 

Βασικό στοιχείο προβληµατισµού και τεκµηρίωσης µιας τέτοιας εξέλιξης αποτελεί η γενικότερη αντίληψη του κεφαλαίου για αναµόρφωση του αστικού κράτους, µε βάση: τον γνωστό "Καλλικράτη", το "πρόγραµµα ΠΟΛΙΤΕΙΑ για τον εκσυγχρονισµό του κράτους", τη "Λευκή Βίβλο για την πολυεπίπεδη διακυβέρνηση" της ΕΕ. Συµπληρώνεται µε το νέο "έξυπνο δόγµα ασφάλειας και άµυνας" του ΝΑΤΟ, τη "δοµή και το σύστηµα εφεδρείας των Ενόπλων Δυνάµεων", το δόγµα της "µηδενικής ανοχής" απέναντι στο λαϊκό κίνηµα, την πολιτική προστασία και διαχείριση κρίσεων, που εξελίσσονται µε βάση τις  κατευθύνσεις του ΝΑΤΟ και της ΕΕ.

Ο κυοφορούµενος νόµος, κοµµάτι της γενικότερης πολιτικής επιφυλάσσει για τους ένστολους το ρόλο του θύµατος και του ακόµα σκληρότερου θύτη σε βάρος του λαού.

Όσο αφορά δε στο κοινωνικοασφαλιστικό σύστηµα και  οι ένστολοι, όπως κι όλοι οι εργαζόµενοι στο δηµόσιο, εντάχτηκαν το 2010 στους αντιασφαλιστικούς νόµους και ρυθµίσεις. Αυτό έχει σαν συνέπεια τις συνεχείς δραστικές περικοπές στις συντάξεις τους. Οι απόστρατοι υπέστησαν επιπλέον περικοπές (-20% έως - 40%) µε ηλικιακά κριτήρια (ειδικά κάτω των 55) µε αποτέλεσµα µεγάλος αριθµός αυτών να αδικηθεί βάναυσα παρά το γεγονός ότι αποστρατεύθηκαν νόµιµα και µε την ισχύουσα νοµοθεσία. Ταυτόχρονα όµως, µε βάση τους προαναφερόµενους νόµους -αν εξαιρέσουµε κάποιες µεταβατικές διατάξεις που ισχύουν µέχρι το 2013 - όλοι οι ένστολοι και µη δηµόσιοι υπάλληλοι εντάσσονται σε ένα συνταξιοδοτικό καθεστώς στο ΙΚΑ, που µετά από 40 χρόνια  εργασίας και στα 65 χρόνια ηλικίας για άνδρες και γυναίκες, αποδίδει σύνταξη από 360 ευρώ µέχρι 700. Η όποια επικουρική σύνταξη των µετοχικών ταµείων έχει µπει ήδη στο τραπέζι του Προκρούστη των µνηµονίων. Τώρα µάλιστα και µε το "κούρεµα" των αποθεµατικών των ασφαλιστικών ταµείων, που επιβάλλουν  κυβέρνηση-ΕΕ, αυτή η σύνταξη όχι µόνο συρρικνώνεται αλλά µεθοδευµένα οδηγείται στην κατάργηση.  

Η όποια δηµόσια δωρεάν παροχή υγείας µε το νόµο για τον ΕΟΠΥΥ υποβαθµίζεται, δέχεται τη χαριστική βολή. Η τελευταία Λευκή Βίβλος της ΕΕ για την κοινωνική ασφάλιση (16-2-2012) εκφράζοντας την ανησυχία της για την προοπτική των συνταξιοδοτικών συστηµάτων συστήνει την παραπέρα αύξηση του ορίου ηλικίας συνταξιοδότησης και την εξασφάλιση της σύνταξης από ατοµικά αποταµιευτικά προγράµµατα.

Μέσα σ' ένα τέτοιο σύνθετο πλέγµα ραγδαίων εξελίξεων, που υποβαθµίζουν ουσιαστικά τους όρους ζωής της συντριπτικής πλειοψηφίας του Λαού αλλά και των ένστολων και  των οικογενειών τους, που ζουν µόνο απ' την εργασία τους, είναι φυσικό να υπάρχει αγωνία και αγανάχτηση µαζί µε την αναζήτηση του τρόπου διεξόδου απ' αυτήν την απαράδεχτη κατάσταση.

Απέναντι σ' αυτό το ενδεχόµενο η αστική τάξη αντιδρά. Επιχειρεί εκτός των άλλων λειτουργιών του αστικού κράτους (οικονοµική - κατασταλτική) µε την ιδεολογική ηγεµονία και τη δύναµη των ΜΜΕ, να χειραγωγήσει τη λαϊκή συνείδηση στις νέες συνθήκες, ν΄ αποτρέψει µια ευρύτερη Λαϊκή συµµαχία που θα αµφισβητεί αποτελεσµατικά την κυριαρχία και εξουσία της.

Β.  ΒΑΣΙΚΑ ΖΗΤΗΜΑΤΑ ΤΗΣ ΔΙΑΠΑΛΗΣ ΣΤΟ ΧΩΡΟ

1. Βασικό ζήτηµα της διαπάλης είναι ο χαραχτήρας της κρίσης και οι αιτίες της. Όταν πριν λίγα χρόνια ξέσπασε η καπιταλιστική κρίση στις ΗΠΑ και εκδηλώθηκε µε τη φούσκα των τραπεζικών στεγαστικών δανείων, η αστική προπαγάνδα πρόβαλε το επιχείρηµα πως για την κρίση ευθύνονται οι χρυσοπληρωµένοι µάνατζερ, τα γκόλντεν µπόυς, που έκαναν κερδοσκοπικά παιχνίδια. Μετά το συµπλήρωσαν ότι φταίνε οι κακοί καπιταλιστές -τραπεζίτες επενδυτές, ότι φταίει ο καπιταλισµός του τζόγου, ο καζινοκαπιταλισµός, ενώ υπάρχει κι ο καλός καπιταλισµός στην παραγωγή αλλά και στο τραπεζικό σύστηµα. Στη συνέχεια ξέχασαν τα προηγούµενα και άρχισε το σενάριο πως κρίση υπάρχει µόνο στην Ελλάδα και οφείλεται στο µεγάλο χρέος της χώρας, που είναι σπάταλη και αντιπαραγωγική. Αποσιώπησαν ότι το φαινόµενο δεν είναι µόνο ελληνικό, ότι αφορά το µεγαλύτερο µέρος του καπιταλιστικού κόσµου. Αποσιώπησαν ότι το δηµόσιο χρέος είναι µια πλευρά και µια µορφή έκφρασης της καπιταλιστικής κρίσης, υπερσυσσώρευσης του κεφαλαίου που δεν µπορεί να αξιοποιηθεί, για να αυξηθεί η καπιταλιστική κερδοφορία. Επίσης απέκρυψαν ότι τα µέτρα που παίρνει η αστική τάξη σε βάρος των εργαζοµένων δεν είναι ελληνική πρωτοτυπία, αλλά σηµαδεύει όλες τις χώρες της ευρωζώνης, προκειµένου µε την συρρίκνωση και εξίσωση µε διάφορους τρόπους τους εργατικού κόστους, σε επίπεδο Ταϊβάν-Αλβανίας να βελτιωθεί η ανταγωνιστικότητα του ευρωπαϊκού κεφαλαίου απέναντι στους ανταγωνιστές του (Ινδία, Κίνα, ΗΠΑ) όπως απαιτούσε καιρό τώρα και πριν την κρίση η συνθήκη της Λισαβόνας.

