Ομιλία του ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ Δημήτρη Κουτσούμπα στο 42ο Φεστιβάλ ΚΝΕ – ΟΔΗΓΗΤΗ
24/09/16

Φίλες και Φίλοι

Συντρόφισσες και Σύντροφοι

Το Φεστιβάλ της ΚΝΕ και του «Οδηγητή» αφήνει κάθε χρόνο το στίγμα του. Με τις εκατοντάδες εκδηλώσεις σε όλη την Ελλάδα και φυσικά με τις εκδηλώσεις του εδώ, στο Πάρκο «Αντώνης Τρίτσης».

Κι αν κάποιοι ψάχνουν να βρουν απάντηση στο γιατί το Φεστιβάλ της ΚΝΕ αντέχει, ενώ όλες οι αντίστοιχες πρωτοβουλίες άλλων νεολαιών ξέφτισαν με το χρόνο, η απάντηση βρίσκεται στο ίδιο το περιεχόμενο του Φεστιβάλ ΚΝΕ-Οδηγητή.

Κάθε χρόνο χιλιάδες νέοι και νέες συναντιούνται, ψυχαγωγούνται, συζητάνε για τις αγωνίες τους και τα όνειρά τους.

Με τη συμβολή καταξιωμένων καλλιτεχνών από όλα τα είδη της τέχνης, με την ανάδειξη της ερασιτεχνικής δημιουργίας, με τη γνωριμία με τον εργατικό λαϊκό πολιτισμό και το έργο μεγάλων κομμουνιστών και προοδευτικών δημιουργών που έχουμε χρέος να μεταδοθούν στις νέες γενιές.

Ταυτόχρονα χιλιάδες νέοι και νέες, μαθητές, σπουδαστές, νέοι εργαζόμενοι κι άνεργοι έρχονται σε επαφή με την Ιστορία του ΚΚΕ και του εργατικού κινήματος.

Βρίσκουν τα ίχνη της προηγούμενης γενιάς αγωνιστών, εμπνέονται, αποφασίζουν να πάρουν θέση στον οργανωμένο αγώνα, παίρνουν τη σκυτάλη για τις μεγάλες μάχες που έχουμε μπροστά μας, για τους «σεισμούς που μέλλονται να ‘ρθουν».

Πολύ περισσότερο φέτος, που μπροστά και στον εορτασμό των 100 χρόνων του ΚΚΕ και των 50 χρόνων της ΚΝΕ, χιλιάδες νέοι και νέες μέσα από τις εκδηλώσεις της ΚΝΕ ήρθαν σε μία πρώτη -για πολλούς- επαφή με την ιστορία του Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας, που φέτος γιορτάζουμε τα 70 χρόνια από την ίδρυσή του.

Αυτό δεν είναι κάποια εμμονή του ΚΚΕ, ένα «κόλλημα» στο παρελθόν όπως λένε διάφοροι.

Η ιστορία του ΚΚΕ, τα συμπεράσματα που απορρέουν από αυτήν για τη στρατηγική του Κόμματος είναι όπλα στο σημερινό, σύνθετο και απαιτητικό αγώνα ενάντια στο σύστημα της εκμετάλλευσης. Στην μεγάλη υπόθεση του αγώνα για το σοσιαλισμό - κομμουνισμό.

Η ιστορία των αγώνων του λαού μας δεν είναι για τα μουσεία Ιστορίας, ούτε μία γενική αναφορά σε ένα ηρωικό παρελθόν.

Στόχος είναι το Κόμμα, η ΚΝΕ, μέσα από τη μελέτη της Ιστορίας να γινόμαστε ικανότεροι στον αγώνα, να διδασκόμαστε από τις μεγάλες στιγμές της ταξικής πάλης, αλλά και από τα λάθη, από τις ανηφόρες, αλλά και τις δύσκολες στιγμές του αγώνα.

Να αντλούμε νέες δυνάμεις για τη δικαίωση και ολοκλήρωση αυτής της μεγάλης αγωνιστικής πορείας.

Το γεγονός ότι το ΚΚΕ μελετάει την ιστορία του με αντικειμενικά κριτήρια και όχι ωραιοποιήσεις είναι απόδειξη ότι το ΚΚΕ είναι φτιαγμένο από «άλλο μέταλλο».

Επιβεβαιώνουμε και με αυτόν τον τρόπο ότι ο σκοπός του αγώνα μας πάει πολύ μακριά, όσο και οι ελπίδες μας!

Το Φεστιβάλ κάθε χρόνο με τις εκδηλώσεις του σε όλη την Ελλάδα είναι η συνάντηση χιλιάδων νέων με το ΚΚΕ και τις θέσεις του, που εδώ μπορούν να τις γνωρίσουν από πρώτο χέρι και όχι από όσα λένε όσοι τις πολεμάνε.

Εδώ, στο Φεστιβάλ αλλά και σε όλη τη δράση του ΚΚΕ και της ΚΝΕ, διαμορφώνονται αγωνιστικές αξίες και ιδανικά, σε ρήξη με τις αξίες που καλλιεργούν οι εκμεταλλευτές και το σάπιο σύστημά τους.

Η αλληλεγγύη, η συντροφικότητα, η θέληση για γνώση, η αγάπη και η έγνοια για τους ανθρώπους του μόχθου, η τόλμη, η αντοχή στις δυσκολίες, η μαχητικότητα, η συλλογικότητα.

Αυτές οι αξίες ορθώνονται απέναντι στο «ο θάνατός σου η ζωή μου» που καλλιεργείται στη νεολαία είτε στους χώρους μόρφωσης, είτε στους χώρους δουλειάς. Κι αυτές οι αξίες, οι «αρετές» κατακτιούνται και διαμορφώνονται μέσα στον ασταμάτητο αγώνα, στην προσπάθεια για να σηκώσει ανάστημα ο λαός και η νεολαία.

Το Φεστιβάλ της ΚΝΕ αναβαθμίζεται και αγκαλιάζει περισσότερες πλευρές της ζωής της νεολαίας, γιατί το οξυγόνο του είναι η πολιτική πρόταση του ΚΚΕ, οι θέσεις της ΚΝΕ.