2. Για το χρέος και τη χαµηλή ανταγωνιστικότητα της χώρας µας φταίνε οι µισθοί, φταίνε τα προνόµια των εργαζοµένων. Οι παραλλαγές είναι πολλές και εναλλάσσονται. Φταίνε τελικά όλοι γιατί  "όλοι µαζί τα φάγαµε". Φταίει ο σπάταλος αντιπαραγωγικός ελλειµµατικός δηµόσιος τοµέας. Οι πολλοί δηµόσιοι υπάλληλοι και οι αντιπαραγωγικοί στρατιωτικοί. Φταίει το υπερτροφικό διεφθαρµένο σπάταλο κράτος. Γύρω από το κράτος, στο οποίο συµπυκνώνονται όλα τα παραπάνω, είναι γεγονός ότι υπάρχουν πολλές συγχύσεις και ψευδαισθήσεις και µισές αλήθειες. Είναι ένα από τα σοβαρότερα ζητήµατα της ιδεολογικοπολιτικής διαπάλης. Η κατανόηση του ταξικού χαραχτήρα του κράτους του κεφαλαίου, της εξουσίας της αστικής τάξης, σαν όργανο για την κερδοφορία του, αλλά και για την καταστολή της εργατικής τάξης και των άλλων λαϊκών στρωµάτων είναι όρος για την αποτελεσµατικότητα του εργατικού λαϊκού αγώνα. Η αστική τάξη εκτιµά ότι το αστικό κράτος έχει ανάγκη γρήγορου εκσυγχρονισµού. Μ' όλα τα παραπάνω όχι µόνο στρώνει το έδαφος για   τις νέες αλλαγές που προωθεί αλλά επιχειρεί να κρύψει  κυρίως το νέο βαθύτερο   ταξικό αντιλαϊκό χαραχτήρα των  µέτρων.  Το περιεχόµενο του εκσυγχρονισµού του αστικού κράτους έχει καιρό καταγραφεί,  πριν  την κρίση.  Είναι ήδη σε εφαρµογή "ο Καλλικράτης", σαν η νέα µορφή οργάνωσης της κρατικής διοίκησης σε τοπικό και περιφερειακό επίπεδο, η πολύµορφη φοροµπηχτική - ανταποδοτική - αντιλαϊκή λειτουργία του, οι Συµπράξεις του Δηµόσιου µε τον Ιδιωτικό Τοµέα (ΣΔΙΤ ), µε κύρια στόχευση την ενίσχυση της δράσης και της κερδοφορίας του µεγάλου κεφαλαίου. Υπάρχει το σχέδιο "ΠΟΛΙΤΕΙΑ" (2005-2015 ) για την επανίδρυση της δηµόσιας διοίκησης, του κράτους, που έγινε µε βάση τις υποδείξεις του ΟΟΣΑ, της Παγκόσµιας Τράπεζας. Πρόσφατα έχουµε τις ανάλογες κατευθύνσεις της ΕΕ, µε τη "Λευκή Βίβλο για την πολυεπίπεδη διακυβέρνηση". Στις 19-1-2012, συµπυκνώνοντας τις παραπάνω κατευθύνσεις των πολυεθνικών, ο Ρέππας, υπουργός  "Διοικητικής Μεταρρύθµισης και Ηλεκτρονικής Διακυβέρνησης", υπογράµµισε: "στα πλαίσια του µνηµονίου σε συνεργασία µε την Task Force, µε υπεύθυνη τη Γαλλία για θέµατα διοικητικής µεταρρύθµισης προωθούµε συγκεκριµένες δράσεις. Η ουσία της µεταρρύθµισης επικεντρώνεται στην εξυπηρέτηση και τη στήριξη της επιχειρηµατικότητας, για την ανάπτυξη της καπιταλιστικής κερδοφορίας µε µεγαλύτερο αυταρχισµό.  "Ένα κράτος επιτελείο", είπε ο υπουργός, "στοχοπροσηλωµένο, συντονισµένο, αποδοτικό κι αποφασιστικό". Ο κ. Υπουργός αποσαφήνισε τι ανθρώπινο δυναµικό θέλει αυτό το κράτος. Λίγους, αφοσιωµένους κι αποτελεσµατικούς. "Μέχρι το 2015 θα απολυθούν 150.000 υπάλληλοι". "Η δια βίου εγγύηση της απασχόλησης στο δηµόσιο τοµέα είναι ένας αναχρονισµός". Προωθείται ήδη η κατάργηση 1897 θέσεων πολιτικών υπαλλήλων στις ΕΔ και άλλες 7.417 είναι στο στόχαστρο, όπως δηµοσιεύτηκε, χωρίς διάψευση. "Θα αξιολογείται η ατοµική δράση-απόδοση κάθε δηµόσιου υπάλληλου, µε βάση τους κεντρικούς στόχους, όπως θα µπαίνουν σε κάθε δοµή και ο  µισθός και η εργασία του θα συναρτάται µε την απόδοσή του". Η σύνδεση του µισθού µε την απόδοση, ως ενιαίο σύνολο των νέων εργασιακών σχέσεων στο κράτος, οι απολύσεις και η κατάργηση της µονιµότητας αποτελούν το βασικό όπλο χειραγώγησης του κρατικού υπαλλήλου για την εξυπηρέτηση της κυριαρχίας της αστικής τάξης. Η δηµόσια διοίκηση και το κράτος έχει ταυτόχρονα µια νέα ιεραρχία, µια ελίτ που πρέπει να φτιαχτεί από την αρχή. Με νέα ποιοτικά χαρακτηριστικά τεχνοκράτη-µάνατζερ, σε άµεση συνεργασία µε την υψηλή γραφειοκρατία της ΕΕ, τους επιχειρηµατικούς οµίλους και τις πολυεθνικές, που πρέπει να υπηρετήσει. Σ' αυτό ήταν σαφής ο κ. Ρέππας. "Η διαχείριση του ανθρώπινου δυναµικού πρέπει γρήγορα να οδηγήσει σε µια ισχυρή και ανεξάρτητη ανώτερη υπαλληλική ιεραρχία, η οποία διασφαλίζει τη διοικητική συνέχεια κι αποτελεσµατικότητα, πολύ περισσότερο ενόψει του υψηλού ρυθµού αλλαγής των ηγεσιών στα διάφορα υπουργεία". Όλα αυτά θα βρουν την έκφρασή τους και στο χώρο των ένστολων, γιατί αυτές οι κατευθύνσεις, χωρίς εξαίρεση, αφορούν και προωθούνται ήδη σ' όλα τα υπουργεία και τις κρατικές δοµές.  Για όλους τους δηµόσιους αλλά  κυρίως για τους ένστολους, πρέπει να γίνει κατανοητό ότι η µισθολογική πολιτική σε βάρος τους συνδέεται και µε τις γενικότερες αλλαγές στο κράτος και µε τη φύση της εργασίας τους, ως το βασικό κατασταλτικό µηχανισµό, και την απαίτηση της αστικής τάξης, παρά τη φτώχεια τους,   να είναι αυστηρά προσηλωµένοι σ' αυτό το ρόλο. Ο εκσυγχρονισµός του αστικού κράτους απαιτεί την ενίσχυση της ταξικής κατασταλτικής λειτουργίας του, µε πρόσχηµα την εγκληµατικότητα, τις ασύµµετρες απειλές µε βάση τις σύγχρονες νατοϊκές προδιαγραφές και τις κατευθύνσεις της ΕΕ.

3. Η ιδιαιτερότητα της αποστολής των ένστολων επιβάλλει να τύχουν καλύτερης οικονοµικής µεταχείρισης σε αντιπαράθεση µε άλλους κλάδους που θίγονται. Κάποιοι το λένε πιο καθαρά: "Οι φύλακες της πολιτείας πρέπει να είναι χορτάτοι και να µάχονται". Είναι ένα επιχείρηµα που έχει παρελθόν. Εξακολουθεί και σήµερα να προβάλλεται από πολλές πλευρές, λειτουργώντας αποπροσανατολιστικά στον κλάδο των ένστολων και κυρίως διαλυτικά, στην ενότητα και την αποτελεσµατικότητα του αγώνα όσων θίγονται από την αντιλαϊκή πολιτική. Ασφαλώς και υπάρχουν διαφορές ανάµεσα στους ξεχωριστούς κλάδους των κρατικών υπαλλήλων. Υπάρχει όµως, πάνω απ' όλα, η κοινή βάση της ικανοποίησης των σύγχρονων αναγκών της ζωής τους ως κοινή αφετηρία. Η όποια διαφορετικότητα δεν µπορεί να γίνεται το άλλοθι να οικοδοµούνται αντιλήψεις όπως: "εµείς είµαστε οι ξεχωριστοί", "δεν µας νοιάζουν οι άλλοι, εµείς να κατοχυρώσουµε τη θέση µας". Πολύ περισσότερο όταν η απαίτηση για ξεχωριστή προνοµιακή οικονοµική αντιµετώπιση µε το ειδικό µισθολόγιο των ένστολων κρύβει ή εκφράζει, πέρα από τυχόν "αγνές προθέσεις", την αντιδραστική αντίληψη ότι οι ένστολοι σαν "πραιτοριανοί" του συστήµατος "πρέπει να τύχουν ειδικής µέριµνας, να έχουν ειδικά προνόµια, ειδικά µισθολόγια". Αυτή η θέση είναι επιζήµια για τους ίδιους και το λαό. Πολύ περισσότερο δεν δικαιολογείται ανοχή απέναντί της, τόσο µε βάση την προηγούµενη πείρα της επιδοµατικής πολιτικής, αλλά και γιατί  ήδη η κυβέρνηση έχει ξεκαθαρίσει τη θέση της. Την προηγούµενη, απορριπτέα απ' όλους επιδοµατική πολιτική του διαίρει και βασίλευε, την προωθεί πολύ πιο έντονα σήµερα. Τη βάζει σε εφαρµογή τραβώντας τη στα άκρα, µε την εξατοµίκευση της αµοιβής κάθε δηµόσιου υπάλληλου, κάθε ένστολου, µε βάση την αξιολόγηση της απόδοσής του. Το να διεκδικούν κάποιοι γενικά την αύξηση των αποδοχών των ένστολων, ενώ παράλληλα αποδέχονται τη σύνδεση µισθού - απόδοσης, πέφτουν σε ακραίες αντιφάσεις, οδηγούν σε αγώνα αποσπασµατικό και χωρίς προοπτική, γιατί σκιαµαχούν µε το δέντρο και χάνουν το δάσος, την ουσία της αντιδραστικής πολιτικής. Το ίδιο συµβαίνει όταν αποσπασµατικά υπερασπίζονται τα επικουρικά - ανταποδοτικά ταµεία και αφήνεται στο απυρόβλητο το κεφαλαιοποιητικό ανταποδοτικό σ΄ ατοµική βάση σύστηµα της κύριας ασφάλισης, απαλλάσσοντας την εργοδοσία από τις υποχρεώσεις της και περιορίζοντας την υποχρέωση του κράτους σε ένα βοήθηµα 360 ευρώ ή όσων τελικά καταλήξει. Το ίδιο γίνεται όταν η δράση των ένστολων για τις αµοιβές τους υποβαθµίζει η αδιαφορεί σχετικά µε τον αντιδραστικό - κατασταλτικό ρόλο που τους επιφυλάσσουν.

4. Το "διεφθαρµένο κράτος", το γενικό τσουβάλιασµα όλων των πολιτικών ως "κλέφτες", το "µαζί τα φάγαµε", επιχειρεί να κρύψει τους πραγµατικούς κλέφτες, το κεφάλαιο, τις πολυεθνικές που κυριαρχούν και καθορίζουν τη ζωή µας. Το ότι "όλοι φταίνε" και παραπέρα "και οι τριακόσιοι της Βουλής είναι το ίδιο" συµπληρώνεται σήµερα µε την  νέα επιστηµονική ανακάλυψη ότι "φταίει το ΚΚΕ για την κρίση", γιατί αυτό "κλείνει τα εργοστάσια", αυτό "διαλύει τον τουρισµό", αυτό "έχει ευθύνη για το διεφθαρµένο αστικό κράτος" που η παρέµβαση του ΚΚΕ "το έκανε σοβιετικού τύπου". "Το ΚΚΕ είναι τυχοδιωκτικό" γιατί θέλει να οδηγήσει το λαό στην απελπισία, τη φτώχεια, την εξαθλίωση, να προκαλέσει την αλλαγή του κοινωνικού συσχετισµού, µέσα από την καταστροφή της κοινωνίας. Για να καταλήξουν Ν.Δ, ΠΑ.ΣΟ.Κ και ΛΑ.Ο.Σ να συνυπογράφουν τα µνηµόνια και να κραυγάζουν ως αµόλυντες παρθένες πως "θα βάλουν τέλος στο άσυλο του ΚΚΕ". Το σύνθηµα του ΚΚΕ "την κρίση να πληρώσει η πλουτοκρατία" πολύ τους ενοχλεί. Ο φόβος τους για τη χειραφέτηση του λαού σ' αυτή την κατεύθυνση δεν κρύβεται. Γι' αυτό επιχειρούν να τον τροµοκρατήσουν, ότι επίκειται χάος, πείνα και αίµα, αν δεν υποκύψει πάλι ο λαός στο γνωστό µονόδροµο της µέχρι τώρα πολιτικής τους. Έτσι ετοιµάζεται νέο νοµοθετικό πλαίσιο απαγόρευσης των διαδηλώσεων και περιορισµού των λαϊκών αγώνων. Η υποκρισία και ο εµπαιγµός των ΠΑ.ΣΟ.Κ, Ν.Δ, ΛΑ.Ο.Σ πλασάρεται σαν την ελπίδα. Αυτοί που ευθύνονται για τα λαϊκά βάσανα, αυτοί που ενοχοποιούν το λαό για τις δικές τους αντιλαϊκές επιλογές, αυτοί που τον έδεσαν χειροπόδαρα και τον παρέδωσαν στους τοκογλύφους για τον υπόλοιπο  αιώνα, κι από κοντά αυτοί που πλασάρουν τις παραλλαγές του µικρότερου κακού (ΣΥΝ-ΣΥ.ΡΙΖ.Α, αντάρτες - µνηµονιακοί κι αντιµνηµονιακοί) µ' ένα άλλο µείγµα διαχείρισης που σπέρνουν την ψευδαίσθηση της αντιµνηµονιακής συσπείρωσης για µια άλλη καλή φιλολαϊκή ΕΕ, έχουν κοινό παρονοµαστή. Να αφήσουν στο απυρόβλητο την ουσία του εκµεταλλευτικού καπιταλιστικού συστήµατος που γεννά τις κρίσεις και τους πολέµους που µας γυροφέρνουν, όλα για τα κέρδη και την κυριαρχία της πλουτοκρατίας.

5. Δόγµα ασφάλειας και άµυνας

Στο χώρο των Ε.Δ - Σ.Α όλες οι κυβερνήσεις του ΠΑ.ΣΟ.Κ και της Ν.Δ εφάρµοσαν πιστά τις νατοϊκές αποφάσεις σε ότι αφορά το αµυντικό δόγµα και τις δοµές διοίκησης και διάρθρωσης των ενόπλων δυνάµεων. Το στρατιωτικό δόγµα από αµυντικό και µε αποστολή τη θωράκιση της χώρας αλλάζει από «αµυντικό» σε «αποτρεπτικό αµυντικό»και µε «αποστολές εθνικών υποχρεώσεων» (εκτός συνόρων). Στα πλαίσια του νέου δόγµατος χωράνε και υλοποιούνται όλοι οι ιµπεριαλιστικοί σχεδιασµοί. Σύµφωνα µε απόφαση του ΝΑΤΟ το 8% των ενόπλων δυνάµεων, είναι άµεσα δεσµευµένο και υπόλογο στον Ανώτατο Στρατιωτικό Διοικητή του ΝΑΤΟ. Επίσης και το 40% µε προειδοποίηση. Λειτουργεί στρατηγείο του ΝΑΤΟ στη Θεσσαλονίκη, πρώην Γ΄Σώµα Στρατού που είναι σε   ετοιµότητα για αποστολές εκτός συνόρων για το 2012.

Υπάρχουν δεσµεύσεις που έχουν αναλάβει στα πλαίσια του ΝΑΤΟ (οι κυβερνήσεις ΠΑ.ΣΟ.Κ - Ν.Δ από τη δεκαετία του ΄90) για κατάργηση των εθνικών ορίων επιχειρησιακής ευθύνης στο Αιγαίο  και τη δηµιουργία ενιαίου επιχειρησιακού χώρου. Στα πλαίσια αυτά επικοινωνίες, ραντάρ κλπ ελέγχονται απόλυτα από Αµερικανούς, που µπορούν να νεκρώσουν τα πάντα. Στην όποια πιθανή αναµέτρηση µε την Τουρκία των έλεγχο των εξελίξεων και την έκβαση θα καθορίσουν οι Αµερικανοί. Αυτό είναι κατανοητό σ' αρκετούς   επιτελείς που φτιάχνουν θεωρίες ότι δεν θα µας αφήσουν οι Αµερικανοί ν΄ αρπαχτούµε, ότι η όποια σύγκρουση θα είναι περιορισµένη-"σηµειακή" και ότι πρέπει να τα έχουµε καλά µαζί τους για να εξυπηρετήσουµε τα συµφέροντά µας. Τελευταία έχουµε το µνηµόνιο κατανόησης συνεργασίας ανάµεσα σε ειδικές δυνάµεις ΗΠΑ - Ελλάδας και ΝΑΤΟ. Στα πλαίσια αυτά διαµορφώνεται και συντονιστικό κέντρο ειδικών επιχειρήσεων (Αναλυτικότερα ΡΙΖΟΣ 5/8/11).

Βασική εξέλιξη είναι η προσπάθεια µετατροπής των ΕΔ σε µισθοφορικό στρατό µε την µείωση των εφέδρων, την ύπαρξη των ΕΠΟΠ και άλλων κατηγοριών µε εργασιακές σχέσεις ορισµένου χρόνου καθώς και την αναµόρφωση γενικότερα του συστήµατος εφεδρείας σε επαγγελµατική βάση.

Η άµυνα της πατρίδας, στην πράξη, δεν είναι υπόθεση των στρατευµένων παιδιών του λαού µας που σε συνθήκες µεγάλης ανεργίας, εναγωνίως ψάχνουν για επαγγελµατική διέξοδο και τα µετατρέπουν σε µισθοφόρους επαγγελµατίες  πολέµου. Ο προσανατολισµός και η δοµή των ΕΔ, είναι για ευέλικτες δυνάµεις ταχείας επέµβασης, για αποστολές εκτός συνόρων, όπου γης, και εντός της χώρας, όπως τελευταία φαίνεται πιο καθαρά. Ήδη συγκροτήθηκαν και εκπαιδεύονται καιρό τώρα οι πρώτες στρατιωτικές µονάδες σε καθήκοντα αστυνοµίας, µε το γνωστό "µνηµόνιο περί καταστολής πλήθους" και τις πολλές πλέον ασκήσεις σ' όλη τη χώρα. Οι ΕΔ µε την καθοδήγηση του ΝΑΤΟ, της ΕΕ, τείνουν όλο και περισσότερο να πάρουν χαρακτηριστικά µηχανισµού καταστολής (για δράση µέσα κι έξω απ' τη χώρα) ενώ η αστυνοµία αποκτά νέες δυνάµεις και µηχανισµούς, δανείζεται οπλισµό, µεθόδους και οργάνωση των ειδικών στρατιωτικών επιχειρήσεων σε στενή σύνδεση µε ανάλογους µηχανισµούς καταστολής της ΕΕ. Η νέα αντίληψη του ΝΑΤΟ, που θα εγκριθεί στη σύνοδο κορυφής του Σικάγου (Μάιο 2012), προωθεί τη λεγόµενη "έξυπνη άµυνα" που στηρίζεται σε νέα υψηλής τεχνολογίας οπλικά συστήµατα και µια νέα διαδικασία για γρήγορη στρατιωτική επέµβαση, όπου χρειαστεί, µέσω της λεγόµενης "κοινής τοποθέτησης και κοινής χρήσης στρατιωτικών µέσων" (Pooling and Sharing).

Αυτή η απαίτηση προκύπτει κάτω από την πίεση της οικονοµικής κρίσης, αλλά και της πείρας τους από την επέµβαση  στη Λιβύη. Ήδη δηµιουργείται ειδικός αποθηκευτικός χώρος στη Βοσνία, για µέσα και υλικά των αποστολών ΚΕΠΑΑ. Ταυτόχρονα η ΕΕ προωθεί τη χρησιµοποίηση µισθοφορικών σωµάτων, θέλοντας να γενικεύσει τη χρήση τους στις ιµπεριαλιστικές επιχειρήσεις και πολέµους. Επίσης προωθεί την ευρύτερη ενσωµάτωση των γυναικών στις ΕΔ και στις ιµπεριαλιστικές επεµβάσεις, µε την απόφασή της για το "ρόλο των γυναικών στον πόλεµο". Οι υπηρεσίες πληροφοριών υποτάσσονται όπως πάντα αλλά και µε νέες τεχνολογίες στο "µεγάλο αδερφό".