Στο ΚΚΕ και στην ΚΝΕ κάθε νέος και νέα με εργατική - λαϊκή καταγωγή μπορεί να βρει αποκούμπι, αλλά και απαντήσεις στα ερωτήματα που έχει, στους προβληματισμούς και τις αγωνίες του για το μέλλον.

Ιδιαίτερα στη νεολαία που τη θέλουν στην γωνία, στην απογοήτευση, μπορούμε σήμερα να δείξουμε με περισσότερα επιχειρήματα και αποδείξεις ότι ο λαός, οι νέοι και οι νέες δεν έχουν πει την τελευταία λέξη.

Δεν έχουν δοκιμάσει ακόμα την τεράστια δύναμή τους, που βρίσκεται στην ένταση του αγώνα, στην ενίσχυση της λαϊκής συμμαχίας ενάντια στον κοινό αντίπαλο, τα μονοπώλια και την εξουσία, αλλά και τα στηρίγματά τους ανεξάρτητα από τη μάσκα που φοράνε.

Η νεολαία έχει πλέον και η ίδια περισσότερη, άμεση πείρα. Δοκιμάστηκαν όλων των ειδών οι κυβερνήσεις, δοκιμάστηκαν στην πράξη οι εύκολες «δήθεν» λύσεις, όπως τις περιέγραφε ο ΣΥΡΙΖΑ.

Αυτή η πείρα μπορεί να γίνει δύναμη αν συναντηθεί με τον οργανωμένο αγώνα, αν συναντηθεί με την πολιτική πρόταση του ΚΚΕ για την εργατική λαϊκή εξουσία.

Η αστική τάξη, τα επιτελεία της ξέρουν καλά ότι έχουν δημιουργήσει μία γενιά που ζει με χειρότερους όρους από τη γενιά των γονιών της.

Κι αυτό μπορεί να είναι σπίθα που θα οδηγήσει σε αγώνες. Γι' αυτό παίρνουν μέτρα, για να μην εκφραστεί σε αποφασιστική συμμετοχή της νεολαίας στον αγώνα και ιδιαίτερα με το ΚΚΕ και την ΚΝΕ.

Γι' αυτό καλλιεργούν ότι «τίποτα δε γίνεται», ενώ η αλήθεια είναι ότι χρειάζονται πολλά περισσότερα σήμερα για να έρθουν αποτελέσματα.

Γι' αυτό καλλιεργούν φρούδες ελπίδες, όπως προεκλογικά με το ΣΥΡΙΖΑ, που σήμερα πλασάρονται ξανά οι ίδιες, με άλλο μανδύα από διάφορες δυνάμεις που μιλάνε στο όνομα της «αριστεράς».

Την ίδια στιγμή επιδιώκουν να αποσπάσουν από τη νεολαία την ανοχή στην αντιλαϊκή πολιτική, γιατί όχι και τη στήριξη. Με τα ίδια επιχειρήματα που το επιχειρούσαν οι προηγούμενες κυβερνήσεις, με τα ίδια το προσπαθεί και η σημερινή.

Γι' αυτό ποντάρουν ακόμα και σε απίθανους μέχρι γελοιότητας τύπους, θέλοντας η αγανάκτηση να διοχετευτεί σε τέτοιους γραφικούς τύπους ακόμα και κοινούς διεθνείς απατεώνες, όπως βλέπουμε τελευταία.

Η αστική τάξη δε διστάζει να αξιοποιεί και εγκληματικές φασιστικές οργανώσεις, όπως τη Χρυσή Αυγή, καλλιεργώντας τον ρατσισμό και τον αντικομμουνισμό, το μίσος για τα θύματα των πολέμων, το μίσος για το εργατικό κίνημα.

Φίλες και φίλοι

Με το ΚΚΕ περνάμε στην αντεπίθεση!

Να ορθώσουμε εμπόδια σε νέα και παλιά αντιλαϊκά μετρά, να διεκδικήσουμε αποκατάσταση των απωλειών.

Να παλέψουμε για να ικανοποιηθούν οι σύγχρονες ανάγκες της νεολαίας και του λαού.

Γιατί κόντρα στη ζωή-λάστιχο, στην περιπλάνηση από την ανεργία στη μιζέρια και στην κακοπληρωμένη δουλειά, που γενικεύεται στη νεολαία, υπάρχει άλλος δρόμος.

Μπορεί σήμερα η νεολαία και ο εργαζόμενος λαός να ζήσουν όπως τους αξίζει στον 21ο αιώνα.

Υπάρχουν οι δυνατότητες γι' αυτό. Η τεράστια ανάπτυξη της παραγωγής, της επιστήμης μπορεί να αξιοποιηθεί προς όφελος του λαού και των παιδιών του, για να εξασφαλιστεί η λαϊκή ευημερία.

Προϋπόθεση γι' αυτό είναι η εργατική τάξη να πάρει στα χέρια της τα κλειδιά της οικονομίας και της εξουσίας. Έτσι εξασφαλίζεται η προγραμματισμένη ανάπτυξη όλων των κλάδων της οικονομίας με κριτήριο, όχι το κέρδος των λίγων όπως σήμερα, αλλά την ικανοποίηση των κοινωνικών και λαϊκών αναγκών.

Εδώ, στον δρόμο της ανατροπής υπάρχει διέξοδος για τη νεολαία!

Φίλες και Φίλοι

Συντρόφισσες και Σύντροφοι

Ο ΣΥΡΙΖΑ και η κυβέρνησή του με τους ΑΝΕΛ, επέλεξε -όπως είπε πρόσφατα ο κ. Τσίπρας- να βρίσκεται στην πρώτη γραμμή. Και έτσι είναι, ο ΣΥΡΙΖΑ επέλεξε και επιλέχτηκε να βρίσκεται στην πρώτη γραμμή της υλοποίησης των δεσμεύσεων των μνημονίων, των επιταγών του κεφαλαίου, των κατευθύνσεων της ΕΕ, των αποφάσεων του ΝΑΤΟ.

Με δυο λόγια ο ΣΥΡΙΖΑ επιλέχτηκε να κάνει τη βρώμικη δουλειά για λογαριασμό του κεφαλαίου και της ΕΕ, γιατί σε αυτή τουλάχιστον τη φάση, κατέχει καλύτερα από τις παραδοσιακές αστικές πολιτικές δυνάμεις, την τέχνη της εξαπάτησης και χειραγώγησης του λαού.

Γιατί πάνω από όλα είναι ικανός στο να αδρανοποιεί, να ακινητοποιεί το ριζοσπαστισμό, να καλλιεργεί τη μοιρολατρία και την ηττοπάθεια σε λαϊκό κόσμο, ο οποίος στήριξε τις ελπίδες και τις προσδοκίες του στο ΣΥΡΙΖΑ, απογοητεύτηκε, διαψεύστηκε και σήμερα είναι ακόμη σε αμηχανία.

Γιατί μπορεί η διαχείριση της καπιταλιστικής κρίσης να μην επιτρέπει διαφοροποιήσεις στο πεδίο της πολιτικής που ασκούν οι διάφορες κυβερνήσεις, να μην επιτρέπει στο πεδίο της οικονομίας παρεκκλίσεις από την πιστή εφαρμογή των αντιλαϊκών αναδιαρθρώσεων και μέτρων από κάθε κυβέρνηση, όμως στο πεδίο των συνθημάτων, της προπαγάνδας, του πλασαρίσματος αυτής της πολιτικής, υπάρχουν περιθώρια ελιγμών.

Και εκεί ο ΣΥΡΙΖΑ έχει, ακόμη, και μεγαλύτερη ευελιξία και μεγαλύτερη μαστοριά από τα άλλα αστικά κόμματα, αξιοποιώντας και την οπορτουνιστική φυσιογνωμία του, και την ιδιότητα του «πρώην κομμουνιστή», που ακόμα και σήμερα εξαργυρώνουν ορισμένα στελέχη του.

Ποιος άλλος θα μπορούσε να φέρει το τρίτο μνημόνιο;

Ποιος άλλος θα μπορούσε να εγκαταστήσει το ΝΑΤΟ στο Αιγαίο, με πρόσχημα τις προσφυγικές ροές, να παρακαλά για την ίδρυση νέας Νατοϊκής βάσης στην Κάρπαθο;

Ποιος θα μπορούσε καλύτερα να διαφημίζει τη βάση της Σούδας στους Αμερικάνους ως την πλέον κατάλληλη για τις επεμβάσεις τους στην περιοχή;

Ποιος άλλος θα μπορούσε να βάλει την οριστική ταφόπλακα στην κοινωνική ασφάλιση;

Ποιος άλλος θα είχε το θράσος να βγάζει τρελούς τους χιλιάδες συνταξιούχους και να τους λέει ότι δεν βλέπουν καλά τι μπαίνει πλέον στην τσέπη τους, ισχυριζόμενοι ως κυβερνώντες ότι δεν μείωσαν τις συντάξεις τους, δεν πετσόκοψαν τα επιδόματά τους;

Ποιος άλλος θα μπορούσε να βαφτίζει τις ιδιωτικοποιήσεις, «αξιοποιήσεις με γνώμονα το δημόσιο συμφέρον»;

Η πολιτική εξαπάτηση καλά κρατεί και συνεχίζει ακάθεκτη από τους εγκάθετους του κεφαλαίου, των γερακιών του κουαρτέτου, αλλά εκλεγμένους δυστυχώς από τον «πάντα ευκολόπιστο» και «πάντα προδομένο» λαό...

Την ίδια ώρα που ο ΣΥΡΙΖΑ καταγγέλλει την ΕΕ για την πολιτική λιτότητας, για να γίνει αρεστός και σε ένα πιο ριζοσπαστικό ακροατήριο που αμφισβητεί αυτή την καπιταλιστική ένωση, σπέρνει νέες αυταπάτες, ότι μπορεί να διορθωθεί, αν σχηματιστεί μια συμμαχία του Νότου ή αν αλλάξει ο συσχετισμός υπέρ των δήθεν προοδευτικών δυνάμεων, στις οποίες βάζει μέσα τις αντιλαϊκές κυβερνήσεις του Ολάντ, του Ρέντσι και των άλλων.

Βεβαίως, όταν ο Τσίπρας και οι ευρωπαίοι φίλοι του μιλάνε για τέλος της λιτότητας, δεν εννοούν αποκατάσταση των μισθών, των συντάξεων, άλλων δικαιωμάτων, αλλά περισσότερο κρατικό χρήμα στα μονοπώλια για επενδύσεις.

Την ίδια ώρα που καταγγέλλει την ΕΕ για απανθρωπιά απέναντι στους πρόσφυγες, συνεχίζει να στηρίζει τις συμφωνίες ΕΕ - Τουρκίας που υπέγραψε, οι οποίες είναι η επιτομή αυτής της απανθρωπιάς, εγκλωβίζοντας χιλιάδες απελπισμένους ανθρώπους στη χώρα μας.

Την ίδια ώρα που καταγγέλλει την ολιγαρχία, το οικονομικό και πολιτικό σύστημα που δήθεν πολεμάει την κυβέρνηση, υλοποιεί μία προς μία τις απαιτήσεις του κεφαλαίου, στο οποίο παρέχει νέα προνόμια, φοροαπαλλαγές, ζεστό χρήμα για τις επενδύσεις του.

Την ίδια ώρα που κάνει σημαία τα περί «εμβάθυνσης της δημοκρατίας» και σχεδιάζει να στήσει φιέστες για τη συνταγματική αναθεώρηση, ετοιμάζεται να βάλει χέρι στη συνδικαλιστική δράση, στο δικαίωμα της απεργίας, να θεσμοθετήσει ακόμα και την ανταπεργία, το lock out - δώρο στην εργοδοσία.

Την ίδια ώρα που δίνει εγγυήσεις στο κεφάλαιο για την ανάκαμψη της κερδοφορίας του, πουλάει στο λαό το παραμύθι της «δίκαιης ανάπτυξης», της «δίκαιης διανομής του παραγόμενου πλούτου».