Τα επικοινωνιακά συστήµατα της χώρας, όπως κι αυτά των ένστολων, είναι κάτω από τον έλεγχο των πολυεθνικών (σύστηµα Tetris). Η πρόσφατη "στρατηγική για τις τηλεπικοινωνίες και την ηλεκτρονική διακυβέρνηση", που προωθούν ΕΕ και κυβέρνηση, θα φέρουν γενικότερες  αλλαγές όπως και σε κρίσιµες δοµές άµυνας και ασφάλειας, µε στόχο την αποτελεσµατικότητα του αστικού κράτους. Το φακέλωµα του παλιού αστικού κράτους, µε βάση τα κοινωνικά φρονήµατα, ωχριά µπροστά στη νέα εφιαλτική συστηµατική παρακολούθηση, που ήδη καταγράφει κάθε ενέργεια, κάθε σκέψη, κάθε δράση των ανθρώπων, µε την αξιοποίηση όλων των σύγχρονων εργαλείων της πληροφορικής, που ελέγχονται από τις πολυεθνικές και θα είναι υποταγµένα στο νέο σύστηµα παρακολούθησης που εγκαινιάζει από το 2013 η εθνική υπηρεσία ασφαλείας των ΗΠΑ (Ριζοσπάστης 24-3-2012). Όλη η "επιστήµη", η τεχνολογία, στην υπηρεσία της παρακολούθησης για την επεξεργασία προγραµµάτων χειραγώγησης, καταστολής και εκµετάλλευσης. 

Κάτω από την οµπρέλα των µηχανισµών του ΝΑΤΟ, της ΕΕ, οι δοµές πολιτικής προστασίας για σεισµούς, πυρκαγιές, πληµµύρες κλπ υποβαθµίζονται. Παραδίνονται ουσιαστικά στην ιδιωτική πρωτοβουλία, στις Μ.Κ.Ο. Παράλληλα ενισχύεται ο επεµβατικός χαρακτήρας «της πολιτικής προστασίας και ανθρωπιστικής βοήθειας» που εντάσσεται στις διάφορες στρατιωτικές αποστολές - επεµβάσεις. Στο όνοµα της ασφάλειας του πολίτη, της πολιτικής προστασίας των δοµών ζωτικής σηµασίας ισχυροποιούνται παλιές και νέες δοµές καταστολής (κρατικές, ιδιωτικές, παρακρατικές, ΜΚΟ..,). Συντονίζονται στα πλαίσια του Συµβούλιο Συντονισµού και Στρατηγικής Εσωτερικής Ασφαλείας µε βάση το δόγµα καταπολέµησης της τροµοκρατίας των ασύµµετρων απειλών. Αυξάνονται και πληθαίνουν οι ιδιωτικές εταιρείες security. Πάνω από 1000 επιχειρήσεις µε 50.000 εργαζόµενους έχουν εισβάλλει για τα καλά στην καθηµερινότητά µας, σε εργοστάσια, αεροδρόµια, καταστήµατα, νοσοκοµεία, δηµόσια κτίρια, υπουργεία, ακόµα και σε στρατόπεδα. Ετοιµάζονται να αναλάβουν δράση  και σε πανεπιστηµιακά ιδρύµατα. Πολυεθνικές, αµερικάνικες και ευρωπαϊκές, αναλαµβάνουν την εκπαίδευση παραστρατιωτικών οργανώσεων, µε διάφορες ονοµασίες "πολιτοφυλακής", σαν εµπορική δραστηριότητα, αλλά και για συνδροµή στις κρατικές δοµές. Η σύµφυση εταιρειών security και κρατικών µηχανισµών καταστολής ενισχύεται και από το γεγονός πως αστυνοµικοί ή απόστρατοι στρατιωτικοί βρίσκουν πεδίο προνοµιακής απασχόλησης στις εταιρείες αυτές. Ήδη εγκρίθηκε η χρήση όπλων από ιδιώτες φρουρούς, πχ στα πλοία. ΠΑΣΟΚ, ΝΔ και ΛΑΟΣ διαλαλούν ότι υπάρχει κρίση ανασφάλειας και ανοµία που δυναµιτίζουν τα θεµέλια οργάνωσης της κοινωνίας και του κράτους. Προωθούν τη "µηδενική ανοχή".  Ιστορική πείρα και πεποίθησή µας είναι ότι η προβοκάτσια, οι "µπαχαλάκηδες", οι "γνωστοί άγνωστοι", το έγκληµα επιστρατεύονται χρόνια τώρα και γίνονται το άλλοθι για το πολύµορφο χτύπηµα του λαϊκού κινήµατος, που είναι φυσικό να αντιδρά όταν του παίρνουν το ψωµί απ'  το τραπέζι. Η µηδενική ανοχή δεν αφορά αυτούς τους µηχανισµούς, ούτε όσους κερδοσκοπούν θησαυρίζοντας σε βάρος των εργαζόµενων. Το λαό σηµαδεύει όταν σηκώνει κεφάλι, όταν αντιστέκεται απέναντι στη βία του εργοδότη, στη βία της ανεργίας, απέναντι στη βία της πείνας, στη βία του ασφαλιστικού, όταν διεκδικεί να πάρει πίσω τον πλούτο που παράγει και που του κλέβουν.

6. Με το µνηµόνιο καταλύεται η εθνική κυριαρχία. Όλοι οι ελληνόψυχοι, οι πατριώτες µαζί ενάντια στο µνηµόνιο, στον ξένο καταχτητή. Όλοι µαζί λοιπόν να αποδεχτούµε και να υποταχτούµε στη µπότα της ελληνικής πλουτοκρατίας, µε την ψευδαίσθηση ότι έτσι θα απαλλαγούµε από τη µπότα του Γερµανού τραπεζίτη , των πολυεθνικών. Πρόβληµα ανεξαρτησίας και κυριαρχίας πράγµατι υπήρχε και υπάρχει. Αφορά όµως µόνο την εργατική τάξη, τα λαϊκά στρώµατα. Η αστική τάξη έχει ξεκάθαρο το ζήτηµα της ανεξαρτησίας και  κυριαρχίας της. Το  µνηµόνιο, η ΕΕ, το ΔΝΤ εξυπηρετεί τα συµφέροντά της. Το έχει ξεκαθαρίσει στο παρελθόν και πρόσφατα. Οι πρόεδροι του ΣΕΒ διαχρονικά  δηλώνουν: "ύψιστος εθνικός στόχος η ΕΕ και η παραµονή  µας στο ευρώ", "ΕΕ ή χάος". Σε πρόσφατο άρθρο του στα ΝΕΑ ο καθηγητής του Παν. Αθηνών κ. Ιωακειµίδης, µέλος του Δ.Σ. του  ΕΛΙΑΜΕΠ  το αναλύει διεξοδικά. "Η ΕΕ συνιστά ένα σύστηµα διαµοιρασµού κυριαρχίας. Οι χώρες που συµµετέχουν σ' αυτήν έχουν εκχωρήσει, µε την πράξη προσχώρησης, σηµαντικά τµήµατα κυριαρχίας, προκειµένου να δηµιουργήσουν θεσµούς, όργανα και πολιτικές για να αντιµετωπιστούν σε συλλογική βάση προβλήµατα, προκλήσεις, κρίσεις, απειλές, που δεν µπορεί κάθε χώρα να αντιµετωπίσει µόνη της....  Οι χώρες µέλη της ΕΕ εκχωρούν µεν κυριαρχία αλλά ανακτούν δύναµη και εξουσία. Για την ενίσχυση της θέσης τους στο περιφερειακό και διεθνές σύστηµα.... Αυτή είναι η πραγµατικότητα της ΕΕ  που ισχύει για την Ελλάδα. Αντανακλάται µεταξύ των άλλων στο γεγονός ότι περίπου 65% των δηµοσίων αποφάσεων, που µας αφορούν ως κοινωνία και οικονοµία, λαµβάνονται από τα όργανα της Ένωσης και µόνο 35% από τους εθνικούς θεσµούς. Σε ορισµένους τοµείς µάλιστα το σύνολο των αποφάσεων λαµβάνεται από τα όργανα της Ένωσης, καθώς έχουµε εκχωρήσει το σύνολο της κυριαρχίας "νοµισµατικό, εµπορικό, αγροτικής πολιτικής, ανταγωνισµού κα". Έχουµε εποµένως εκχώρηση εθνικής κυριαρχίας από τα εθνικά κράτη για να δηµιουργήσουµε µια συλλογική ευρωπαϊκή κυριαρχία, που συµβάλλει στη µεγιστοποίηση του εθνικού και του δηµόσιου συµφέροντος. Το ελληνικό σύνταγµα άλλωστε νοµιµοποιεί την εκχώρηση αυτή και επιτρέπει περαιτέρω εκχώρηση, ανεξάρτητα από τη γλώσσα που χρησιµοποιεί (άρθρο 28 ). Άρα είναι σαφές ότι αυτή η εθελούσια µεταφορά κυριαρχίας στην Ένωση λειτουργεί ευεργετικά για κάθε χώρα µέλος. Συµµετοχή στην ΕΕ χωρίς εκχώρηση κυριαρχίας δεν νοείται"

Πεποίθησή µας είναι ότι η αντιλαϊκή πολιτική της τρόικας, της ΕΕ, του ΔΝΤ, του κεφαλαίου είναι νύχι-κρέας µε την πολιτική της ελληνικής αστικής τάξης, όπως και οι ίδιοι οµολογούν, για τις ανάγκες της. Ο «πατριωτισµός», η «ανεξαρτησία» της αστικής τάξης στα πλαίσια της ΕΕ παίρνει τα κέρδη, κι ο πατριωτισµός των λαϊκών στρωµάτων καλείται να πληρώσει τη ζηµιά.