Και μέχρι τότε, λέει στο λαό να είναι «στο περίμενε» στις ουρές της ανεργίας, στα συσσίτια της φτώχειας, στις λίστες των ληξιπρόθεσμων της εφορίας, στα ποσοστά της μερικής απασχόλησης, της απλήρωτης δουλειάς με το καθεστώς γαλέρας που πρόσφατα ανακάλυψε ο πρωθυπουργός.

Λέει στο λαό «περίμενε» μήπως και πέσει κανένα ψίχουλο από το τραπέζι των καπιταλιστικών κερδών.

Φίλες και Φίλοι

Αυτή την ευελιξία του ΣΥΡΙΖΑ, την οποία δεν έχουν τα άλλα αστικά κόμματα αναγνωρίζει το κεφάλαιο, αλλά και τα επιτελεία της ΕΕ που συγχαίρουν την κυβέρνηση για τις «ικανότητες», το «ρεαλισμό», την «γρήγορη προσαρμογή» της.

Αυτή η ευελιξία όμως γίνεται επικίνδυνη για το λαό, γιατί ταυτόχρονα καλλιεργεί έναν σύγχρονο ραγιαδισμό ντυμένο με αριστερό - ριζοσπαστικό περιτύλιγμα, καλλιεργεί τις μειωμένες απαιτήσεις, το συμβιβασμό με τα ψίχουλα.

Η πορεία του ΣΥΡΙΖΑ, η μετεξέλιξή του σε καθαρά σοσιαλδημοκρατικό κόμμα, ήταν προδιαγεγραμμένη. Έτσι συμβαίνει με κάθε κόμμα που αποδέχεται τον καπιταλιστικό δρόμο και υπόσχεται ότι μπορεί να τον εξανθρωπίσει!

Μάλιστα ο κ. Τσίπρας συνεχίζει να παραδίδει μαθήματα αριστεροσύνης και ριζοσπαστισμού προσαρμοσμένα κάθε φορά στο ακροατήριο που έχει απέναντί του...

Πότε θυμάται ότι επέλεξε να είναι στην πρώτη γραμμή γιατί δεν είναι σχολιαστής των εξελίξεων, ότι έχει προορισμό την αλλαγή των κοινωνικών συσχετισμών, και πότε ειρωνεύεται όσους όπως λέει «φαντασιώνονται μια ιδεατή κοινωνία»!!!

Με άλλα λόγια κάθε φορά, λέει στο λαό, το ίδιο πράγμα: Αφού ο συσχετισμός δεν αλλάζει εύκολα και αφού η ιδεατή κοινωνία που οραματίζεται το ΚΚΕ δεν είναι εύκολο να έρθει, προσαρμόσου στο σήμερα, υποτάξου στο σύστημα και μη ζητάς πολλά.

Αυτή η λογική της «αναγκαίας προσαρμογής», όπως τη λένε, μπορεί να καθηλώνει δυνάμεις που σήμερα πρέπει να δράσουν, να βγουν στο προσκήνιο με γραμμή ρήξης και ανατροπής, για να αλλάξει πραγματικά ο συσχετισμός δύναμης. Μπορεί να παραπέμπει στο άγνωστο μέλλον, στη δευτέρα παρουσία κάθε σκέψη ανατροπής της καπιταλιστικής βαρβαρότητας.

Αυτή είναι η ουσία και ο ιστορικός ρόλος του οπορτουνισμού. Πάντα έδινε ανάσες στο καπιταλιστικό σύστημα σε κρίσιμες και δύσκολες στιγμές για το κεφάλαιο.

Μπορεί επιπλέον προσωρινά να δημιουργεί συγχύσεις, να καλλιεργεί και μια ψεύτικη εικόνα ότι δήθεν όλοι οι αριστεροί μεταξύ τους μοιάζουν, ότι δήθεν ο ΣΥΡΙΖΑ και το ΚΚΕ περίπου μοιάζουν, θέλουν κι δύο την ανατροπή του σημερινού συστήματος, μόνο που το ΚΚΕ το θέλει εδώ και τώρα, που δε γίνεται, ενώ ο ΣΥΡΙΖΑ αργά και σταθερά και πάει λέγοντας...

«Ούτε ψύλλος στον κόρφο του», του λέμε.

Δεν θα αργήσει να φτάσει η στιγμή που και όσοι και όσες ακόμα παραμυθιάζονται με κάτι τέτοια, θα του γυρίσουν μαζικά την πλάτη, θα τους πάρουν με τις πέτρες, στο κυνήγι.

Γιατί ο ΣΥΡΙΖΑ επέλεξε και επιλέχτηκε να είναι στην πρώτη γραμμή για το γονάτισμα των εργαζομένων, για τη διαχείριση του εκμεταλλευτικού συστήματος.

Το ΚΚΕ βρίσκεται στην απέναντι όχθη, στην πρώτη γραμμή για την ανατροπή της σαπίλας του καπιταλισμού, στον αγώνα για την νέα κοινωνία, το σοσιαλισμό - κομμουνισμό.

Αυτό το ξέρουν καλά και όσα αστικά επιτελεία του κάνουν κριτική, είτε γιατί δεν είναι τόσο αποφασιστικός στην εφαρμογή των μεταρρυθμίσεων, είτε γιατί έχουν μεγαλύτερη εμπιστοσύνη στα πιο παραδοσιακά αστικά κόμματα, όπως η ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ.

Με την κριτική τους στο ΣΥΡΙΖΑ, διάφορα ΜΜΕ και πασίγνωστα παπαγαλάκια, του πουλάν και εκδούλευση καλυμμένη, αφού σιγοντάρουν την συριζαίικη προπαγάνδα, φτάνοντας στο σημείο να τον παρουσιάζουν περίπου ως κομμουνιστική, φιλοσοβιετική δύναμη και αποδίδουν μάλιστα στην υποτιθέμενη κομμουνιστική ταυτότητα του ΣΥΡΙΖΑ τα δεινά της κυβερνητικής πολιτικής.

Έτσι νομίζουν ότι πετυχαίνουν με ένα σμπάρο πολλά τρυγόνια. Ένα από αυτά είναι να κολλήσουν στο σοσιαλισμό τη ρετσινιά της αντιλαϊκής πολιτικής που υλοποιεί η κυβέρνηση. Να ταυτίσουν στη συνείδηση της νεολαίας τον σοσιαλισμό με τον ΕΝΦΙΑ, τα μνημόνια, τα αντιλαϊκά μέτρα. Να πάρουν τα σκάγια και το ΚΚΕ για τα έργα και τις ημέρες του ΣΥΡΙΖΑ.

Δεν είναι αφελείς. Ξέρουν τι κόμμα είναι ο ΣΥΡΙΖΑ και ποιον υπηρετεί, απλά ως καλά τσιράκια και αστοί νοικοκύρηδες πριν πεινάσουν, μαγειρεύουν.

Επικαλούνται μάλιστα τα προβλήματα του λαού στη Βενεζουέλα. Μόνο που στη Βενεζουέλα δε χρεοκόπησε ο σοσιαλισμός, αλλά το γνωστό αφήγημα των οπορτουνιστών τύπου Τσίπρα-Λαφαζάνη-Κωνσταντοπούλου και σια, ότι δήθεν στο έδαφος του καπιταλισμού θα μπορούσαν να δαμάσουν τους σιδερένιους νόμους του συστήματος, να αποτρέψουν την καπιταλιστική κρίση, να συμβιβάσουν και τα κέρδη των λίγων και τις ανάγκες των πολλών.

Φυσικά και ο ΣΥΡΙΖΑ βολεύεται με αυτήν την κριτική, καθώς παρουσιάζεται σαν κάτι άλλο από αυτό που είναι, δηλαδή ένα αστικό κόμμα που υπηρετεί την εξουσία του κεφαλαίου.

Και ο καβγάς με τη ΝΔ, γίνεται γι' αυτό ακριβώς: Για το ποιος θα ηγηθεί στην εφαρμογή του τρίτου μνημονίου, τη στήριξη της καπιταλιστικής ανάκαμψης και ταυτόχρονα τη χειραγώγηση του λαού.

Η ΝΔ, όντας σε αμηχανία απ' τη στήριξη εγχώριων και διεθνών κέντρων προς την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ, διαφημίζει τη θέλησή της, ως πιο «γνήσιο παιδί» του κεφαλαίου, να υλοποιήσει μέχρι κεραίας τις αναδιαρθρώσεις που αυτό επιτάσσει.

Προβάλλει το δικό της αντιλαϊκό σχέδιο, όπου το «λιγότεροι φόροι», αφορούν βασικά το κεφάλαιο, ενώ το λιγότερες «κρατικές δαπάνες» τις ήδη κουρεμένες κρατικές παροχές για τις λαϊκές ανάγκες.

Αξιοποιεί την αντιλαϊκή πολιτική του ΣΥΡΙΖΑ για να ξεπλυθεί από την προηγούμενη κυβερνητική θητεία της, να παρουσιάσει ως «αλήθεια» αυτό που έχει ανάγκη το κεφάλαιο, τον κυνισμό των αντιλαϊκών μέτρων.

Η διαφορά του ΣΥΡΙΖΑ με τη ΝΔ μπορεί λοιπόν να αποτυπωθεί στο ερώτημα «διάλεξε από ποια τσέπη θα στα πάρω!»...

Γιατί πρόγραμμα και των δύο είναι το 3ο μνημόνιο, οι νέες ανατροπές στα εργατικά - λαϊκά δικαιώματα, η στήριξη της καπιταλιστικής κερδοφορίας κι ανάκαμψης.

Από κοντά το ΠΑΣΟΚ και το ΠΟΤΑΜΙ που προσπαθούν να αναστηλώσουν, χωρίς επιτυχία προς το παρόν, το χρεοκοπημένο χώρο της κεντροαριστεράς, ιδιαίτερα τώρα που βλέπουν ότι ο ΣΥΡΙΖΑ έχει καταλάβει τη θέση του παλιού ΠΑΣΟΚ και γίνεται το αγαπημένο παιδί της ευρωπαϊκής σοσιαλδημοκρατίας.

Η ΕΝΩΣΗ ΚΕΝΤΡΩΩΝ από το ρόλο του «τρελού του χωριού», τώρα σε ρόλο «λαγού», πρόθυμου να βάλει πλάτη στο σύστημα και να στηρίξει όποιο αντιλαϊκό κυβερνητικό σχήμα χρειαστεί.

Οι ναζιστές εγκληματίες ελληνικής κοπής, συνεχίζουν να το παίζουν μαντρόσκυλο του συστήματος, να χύνουν ρατσιστικό δηλητήριο, να πρωτοστατούν σε πρωτόγονο αντικομμουνισμό. Να τα πιάνουν από όπου βρουν για να μεγαλώνουν τα προσωπικά περιουσιακά στοιχεία των ηγετών τους και οι ύποπτες και ποικίλες διασυνδέσεις τους με εξωελληνικά κέντρα και υπηρεσίες, με σκοτεινά κυκλώματα.

Μέσα στη Βουλή, η ΧΑ, παίζει το θέατρο της αντισυστημικής δύναμης, την ίδια στιγμή που διεκδικεί περισσότερα προνόμια και φοροαπαλλαγές για τμήματα του κεφαλαίου και απέξω συνεχίζει να προμηθεύει την εργοδοσία με φτηνά εργατικά χέρια, λειτουργώντας ως δουλέμποροι.

Φίλες και Φίλοι

Συντρόφισσες και Σύντροφοι

Θέλουμε και από το βήμα του 42ου φεστιβάλ της ΚΝΕ και του «Οδηγητή» να απευθυνθούμε σε όλους όσους βλέπουν ότι η κατάσταση δεν πάει άλλο, που έχουν τη διάθεση να συγκρουστούν με τη μοιρολατρία και τις μειωμένες απαιτήσεις, τους λέμε ότι το μόνο κόμμα που μπορεί να σας εκφράσει είναι το ΚΚΕ, παρά κάποιες επιμέρους επιφυλάξεις σας.