7."Έξω η πολιτική". "Έξω τα κόµµατα από το χώρο των Ε.Δ. - Σ.Α." "Στα εθνικά ζητήµατα άµυνας και ασφάλειας δεν χρειάζονται κοµµατικές θέσεις, χρειάζεται διακοµµατική συνεννόηση, συναίνεση, για τη χάραξη εθνικής στρατηγικής". Η υποκρισία της αστικής τάξης είναι δεδοµένη και τα ιδεολογήµατα ανάλογα µε τις ανάγκες της. Άλλοτε εµφανίζεται µε το επιχείρηµα ότι η κυβέρνηση και το κόµµα που τη στηρίζει είναι φυσικό και θεµιτό να εφαρµόζει το πρόγραµµά του. Άλλοτε όταν δυσκολεύεται να περάσει την πολιτική της να ζητά συναίνεση και διακοµµατική συνεννόηση. Άλλοτε υποστηρίζει  ότι κάθε κρατικός υπάλληλος, και ιδιαίτερα ο ένστολος, έχει το δικαίωµα να στοχάζεται ελεύθερα, όµως δεν έχει δικαίωµα να ανακοινώνει σ' άλλους τη γνώµη του και να συνεργάζεται µαζί τους για ν' αλλάξει τα πράγµατα. Άλλοτε κάνει σηµαία της το "έξω τα κόµµατα". Το ΠΑΣΟΚ, η ΝΔ και όσοι τα λένε αυτά, στη δική τους κοµµατική και πολιτική  ταυτότητα φορούν το φωτοστέφανο του γενικού συµφέροντος και χαρακτηρίζουν κάθε άλλη άποψη στενά κοµµατική, αντικοινωνική. Οι διοικητές στο χώρο των ένστολων στις υψηλότερες βαθµίδες, όπως και οι διευθυντές στη δηµόσια διοίκηση, µε συστηµατικό τρόπο επιλέγονται, χρόνια τώρα, µε αυστηρά πολιτικά και κοµµατικά κριτήρια. Να είναι το µακρύ χέρι του κράτους και του κόµµατος που κυβερνά. Όσοι λένε "έξω τα κόµµατα από το χώρο" εννοούν "έξω το ΚΚΕ". Κι "όπου δεν πίπτει λόγος πίπτει ράβδος". Υπάρχει ιστορική παράδοση σ' αυτό και το υπόβαθρο είναι η περιφρούρηση της αστικής εξουσίας.  Βέβαια µπορεί η βία της άρχουσας τάξης να πνίγει το δικαίωµα του κρατικού- του ένστολου υπάλληλου να παλεύει να αλλάξει τα πράγµατα. Το κράτος όµως που γίνεται το όργανο αυτής της βίας πώς θα δικαιολογηθεί; Αν όπως λέει αντιπροσωπεύει το σύνολο, τότε δεν έχει το δικαίωµα να καταπνίγει τη γνώµη της µειοψηφία, που µπορεί µε τον καιρό να γίνει πλειοψηφία. Αν οµολογήσει ότι είναι κράτος βίας, τότε, θα του αντιταχτεί δικαιωµατικά, µια άλλη βία, µικρή ή µεγάλη. Σε µια ταξική κοινωνία η πολιτική δεν είναι παρά οι σκοποί και τα καθήκοντα που βάζουν οι κοινωνικές τάξεις, οι µέθοδες και τα µέσα που εφαρµόζουν για να τα υπερασπίσουν. Είναι φανερό ότι ούτε ο κρατικός τοµέας, οι ΕΔ και τα ΣΑ όχι µόνο δεν είναι έξω και µακριά από την πολιτική, αλλά είναι στον πυρήνα της πολιτικής, µιας και συνδέονται µε το σύστηµα της εξουσίας, της διατήρησής της, της αστικής τάξης. Είναι γνωστό και αποδεχτό στο χώρο το αξίωµα του Κλάουζεβιτς ότι ο πόλεµος είναι η συνέχεια της πολιτικής µε άλλα (βίαια) µέσα. Εποµένως το πραγµατικό ερώτηµα και δίληµµα δεν είναι µέσα ή έξω ή µακριά η πολιτική και τα κόµµατα από το χώρο, αλλά ποια  πολιτική  ανταποκρίνεται στις ανάγκες του λαού και της κοινωνικής προόδου και ταυτόχρονα στις ανάγκες των εργαζόµενων κάθε χώρου.  Η κυρίαρχη τάξη της κοινωνίας µας προσπαθεί να εµφανίζει τα κόµµατά της ότι λειτουργούν "πολιτικά", δήθεν "για το συµφέρον όλων των πολιτών" και όχι "κοµµατικά" , για το συµφέρον δηλαδή µιας τάξης. Ότι είναι τάχα "υπερταξικά" και "εθνικά" "για το κοινό συµφέρον". Σε περιόδους όµως κρίσης και ιδιαίτερης όξυνσης των λαϊκών προβληµάτων όταν η πολιτική της αστικής τάξης  δεν µπορεί εύκολα να πλασάρεται µε το  φωτοστέφανο του κοινού συµφέροντος, ταυτόχρονα µε τα παραπάνω, προσπαθεί να πείσει τις λαϊκές µάζες ν' αποµακρυνθούν από την πολιτική δράση, να συντηρητικοποιηθούν, να παθητικοποιηθούν, για να διευκολυνθεί έτσι το πέρασµα περισσότερο αντεργατικών και αυταρχικών µέτρων, που καµιά ελκυστική φρασεολογία δεν µπορεί ν' αποκρύψει τον αντιδραστικό χαρακτήρα τους για τους εργαζόµενους. Έτσι, για να µπορέσει να καταστήσει τους εργαζόµενους παθητικούς δέκτες της πολιτικής της διακηρύσσει ότι από τη στιγµή που όλα "πολιτικοποιούνται" και πολύ περισσότερο "κοµµατικοποιούνται", χάνουν την υποτιθέµενη "γνησιότητά" τους. Παύουν -έτσι διατείνεται η άρχουσα τάξη- να λειτουργούν "εθνικά" και γίνονται, δήθεν, αντικείµενο κοµµατικής καπηλείας". 

Γ.  ΟΙ ΘΕΣΕΙΣ ΤΟΥ ΚΚΕ

-Το κοινωνικό σύστηµα στη χώρα µας έχει όνοµα. Λέγεται καπιταλισµός. Η ουσία αυτού του συστήµατος είναι ότι λύνεται µε συγκεκριµένο τρόπο το θεµελιακό ζήτηµα κάθε κοινωνίας που είναι η παραγωγή και κατανοµή των υλικών όρων της ζωής µας. Το τι παράγουµε, πως το παράγουµε, και κυρίως πως το µοιράζουµε λύνεται µ' ένα συγκεκριµένο τρόπο, που ευλογεί και οξύνει την κοινωνική αδικία, τις ταξικές αντιθέσεις, την εκµετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο. Με λίγα λόγια όλη η ανθρώπινη κοινωνία παίρνει µέρος στην υλική και πνευµατική παραγωγή. Οι ελάχιστοι, δηλαδή η αστική τάξη, που έχει στην ιδιοκτησία της τα µέσα παραγωγής, παίρνει τα πολλά. Οι πολλοί όµως, δηλαδή η εργατική τάξη, τα λαϊκά στρώµατα, τα λίγα. Αυτή η κοινωνία έχει στην εξουσία κυρίαρχη την αστική τάξη. Η αστική τάξη έχει τους πολιτικούς εκπροσώπους της, και όχι µόνο!  Έχει επιστήµονες, διανοούµενους, καλλιτέχνες, δηµοσιογράφους. Έχει τα ΜΜΕ της. Έχει τα όργανα καταστολής, το στρατό, την αστυνοµία, το παρακράτος,  το πολύµορφο κράτος της και την προβοκάτσια.

 -Η αστική τάξη έχει κάνει επιστήµη την επιχείρηση - χειραγώγηση του λαού.  Ξέρει να διαχειρίζεται τα συναισθήµατα του λαού, πέρα από τη λογική. Ξέρει να καλλιεργεί το φόβο, για να πουλά την ελπίδα. Ξέρει να παίζει µε την αγωνία, µε την ανασφάλεια του λαού, για να του πλασάρει τη λύτρωση. Η πολιτική επιχειρηµατολογία της αστικής τάξης είχε κινδυνολογία µε την αδύνατη κυβέρνηση, την ακυβερνησία. Έχει τον πατριωτισµό µε σηµαία ευκαιρίας. Έχει δράκους, τους παντοδύναµους ιµπεριαλιστές που πρέπει ρεαλιστικά να καλοπιάνουµε, να προσκυνάµε για να σωθούµε. Και πάντοτε έχει εκπλήξεις και κρυµµένους άσσους, τους "αντάρτες" πολιτικούς, τις εφεδρείες του συστήµατος, έχει καρότο µαζί µε το µαστίγιο της καταστολής. Η αλήθεια είναι πως έχουν πολλά µέσα να ζαλίζουν την εργατική τάξη, αν δεν πατάει γερά στα πόδια της και δεν έχει ταξική πυξίδα και αρχές.

 -Εµείς  δεν µασάµε τα λόγια µας, δεν δίνουµε ψεύτικες υποσχέσεις και ελπίδες. Δεν ζητάµε εξουσιοδότηση, όπως  κάνουν  τα  άλλα κόµµατα, για  να λύσουµε  τα προβλήµατα  για λογαριασµό της εργατικής τάξης, του λαού. Η εργατική τάξη και ο λαός είναι δηµιουργός της ιστορίας. Γι' αυτό εκείνο που ζητάµε, εκείνο που µας ενδιαφέρει, είναι να µπει σε κίνηση ο αγώνας, η δηµιουργικότητά του λαού σε κάθε µικρό και µεγάλο πρόβληµα που αντιµετωπίζει.

 -Σήµερα αλλά και παλιότερα πολλοί µίλησαν και µιλούν για τα βάσανα της εργατικής τάξης. Παλιότερα αλλά και στη σηµερινή εποχή συναντάµε πολλούς που διαλαλούν ότι υπερασπίζονται τα συµφέροντα της. Τόσο παλιότερα όσο και σήµερα το βασικό δεν είναι να αναγνωρίσουµε την ύπαρξη της εργατικής τάξης, ούτε να περιγράψουµε την εκµετάλλευση και την καταπίεση, τα προβλήµατα και τα βάσανα του λαού, όσο να χαράξουµε τη στρατηγική και τακτική του εργατικού λαϊκού κινήµατος, να εξοπλιστεί και να συσπειρωθεί η εργατική τάξη, η ίδια η τάξη να βγει δυναµικά στο προσκήνιο της κοινωνικής και πολιτικής ζωής, και να πολεµήσει σωστά και αποτελεσµατικά, µαζί µε τα άλλα λαϊκά στρώµατα. Δεν θα κουραστούµε να επαναλαµβάνουµε ότι οι εργαζόµενοι µια επιλογή έχουν: την ανάπτυξη των αγώνων τους. Ταυτόχρονα όµως λέµε πως κι αυτό δεν φτάνει. Κάθε συνδικαλιστικός αγώνας ασφαλώς είναι πολύτιµος, γιατί συνειδητοποιεί, µπορεί να οργανώσει παραπέρα όσους αγωνίζονται, µπορεί να κόψει κάπου τη φόρα της επίθεσης του κεφαλαίου, να δώσει κάποια ανακούφιση. Όµως αν µιλάµε για ουσιαστική διέξοδο, για ριζική αλλαγή της κατάστασης χρειάζεται κάτι παραπάνω. Χρειάζεται να συντονιστούν οι αγώνες. Να ανέβουν σε µια ανώτερη ποιοτική βαθµίδα. Στην «εφ' όλης της ύλης» επίθεση του κεφαλαίου, των µονοπωλίων, του ιµπεριαλισµού πρώτη και καλύτερη η εργατική τάξη χρειάζεται να συσπειρωθεί και ν' αντιτάξει την ενιαία αντεπίθεσή της. Να οργανωθεί η συµµαχία και ο αγώνας της µε τα άλλα λαϊκά καταπιεζόµενα στρώµατα σ' όλο το φάσµα των αναγκών και των δικαιωµάτων τους. Βέβαια ξέρουµε ότι δεν υπάρχουν οικονοµικές κοινωνικές προτάσεις και προγράµµατα διεξόδου για την εργατική τάξη και το λαό δίχως πολιτική πρόταση στο επίπεδο της διακυβέρνησης και κυρίως της εξουσίας. Σ' αυτό τον αγώνα χρειάζεται και µπορεί η εργατική τάξη να µπει επικεφαλής, να συσπειρώσει δίπλα της τα ευρύτερα λαϊκά στρώµατα, για να οικοδοµηθεί η συµµαχία του λαού ενάντια στα µονοπώλια, τον ιµπεριαλισµό, το γερασµένο καπιταλισµό. Για µια λαϊκή εξουσία που να µπορεί να ελέγχει και να κάνει κουµάντο στους βασικούς κρίκους της οικονοµίας. Με την κοινωνικοποίηση των βασικών και συγκεντρωµένων µέσων παραγωγής. Με τον παραγωγικό συνεταιρισµό της φτωχής αγροτιάς, που όλα θα λειτουργούν µε σκοπό όχι το καπιταλιστικό κέρδος αλλά την κάλυψη των πραγµατικών αναγκών των εργαζοµένων, την απόδοση του ιδρώτα, της εργασίας τους. Με τον κεντρικό  σχεδιασµό της παραγωγής, µε τη συµµετοχή και τον έλεγχο των εργαζοµένων. Για µια εξουσία που θα µπορεί να υπερασπίζεται τον εαυτό της και τις λαϊκές κατακτήσεις από τη µανιασµένη επίθεση του κεφαλαίου. Για µια εξουσία που θα έχει την εργατική τάξη και τους συµµάχους της ενεργητικά στο προσκήνιο της κοινωνικοπολιτικής ζωής, στη διεύθυνση των κρατικών υποθέσεων, µε νέους θεσµούς, φτιαγµένους µέσα στη λαϊκή δράση και την ταξική πάλη.

 -Είναι όµως σήµερα εφικτή µια άλλη πορεία έξω από τους µονόδροµους του συστήµατος, σε σύγκρουση µε τους παντοδύναµους µηχανισµούς του χρήµατος, της ΕΕ, του ΝΑΤΟ, του Ιµπεριαλισµού;». Μπορεί να υπάρχει διαφωνία για τη δυνατότητα µιας τέτοιας πορείας. Αλλά τουλάχιστον σήµερα όλοι και όλες, συµφωνούν, διαισθάνονται και αναγνωρίζουν όλο και περισσότερο ότι η ανθρωπότητα, η οικονοµία, η επιστήµη, η πολιτική ζωή, τα πάντα βρίσκονται σε µια ιστορική θύελλα όπου όλα αλλάζουν απότοµα και µε ιλιγγιώδεις ρυθµούς. Όλα δείχνουν ότι ζούµε την κορυφαία καµπή όλης της µέχρι τώρα γνωστής ιστορίας των κοινωνιών της εκµετάλλευσης. Γιατί ποτέ οι δυνατότητες του πραγµατικού πλούτου, της ελευθερίας και της ευτυχίας όλων των ανθρώπων δεν ήταν τόσο τεράστιες, µε βάση την εξέλιξη της επιστήµης, της τεχνικής, και ποτέ η υπάρχουσα κατάσταση της εκµετάλλευσης της υποδούλωσης και της φτώχειας δεν καταβρόχθιζε µε τόση µανία τον πολιτισµό του κόσµου. Δυσκολίες;  Ναι,  υπάρχουν. Πολλά µπορούµε να πούµε. Το κύριο είναι άλλο. Ότι δεν είναι ζήτηµα δυνατότητας ή εποχής. Είναι ζήτηµα κατεύθυνσης της πάλης και του προσανατολισµού του εργατικού µας κινήµατος, του λαϊκού αγώνα, µέσα απ' τα µικρά και τα µεγάλα ζητήµατα. Όλοι αυτοί οι περίφηµοι µονόδροµοι του κεφαλαίου, είναι η πιο µεγάλη απάτη, ο πιο αδιάντροπος πολιτικός µύθος. Για να βασιλεύει ο φόβος, η σύγχυση, η µοιρολατρία. Αυτές τις θέσεις, την ρεαλιστική πρότασή µας για τη δυνατότητα ανατροπής της εξουσίας των µονοπωλίων, για τη λαϊκή εξουσία και οικονοµία στην υπηρεσία του λαού κι όχι για την κερδοφορία του κεφαλαίου, ανοιχτά, καθαρά το ΚΚΕ βάζει στο λαό για να την κάνει δική του υπόθεση.

Ταυτόχρονα είµαστε µπροστά για κάθε µικρό και µεγάλο πρόβληµα του. Υπερασπιζόµαστε τις σύγχρονες ανάγκες του, στην εργασία, στους µισθούς, στην κοινωνική ασφάλιση, στην υγεία, στην παιδεία, στην πρόνοια, ενάντια στους ιµπεριαλιστικούς πολέµους, για κάθε ζήτηµα της ανθρώπινης υπόστασης. Στα πλαίσια αυτά στηρίζουµε το δικαίωµα των ένστολων για αξιοπρεπή διαβίωση, όπως για κάθε εργαζόµενο, ανεξάρτητα από κλάδο, φυλή, θρησκεία. Στηρίζοντας και διεκδικώντας το δικαίωµά σας στην αξιοπρεπή διαβίωση δεν αποδεχόµαστε η φύση της εργασίας σας  να συµβάλλει να αφαιρεθούν από τους άλλους εργαζόµενους τα ίδια δικαιώµατα. Κατανοούµε τη διαφορά ανάµεσα σ' ένα θεσµό-µηχανισµό από τη φύση του αντιλαϊκό και στους ανθρώπους που εργάζονται σ' αυτόν σπρωγµένοι από την ανάγκη της επιβίωσης. Δεν είναι δική µας θέση η επιλογή να στρέφουµε τους         εργαζόµενους του ενός κλάδου απέναντι στον άλλον για να κυριαρχεί η αδικία και η εκµετάλλευση. Κανένας εργαζόµενος δεν θα µπορέσει να λύσει το πρόβληµά του µόνος του, πολύ περισσότερο σε αντιπαράθεση µε τους άλλους. Υπερασπιζόµαστε το δικαίωµα κάθε λαού να καθορίζει την τύχη του. Κανένας δεν είναι πάνω από τον κυρίαρχο λαό κι αυτός έχει κάθε δικαίωµα να αλλάζει κάθε τι που µπαίνει εµπόδιο στην ευηµερία του, µε την υπεροχή της δύναµής του, της πλειοψηφίας που διαθέτει και µε τη δύναµη του αγώνα του. Να είναι πρωταγωνιστής των εξελίξεων, να ανατρέπει συσχετισµούς και να διαµορφώνει νέους. Έτσι κινείται ο τροχός της ιστορίας, τον οποίο η αστική τάξη προσπαθεί µάταια να σταµατήσει, για να µην χάσει την εξουσία της. Οι αστοί ως τάξη, αναγνωρίζουν στον εαυτό τους το δικαίωµα να ασκούν βία, αλλά θέλουν να στερήσουν από την εργατική τάξη το δικαίωµά της αντίδρασης σ' αυτή τη βία. Η αστική νοµιµότητα, για παράδειγµα, θεωρεί "δίκαιο" να πετσοκόβονται οι µισθοί, συντάξεις, δικαιώµατα, να διαµορφώνονται συνθήκες σύγχρονης εργασιακής δουλείας. Όµως θεωρεί παράνοµο να παλεύει ο λαός  για να ανατρέψει αυτά τα µέτρα που κάνουν τη ζωή του κόλαση. Θεωρεί "ανοµία" την πάλη του λαού να αλλάξει τους συσχετισµούς προς όφελός του, και να διαµορφώσει µια νοµιµότητα, που δεν θα επιτρέπει στα παράσιτα να καταστρέφουν τη ζωή του. Αυτή είναι η λαϊκή νοµιµότητα, η µη αναγνώριση, δηλαδή η παρεµπόδιση της πολιτικής που τσακίζει το λαό, η κατάργησή της. Νόµιµο για το λαό είναι εκείνο που αντιστοιχεί στο πραγµατικό του συµφέρον κι όχι οι νόµοι που ψηφίζουν τα κόµµατα του κεφαλαίου. Αυτό είναι το  βαθύτερο νόηµα στο σύνθηµά µας πως "νόµος είναι και πρέπει να γίνει το δίκιο του εργάτη".