Καλούμε ιδιαίτερα τον κόσμο που αισθάνεται ακόμα «αριστερός», που ψήφισε ΣΥΡΙΖΑ ή άλλες αριστερόστροφες δυνάμεις και σήμερα δυσανασχετεί, να κάνει το βήμα τώρα και να συμπορευτεί με το ΚΚΕ. 

Δεν αλλάζει η κατάσταση μόνο με τη δυσφορία και τις δικαιολογίες γι' αυτή την κυβέρνηση. Να βαδίσουμε τώρα μαζί. Για να ζωντανέψει η ελπίδα, η αισιοδοξία.

Σας καλούμε να συναντηθούμε, να συζητήσουμε και ταυτόχρονα να παλέψουμε μαζί στο κίνημα για την πρόταση διεξόδου του ΚΚΕ.

Γιατί είναι η μόνη απάντηση στην καπιταλιστική βαρβαρότητα που ζούμε. Γιατί προβάλλει την ανάπτυξη που θα ικανοποιεί το σύνολο των λαϊκών αναγκών.

Είναι ρεαλιστική, γιατί υπάρχουν όλες οι αντικειμενικές προϋποθέσεις. Το ζητούμενο είναι να αλλάξει ο συσχετισμός υπέρ της εργατικής τάξης και των λαϊκών στρωμάτων, για ν' αλλάξει τελικά χέρια η εξουσία.

Να πάρει η εργατική τάξη, ο λαός, στα χέρια του τα κλειδιά της οικονομίας, την ιδιοκτησία των μέσων παραγωγής.

Να αποδεσμευτεί η χώρα από τις ιμπεριαλιστικές ενώσεις, αναπτύσσοντας ταυτόχρονα ισότιμες οικονομικές σχέσεις με άλλα κράτη.

Για να μπορέσει ο λαός να ζήσει σύμφωνα με τις σύγχρονες ανάγκες του, με τις δυνατότητες που προσφέρει η επιστήμη κι η τεχνολογία, η παραγωγικότητα της εργασίας, οι μεγάλες πλουτοπαραγωγικές πηγές και δυνατότητες της χώρας.

Συντρόφισσες και Σύντροφοι

Το 19ο Συνέδριο εφοδίασε το κόμμα μας με νέο πρόγραμμα, επεξεργασμένη στρατηγική για το σοσιαλισμό, πρόγραμμα που δίνει απαντήσεις, κατευθύνσεις για την πρωτοπόρα δράση του κόμματος ως «κόμμα παντός καιρού», κάτω από όλες τις δυσκολίες, κάτω από όλες τις συνθήκες.

Σήμερα είμαστε πιο ικανοί, εξοπλισμένοι με το πρόγραμμα του κόμματος, τα συμπεράσματα από τη μελέτη της ιστορίας του κόμματός μας, την πείρα από την οικοδόμηση του σοσιαλισμού να φωτίσουμε καλύτερα τα καθήκοντα που απορρέουν για το κόμμα μας τα επόμενα χρόνια.

Χωρίς καμιά επανάπαυση, χωρίς καμιά αυτάρκεια και έλλειψη ανησυχίας, αλλά με την πείρα από την υλοποίηση των αποφάσεων του 19ου Συνεδρίου μπορούμε να θέσουμε τα επόμενα καθήκοντα για το κόμμα μας, μπροστά στο 20ο Συνέδριο.

Στην πορεία προς το 20ο Συνέδριο του ΚΚΕ βάζουμε το στόχο της ολόπλευρης ισχυροποίησης του ΚΚΕ, για να ανταποκριθεί στο άμεσο καθήκον της ανασύνταξης του εργατικού κινήματος, της ανάπτυξης της κοινωνικής συμμαχίας σε αντικαπιταλιστική - αντιμονοπωλιακή κατεύθυνση, στην πάλη κατά του ιμπεριαλιστικού πολέμου, για την εργατική εξουσία.

Θέλουμε να εκτιμήσουμε τι δουλειά που κάναμε για την αφομοίωση του προγράμματος του κόμματος, τις δυσκολίες που συναντήσαμε και εξακολουθούμε να συναντάμε.

Η αφομοίωση δεν αφορά μόνο στη συμφωνία για το χαρακτήρα της επανάστασης και της εξουσίας που στοχεύουμε, αλλά και τη γνώση σε βάθος των οικονομικών και πολιτικών κατευθύνσεων, των αντικειμενικών και υποκειμενικών προϋποθέσεων από τις οποίες θα εξαρτηθεί η κλιμάκωση του επαναστατικού αγώνα για την εργατική εξουσία. Αφορά και στα διδάγματα από τη μελέτη της μέχρι τώρα ιστορίας του κόμματός μας, αλλά και του διεθνούς ΚΚ.

Μελέτη η οποία αποδεικνύει πως το μεγαλύτερο πρόβλημα ήταν η έλλειψη επαναστατικής στρατηγικής, η έλλειψη προγραμματικής και οργανωτικής ετοιμότητας των ΚΚ, σε επαναστατικές συνθήκες να κατευθύνουν τη λαϊκή εξέγερση στην ανατροπή της καπιταλιστικής εξουσίας.

Μελέτη της ιστορικής πείρας η οποία αποδεικνύει ότι κυριάρχησε η «μεταρρυθμιστική στρατηγική», η δήθεν διεμβόλιση της αστικής καπιταλιστικής εξουσίας μέσα από τα ίδια τα όργανα της αστικής εξουσίας σε συνεργασία και με τμήματα της αστικής τάξης με τα διάφορα αντιφασιστικά, πατριωτικά, δημοκρατικά κ.α μέτωπα.

Και ενώ ΚΚ είχαν ως προγραμματικό στόχο τον σοσιαλισμό - κομμουνισμό, έβαζαν έναν ενδιάμεσο μεταρρυθμιστικό στόχο, ένα ενδιάμεσο σκαλοπάτι, για την ωρίμανση των δυνάμεων της επανάστασης. Αυτή η λαθεμένη στρατηγική είχε σαν αποτέλεσμα ΚΚ όταν στις χώρες τους διαμορφώθηκαν συνθήκες γενικευμένης οικονομικής κρίσης που οδήγησε σε γενικευμένο ιμπεριαλιστικό πόλεμο και στη συνεχεία σε επαναστατική κατάσταση, να μην ανταποκριθούν στο επαναστατικό τους καθήκον.