Δ. Άξονες, µέτωπο πάλης, αιτήµατα ειδικότερα για  τους ένστολους

Για τα εργασιακά, µισθολογικά, ασφαλιστικά δικαιώµατα  των ένστολων.

Έχοντας ως αφετηρία και ως πάγια αρχή την ικανοποίηση των συνεχώς διευρυνόµενων αναγκών των εργαζοµένων, ένστολων ή µη, καταδικάζουµε τη µισθολογική και εργασιακή βαρβαρότητα που επέβαλλαν οι κυβερνήσεις µέχρι σήµερα και ειδικότερα η τρικοµµατική συγκυβέρνηση ΠΑΣΟΚ-ΝΔ-ΛΑΟΣ. Παλεύουµε για την ανατροπή της και διαµορφώνουµε και για τους ένστολους όπως και για όλους τους εργαζόµενους µια πρόταση που ως κατώτατο βασικό µισθό έχει τα 1400 ευρώ  µε αντίστοιχη κλιµάκωση, ανάλογα µε τις σπουδές και τα χρόνια υπηρεσίας. Σε αυτό το µισθό ενσωµατώνονται όλα τα επιδόµατα, εκτός από τα κοινωνικά επιδόµατα, γάµου και τέκνων, οι αµοιβές για πραγµατικές υπερωρίες, το επίδοµα θέσης ευθύνης και ανθυγιεινότητας - επικινδυνότητας της εργασίας (σε συνδυασµό µε τη µείωση χρόνων εργασίας ). Περιέχει ακώλυτη βαθµολογική και µισθολογική εξέλιξη, µε βάση τα χρόνια εργασίας, αποσύνδεση του µισθού από το βαθµό και του βαθµού από τα καθήκοντα. Με βάση την πρότασή µας αυτή ο βαθµός αποτελεί απλά προϋπόθεση για τη διεκδίκηση θέσεων ευθύνης για συγκεκριµένο χρονικό διάστηµα θητείας. Οι επιλογές για την απόδοση αυτών των θέσεων θα γίνεται, µέσα από συλλογικά όργανα, µε συγκεκριµένα-αντικειµενικά κριτήρια και µε διαφανείς διαδικασίες.

Για τον ένστολο νεοεισερχόµενο στην κατηγορία της:

- Υποχρεωτικής Εκπαίδευσης (ΥΕ) διεκδικούµε 1400 ευρώ (µεικτά) και να κλιµακώνεται ως τα 2.800 ευρώ στον καταληκτικό µισθό.

- Δευτεροβάθµιας Εκπαίδευσης (ΔΕ) 1600 ευρώ (µεικτά) και να κλιµακώνεται στα 3.200 ευρώ στον καταληκτικό µισθό.

- Τεχνολογικής Εκπαίδευσης (ΤΕ) 1800 ευρώ (µεικτά) και να κλιµακώνεται στα 3.600 ευρώ στον καταληκτικό µισθό.

- Πανεπιστηµιακής Εκπαίδευσης (ΠΕ) 2000 ευρώ (µεικτά) και να κλιµακώνεται στα 4.000 ευρώ στον καταληκτικό µισθό.

Η κλιµάκωση για όλες τις κατηγορίες να ολοκληρώνεται στα 30 χρόνια εργασίας, έτσι η σχέση κατώτερου κι ανώτερου µισθού για κάθε κατηγορία να είναι 1 προς 2 και η σχέση κατώτατου υποχρεωτικής εκπαίδευσης και ανώτατου πανεπιστηµιακής εκπαίδευσης 1 προς 2,8.

Αυτή η αναγκαστική για το σήµερα οµαδοποίηση µε βάση το µορφωτικό επίπεδο σε καµιά περίπτωση δεν δικαιολογεί τις ήδη υπάρχουσες ταξικές ανισότητες, γιατί και σήµερα  υπάρχουν και ορθώνονται ταξικοί φραγµοί στη µόρφωση και η ισότητα των επιλογών είναι υπονοµευµένη.

Η πρότασή µας αυτή προβάλλεται σε συνδυασµό µε τη διεκδίκηση για αποκλειστικά δηµόσια  δωρεάν υγεία, παιδεία, πρόνοια. Επίσης σε συνδυασµό µε:

- Αφορολόγητο όριο 20.000 ευρώ κατ' άτοµο, 40.000 για το ανδρόγυνο µε προσαύξηση 5.000 για κάθε ανήλικο παιδί.

- Στα 30 χρόνια εργασίας σύνταξη στο 80% των αποδοχών αφυπηρέτησης ή στα 55 χρόνια ηλικίας στις γυναίκες και στα 60 οι άνδρες, 5 χρόνια νωρίτερα για όσους και όσες εργάζονται σε βαριά ανθυγιεινά και επικίνδυνα επαγγέλµατα.

- Κατάργηση κάθε µορφής ανταποδοτικότητας των ασφαλιστικών ταµείων. Άµεση κατάργηση των ασφαλιστικών εισφορών για την περίθαλψη. Κάλυψη των εισφορών των ασφαλιστικών ταµείων από τον κρατικό προϋπολογισµό µέσω της αναδιανοµής. 

- Αµοιβές για υπερωρίες, νυχτερινά, αργίες µε βάση την εργατική νοµοθεσία.

- Μέριµνα για την κάλυψη στεγαστικών αναγκών όσων στρατιωτικών υπηρετούν στην παραµεθόριο.

Για την αµυντική ικανότητα της χώρας, για τα δηµοκρατικά δικαιώµατα του λαού.  

Παλεύουµε η αµυντική ικανότητα της Ελλάδας να στηριχτεί στο λαό και στην νεολαία, στα στρατευµένα παιδιά, στους αξιωµατικούς και υπαξιωµατικούς, που δεν ανέχονται την εκχώρηση κυριαρχικών δικαιωµάτων σε ΗΠΑ, ΝΑΤΟ, ΕΕ, στους ιµπεριαλιστικούς σχεδιασµούς της πλουτοκρατίας. Η αµυντική θωράκιση της χώρας όχι µόνο δεν διασφαλίζεται στα πλαίσια του ΝΑΤΟ και της ΕΕ αλλά υπονοµεύεται. Ο ελληνικός λαός και το κίνηµα του  θα βρεθεί αντιµέτωπος µε το ΝΑΤΟ και κάθε άλλο µηχανισµό που στρέφεται κατά των συµφερόντων του. Πρέπει και έχει υποχρέωση να απαντήσει θετικά και αποτελεσµατικά στη µεγάλη αυτή πρόκληση, µε την έξοδο της χώρας απ' το στρατιωτικοπολιτικό αυτό οργανισµό. Δεν αναγνωρίζουµε τη µεταβίβαση κυριαρχικών δικαιωµάτων άµυνας-ασφάλειας σε ΗΠΑ, ΝΑΤΟ, ΕΕ. Παλεύουµε κατά της κοινής ευρωπαϊκής πολιτικής ασφάλειας και άµυνας, κατά του ευρωστρατού, των δυνάµεων ταχείας επέµβασης.  Αντιπαλεύουµε την αλλαγή συνόρων, τους στρατούς κατοχής των ιµπεριαλιστικών οργανισµών. Καµιά συµµετοχή των ελληνικών στρατιωτικών δυνάµεων στους ιµπεριαλιστικούς πολέµους, στους στρατούς κατοχής. Αντιπαλεύουµε την υπαγωγή των ελληνικών ενόπλων δυνάµεων στις διαταγές και τους επιθετικούς σχεδιασµούς ΝΑΤΟ και ΕΕ. Λέµε όχι στο µισθοφορικό στρατό, στις στρατιωτικές δαπάνες και τους εξοπλισµούς που υπηρετούν νατοϊκές ανάγκες κι όχι την άµυνα της πατρίδας µας. Καταδικάζουµε την ανάθεση καθηκόντων αστυνόµευσης σε τµήµατα των ΕΔ, την εκπαίδευσή τους σε τέτοια καθήκοντα µε οποιοδήποτε πρόσχηµα. Είµαστε υπέρ της στήριξης εγχώριας κρατικής αµυντικής βιοµηχανίας. Επιστροφή όλων των ελληνικών δυνάµεων στρατού και αστυνοµίας που δραστηριοποιούνται εκτός της χώρας µας, στους ιµπεριαλιστικούς σχεδιασµούς. Κατάργηση των ξένων βάσεων όλων γενικά των διευκολύνσεων στους ιµπεριαλιστικούς οργανισµούς. Υπερασπιζόµαστε τα κυριαρχικά δικαιώµατα στο χερσαίο, εναέριο και θαλάσσιο χώρο. Να ανακληθούν οι εκχωρήσεις που υπογράφηκαν στη Μαδρίτη το 1998, που αναγνωρίζουν ζωτικά συµφέροντα της Τουρκίας στο Αιγαίο, που µε τις γκρίζες ζώνες υποθάλπει την ένταση και αστάθεια στην περιοχή.

Κατάργηση των νόµων, µηχανισµών παρακολούθησης και πρακτικών ποινικοποίησης των εργατικών - λαϊκών αγώνων και διευκόλυνσης της εργοδοτικής τροµοκρατίας.

Απεµπλοκή του Λιµενικού Σώµατος από τον στρατιωτικό ποινικό κώδικα καθώς και του Πυροσβεστικού Σώµατος από το Ν 3511/2006 που ουσιαστικά το στρατιωτικοποιεί.

Είµαστε αντίθετοι στην εκχώρηση αρµοδιοτήτων για ζητήµατα ασφάλειας και τάξης σε ιδιωτικές εταιρείες µε σκοπό την κερδοφορία, σε θεσµούς και µηχανισµούς εµπλοκής   του λαού στην καταστολή, πχ. "κοινοτική αστυνόµευση", "εθελοντής αστυνόµος", "αστυνόµος της γειτονιάς", πολύµορφες ΜΚΟ,  και οµάδες  "πολιτοφυλακής".

Να δηµιουργηθούν ανθρώπινοι και αξιοπρεπείς ανοιχτοί και δηµόσιοι προσωρινοί χώροι υποδοχής και φιλοξενίας µεταναστών- προσφύγων, µε δωρεάν σίτιση και στέγαση, ιατροφαρµακευτική φροντίδα και νοµική αρωγή. Να δοθούν ταξιδιωτικά έγγραφα σε όσους θέλουν να πάνε σε άλλο κράτος-µέλος της ΕΕ. Ανυπακοή στη συνθήκη Σένγκεν και στον κανονισµό Δουβλίνο.  Να δοθεί άσυλο στους πρόσφυγες και όσους προέρχονται από χώρες ιµπεριαλιστικής κατοχής ή εµφυλίων. Να νοµιµοποιηθούν οι µετανάστες που ζουν κι εργάζονται στην  Ελλάδα. Να έχουν πλήρη εργασιακά, κοινωνικά και δηµοκρατικά δικαιώµατα.

Για την εκπαίδευση 

Η επαγγελµατική εκπαίδευση των ένστολων (Ε.Δ.- Σ.Α.) είναι ταξικά προσδιορισµένη και υποβαθµισµένη, στα όρια της ιδεολογίας, της πολιτικής και των στόχων της αστικής τάξης, των ιµπεριαλιστικών οργανισµών. Στηρίζεται πάνω σ' ένα απαράδεκτο υπόβαθρο βασικής εκπαίδευσης (Δηµοτικό - Γυµνάσιο - Λύκειο ) που όλο µεταρρυθµίζεται και παρόλα αυτά όλοι αναγνωρίζουν ότι βρίσκεται σ' αναντιστοιχία µε τις σύγχρονες ανάγκες του λαού, της νεολαίας, για ολοκληρωµένη βασική µόρφωση, προϋπόθεση για ένταξη στην εργασία ή για παραπέρα επαγγελµατική εκπαίδευση. Η επαγγελµατική εκπαίδευση των ένστολων παρέχεται µέσα από ένα πολυδιασπασµένο σύστηµα αυτόνοµων σχολών, ολιγόµηνων διαλέξεων, τύπου σεµιναρίων έως 2ετούς και 4ετούς φοίτησης, τύπου ακαδηµιών ή ΑΕΙ. Η παραγωγή νέας γνώσης µέσα στις υπάρχουσες σχολές ΑΣΕΙ είναι ανύπαρκτη, ακυρώνοντας έτσι τον επιστηµονικό ανώτατο χαρακτήρα τους. Καλύπτεται µε τη "µετεκπαίδευση" κάποιων λίγων στο εξωτερικό, µε τις γνωστές αρνητικές συνέπειες.

Διεκδικούµε:

- Αποκλειστικά δηµόσιο δωρεάν εκπαιδευτικό σύστηµα µε κατάργηση κάθε επιχειρηµατικής δράσης.

- Υπόβαθρο και προαπαιτούµενο ένταξης στην παραγωγή ή σε παραπέρα επαγγελµατική εκπαίδευση αποτελεί το 12χρονο σχολείο βασικής εκπαίδευσης για όλους, χωρίς ταξικές διακρίσεις. Να εξασφαλίζεται µέσα από ένα τύπο σχολείου µε ενιαία δοµή, πρόγραµµα, διοίκηση και λειτουργία, εξειδικευµένο προσωπικό, που θα καλλιεργεί αρµονικά όλες τις πλευρές της ανθρώπινης προσωπικότητας, θα προσφέρει γενική επιστηµονική γνώση της φύσης και της κοινωνίας.

- Κρατικές δωρεάν επαγγελµατικές σχολές, όπου η φύση της εργασίας δεν απαιτεί ανώτατη επιστηµονική εκπαίδευση, αλλά εξειδικευµένα εφόδια για την άσκηση επαγγέλµατος.

- Ενιαίο δηµόσιο δωρεάν σύστηµα ανώτατης εκπαίδευσης, χωρίς ταξικούς φραγµούς, χωρίς αντιεπιστηµονικούς διαχωρισµούς των σπουδών σε κύκλους και των ιδρυµάτων σε κατηγορίες. Με βάση την αποσαφήνιση των επιστηµονικών αντικειµένων γίνεται η διασύνδεση και ένταξη των υπαρχόντων Ακαδηµιών και ΑΣΕΙ στην Ενιαία Ανώτατη Εκπαίδευση. Στόχος της ΕΑΕ είναι να διαµορφώνει επιστηµονικό δυναµικό µε υψηλή ειδίκευση και επαγγελµατική επάρκεια, κατάλληλο να στελεχώσει τους τοµείς της έρευνας, της παραγωγής, της εκπαίδευσης και τις κρατικές υπηρεσίες, υπηρετώντας τις λαϊκές ανάγκες.

- Ενίσχυση της έρευνας και της παραγωγής νέας γνώσης, µέσα από µεταπτυχιακό κύκλο σπουδών που οδηγεί σε διδακτορικό, µε γνώµονα την ανάπτυξη της λαϊκής ευηµερίας. Η έρευνα και  παραγωγή νέας γνώσης, ιδιαίτερα σε ζητήµατα άµυνας και ασφάλειας, πρέπει να απεµπλακεί από τους ιµπεριαλιστικούς οργανισµούς, να υπηρετεί τις λαϊκές ανάγκες, κι όχι τις πολυεθνικές παροχής  συστηµάτων ασφάλειας και οπλικών συστηµάτων και την κερδοφορία και την ανταγωνιστικότητα των µονοπωλίων.

- Προσανατολισµό της εκπαίδευσης και διαπαιδαγώγησης των ΣΑ στην κατεύθυνση αντιµετώπισης του κοινού ποινικού εγκλήµατος, ιδιαίτερα του οργανωµένου, κι όχι του λαϊκού κινήµατος.

Οι άλλες πολιτικές και συνδικαλιστικές δυνάµεις κινούνται, µε παραλλαγές, στη διαιώνιση της σηµερινής κατάστασης. Το ΠΑΣΟΚ, η ΝΔ και το ΛΑΟΣ όταν απευθύνονται στο χώρο των ένστολων επικεντρώνονται σε επιµέρους αποσπασµατικά, εργασιακά και επαγγελµατικά ζητήµατα. Για το µισθολόγιο απλά αρκούνταν παλιότερα στη θέση για εξαίρεση των ένστολων από το νέο δηµοσιοϋπαλληλικό µισθολόγιο και αόριστες υποσχέσεις για µελέτη των προβληµάτων, χωρίς δέσµευση. Τώρα που εξαγγέλθηκε η κατάρτιση ως τον Ιούνιο νέου µισθολογίου για τους ένστολους τηρούν σιγή ιχθύος. Ο ΣΥΝ - ΣΥΡΙΖΑ  µιλά για έναν γενικόλογο εκδηµοκρατισµό και γενικά για οικονοµική αναβάθµιση των ένστολων. Η τέτοια τους στάση ασφαλώς αποτελεί αντικειµενικά συναίνεση στα κυβερνητικά µέτρα ή στην καλύτερη περίπτωση αναµονή της κυβερνητικής πρότασης για να κάνουν πάνω σ' αυτήν διορθωτικές παρεµβάσεις, αφήνοντας στο απυρόβλητο την αντεργατική ουσία της. Υιοθετούν δηλαδή και σ' αυτή την περίπτωση την πολιτική, ιδεολογική και οικονοµική ουσία της κυβερνητικής φιλοσοφίας ως προς το σύστηµα µισθολογικών αµοιβών στους ένστολους. Αλλά και οι προτάσεις που έχουν γίνει µέχρι τώρα από συνδικαλιστικά όργανα ένστολων κινούνται στη λογική "στο όνοµα της κρίσης να αποδεχτούµε περικοπές και απλά να είναι όσο γίνεται λιγότερες". Είναι λογικές ενσωµάτωσης που αφήνουν στο απυρόβλητο τις αιτίες και τους υπαίτιους της οικονοµικής κρίσης αλλά και το ίδιο το σύστηµα που σύµφυτό του είναι αυτές οι κρίσεις.

Το Κ.Κ.Ε την παραπάνω πρότασή του την θεωρεί ως συνεκτική, όχι γιατί δεν έχει ακόµα κάποια κενά ή δεν απαιτεί βαθύτερη επεξεργασία, αλλά γιατί επιχειρεί να είναι συνεκτική, να περιλαµβάνει στόχους πάλης και ριζικές αλλαγές, που είναι εναρµονισµένες στο επίπεδο της οικονοµίας, της κοινωνικής πολιτικής, της δηµοκρατίας και της εξουσίας. Οι θέσεις µας αντιµετωπίζουν τα προβλήµατα αξιοπρεπούς διαβίωσης των ένστολων, σε συνάρτηση µε τα συµφέροντα, τις ανάγκες, τα δικαιώµατα της εργατικής τάξης, του λαού. Ως κόµµα θα δώσουµε συνέχεια στη µελέτη των προβληµάτων των ένστολων. Μέσα στην πράξη και στη δράση, µε τη συµµετοχή των εργαζοµένων, φιλοδοξούµε να ολοκληρώνονται οι θέσεις µας, να συµβάλλουν στον προσανατολισµό και την αποτελεσµατικότητα του λαϊκού αγώνα.

Μάρτης 2012

 
 
 
JSN ImageShow by JoomlaShine.com
 
Copyright © 2011 kke.gr