Συνεπής πάλη με βάση την επαναστατική στρατηγική, δηλαδή το στόχο συγκέντρωσης, ωρίμανσης, οργάνωσης της εργατικής τάξης, ως ηγετικής κοινωνικής δύναμης της επαναστατικής διαδικασίας, σημαίνει ότι αυτή η πάλη διεξάγεται με αυτό το στόχο μέσα στην εργατική τάξη, στα υπόλοιπα λαϊκά στρώματα και σε μη επαναστατικές συνθήκες.

Αυτός ο αγώνας διεξάγεται αυτοτελώς από το κόμμα και χωρίς το κόμμα κάθε φορά να υποκύπτει είτε σε πιέσεις οπορτουνιστικών και αστικών δυνάμεων είτε σε πιέσεις ακόμα και των ίδιων των εργατικών λαϊκών μαζών για λύσεις εντός του συστήματος, πάνω σε προβλήματα που γεννά το ίδιο το σύστημα.

Αυτό σημαίνει ότι δεν πρέπει στη λογική τώρα έχουμε κρίση, τώρα έχουμε πόλεμο, τώρα έχουμε πραξικόπημα, τώρα έχουμε ένταση της κρατικής βίας και καταστολής, τώρα πρέπει να αντιμετωπίσουμε το φασισμό - ναζισμό να αποσπάται ο καθημερινός πολιτικός αγώνας από τον κύριο επαναστατικό αγώνα.

Συντρόφισσες και Σύντροφοι

Στα χρόνια που μεσολάβησαν από το 19ο Συνέδριο θέσαμε ορισμένα ζητήματα κομβικά για την προώθηση της στρατηγικής μας, για την προετοιμασία του κινήματος, ζητήματα τα οποία αναδείξαμε στην καθημερινή πάλη μέσα στο κίνημα, αλλά και στην πολιτική μας δράση στις αλλεπάλληλες εκλογικές μάχες που δώσαμε αυτά τα χρόνια.

Και επιμένουμε για παράδειγμα να αναδεικνύουμε ότι η ΕΕ, είναι ένωση καπιταλιστικών κρατών που δεν βελτιώνεται, δεν εξανθρωπίζεται, όπως δεν βελτιώνεται και δεν εξανθρωπίζεται ο ίδιος ο καπιταλισμός. Η πάλη για ριζικές αλλαγές στο επίπεδο της οικονομίας και της εξουσίας που θα οδηγήσουν και σε αποδέσμευση από την ΕΕ και το ΝΑΤΟ είναι προς όφελος της εργατικής τάξης, του λαού και όχι τμημάτων του κεφαλαίου που επιδιώκουν την έξοδο της Ελλάδας από την ΕΕ, το ευρώ, η ακόμα και την πρόσδεσή της σε άλλες συμμαχίες, όπως οι Brics για τα δικά τους συμφέροντα.

Επιμένουμε να αναδεικνύουμε ότι κάθε κυβέρνηση στο έδαφος της εξουσίας του κεφαλαίου, όπως κι αν ονομαστεί, θα είναι όργανό της. Γι' αυτό και το Κόμμα μας θα δώσει το παρών του στη διακυβέρνηση της λαϊκής εξουσίας που στο κέντρο της θα θέσει την ικανοποίηση των εργατικών λαϊκών και όχι τα κέρδη των μονοπωλίων. Επιμένουμε να αναδεικνύουμε ότι αστική δημοκρατία, είναι η δημοκρατία για λίγους, δικτατορία του κεφαλαίου.

Επιμένουμε να αναδεικνύουμε ότι ο φασισμός - ναζισμός είναι γέννημα θρέμμα του συστήματος και η αντιμετώπισή του δεν βρίσκεται στα θολά αντιφασιστικά μέτωπα, αλλά στην πάλη ενάντια στο σύστημα της εκμετάλλευσης.

Επιμένουμε να αναδεικνύουμε τον κίνδυνο γενίκευσης του ιμπεριαλιστικού πολέμου στην περιοχή μας, με τη συμμετοχή και της Ελλάδας, συμμετοχή ουσιαστικά της αστικής τάξης της χώρας μας που διεκδικεί μερίδιο στη μοιρασιά του πλούτου που είναι σε εξέλιξη. Και σήμερα περισσότερο από πότε είναι επίκαιρο το σύνθημα «ο λαός και ιδιαίτερα η νεολαία να μη χύσει το αίμα του για τα συμφέροντα του κεφαλαίου, των εκμεταλλευτών».

Φίλες και Φίλοι

Συντρόφισσες και Σύντροφοι

Σήμερα, βαδίζοντας προς τη συμπλήρωση, σε δύο χρόνια, των 100 χρόνων του τιμημένου και ηρωικού Κόμματός μας, μπορούμε να γίνουμε πιο ικανοί στην προβολή της πολιτικής μας πρότασης, που απαντάει στη δυνατότητα οι εργαζόμενοι να ζήσουν καλύτερα, με βάση τις σύγχρονες ανάγκες τους, αρκεί οι παραγωγικές δυνατότητες της χώρας, οι πλουτοπαραγωγικές πηγές, τα συγκεντρωμένα μέσα παραγωγής, να γίνουν κοινωνική ιδιοκτησία, με κεντρικό σχεδιασμό, με ενεργό συμμετοχή των εργαζομένων στην οργάνωση - διεύθυνση της κοινωνικής παραγωγής και των κοινωνικών υπηρεσιών.

Αυτή η εξουσία, που θα στηρίζεται σε ένα λαό αποφασισμένο κι οργανωμένο, θα μπορεί να αξιοποιήσει τις αντιθέσεις των καπιταλιστικών χωρών, για να κάνει και επωφελείς συμφωνίες. Και πάνω από όλα θα παρακινήσει κι άλλους λαούς, κινήματα να ακολουθήσουν τον ίδιο δρόμο.

Άλλωστε, η ιστορία έχει δείξει ότι όταν ένας λαός βαδίζει μπροστά, διεκδικεί την εξουσία, σίγουρα θα υπάρξουν κι άλλοι λαοί που όχι μόνο θα δείξουν αλληλεγγύη, αλλά θα τον ακολουθήσουν.

Μπορούμε να γίνουμε πιο ικανοί, ώστε να πρωτοστατούμε στους καθημερινούς αγώνες των εργαζομένων, να συμβάλουμε στην ανασύνταξη του εργατικού λαϊκού κινήματος, στην προώθηση της Λαϊκής Συμμαχίας.

Μπορούμε να γίνουμε πιο ικανοί σαν Κόμμα, ώστε να ανταποκριθούμε στο σύνθετο και δύσκολο καθήκον να ανανεώνουμε και να διευρύνουμε τις δυνάμεις μας, κυρίως στις παραγωγικές ηλικίες, πρώτα απ' όλα των εργατών και εργατριών των βιομηχανιών, των χωρών συγκέντρωσης μισθωτών, των νέων -εργαζόμενων και μη- από τις λαϊκές οικογένειες.

Μπορούμε να γίνουμε πιο ικανοί σαν Κόμμα να καθοδηγήσουμε την ΚΝΕ για να περάσει σε φάση σημαντικής ανάπτυξης των δυνάμεών της, να αναπτύξει δυνάμεις στους μαθητές και στις μαθήτριες των εργατικών λαϊκών οικογενειών, στους μαθητές - σπουδαστές της επαγγελματικής τεχνικής εκπαίδευσης, στους φοιτητές της εργατικής λαϊκής καταγωγής. Για να μπορεί η ΚΝΕ να διαπαιδαγωγεί, να διαμορφώνει νέους κομμουνιστές, κομμουνίστριες, ικανά μέλη και στελέχη του Κόμματος, μαχητές και μαχήτριες της ταξικής πάλης σε διάφορες συνθήκες.

Μπορούμε να γίνουμε πιο ικανοί σαν Κόμμα, ώστε οι κομμουνιστές αυτοαπασχολούμενοι να συνδέονται με τα πιο πρωτοπόρα αγωνιζόμενα τμήματα των αυτοαπασχολούμενων στις πόλεις και των βιοπαλαιστών αγροτών στην ύπαιθρο.

Μπορούμε να γίνουμε πιο ικανοί με τη δύναμη των κομμουνιστικών ιδεών και τη δυναμική της ταξικής πάλης για το σοσιαλισμό, να εμπνεύσουμε τους νέους καλλιτέχνες και επιστήμονες, αυτούς που νοιάζονται για τις εργατικές-λαϊκές ανάγκες, όσους και όσες αντιστέκονται στον ατομισμό και τη σήψη του καπιταλισμού, όσους έχουν ανοιχτό το βλέμμα, έχουν τη σκέψη, τη θέληση στη δυνατότητα ενός πιο ανθρώπινου, ανώτερου τύπου οργάνωσης της κοινωνικής παραγωγής, όλων των πτυχών της κοινωνίας.

Μπορούμε να γίνουμε πιο ικανοί ώστε σαν Κόμμα να περάσουμε στην αντεπίθεση σε συνθήκες σημαντικών πολιτικών αλλαγών, είτε αυτές αφορούν τη νέα σοσιαλδημοκρατική οπορτουνιστική διακυβέρνηση, την άνοδο του φασισμού, την εδραίωση ενός νέου κάλπικου διπολισμού και της εναλλαγής αστικών κυβερνήσεων συνεργασίας. Αλλαγές που δεν συνιστούν φυσικά πολιτική ωρίμανση ευρύτερου μέρους της εργατικής τάξης, δεν αντανακλούν ανάπτυξη του χειραφετημένου εργατικού κινήματος από την αστική και μικροαστική επίδραση.

Μπορούμε να γίνουμε πιο ικανοί σαν Κόμμα ώστε να ανταποκριθούμε στο καθήκον της αναγέννησης του εργατικού κινήματος και ενίσχυσης της Κοινωνικής Συμμαχίας, ώστε να σηκώσουμε επάξια το μεγάλο βάρος της ευθύνης που έχουμε απέναντι στην εργατική τάξη, το λαό. Να ανταποκριθούμε και στο καθήκον της υπεράσπισης, της διεκδίκησης εργατικών-λαϊκών δικαιωμάτων και στο καθήκον της πάλης για την ανατροπή της καπιταλιστικής εξουσίας, για το σοσιαλισμό.

Μπορούμε να γίνουμε πιο ικανοί σαν Κόμμα ώστε να πρωτοστατούμε στην ανάπτυξη αγώνων διεκδίκησης, χωρίς να αποσπάμε αυτή τη δράση από τη ζύμωση και πάλη για την ιστορική αποστολή της εργατικής τάξης, την κατάργηση των εκμεταλλευτικών κοινωνικών σχέσεων, την οικοδόμηση σοσιαλιστικών - κομμουνιστικών, τη σύνδεση κάθε οικονομικού και πολιτικού αγώνα και με οποιαδήποτε συσχετισμό και φάση της ταξικής πάλης, με το καθήκον της επαναστατικής εργατικής εξουσίας.

Μπορούμε να γίνουμε πιο ικανοί σαν Κόμμα ώστε να αποδεικνύουμε στην πράξη γιατί ένας αιώνας ΚΚΕ κάνει το ΚΚΕ να είναι το «πιο νέο κόμμα».

Το ΚΚΕ είναι το πιο νέο κόμμα, ακριβώς γιατί αυτό που πρεσβεύει στις σχέσεις ιδιοκτησίας, σε όλες τις κοινωνικές σχέσεις, συνολικά στην κοινωνική οργάνωση είναι το νέο, αναγκαίο, το μοναδικά προοδευτικό μέλλον για όλη την ανθρωπότητα.
 
 
 
 
JSN ImageShow by JoomlaShine.com
 
Copyright © 2011 kke.gr