Αποσπάσματα από τη συνέντευξη του Δημήτρη Κουτσούμπα στον Οικονομικό Ταχυδρόμο και τους δημ/φους Αλεξάνδρα Φωτάκη, Ελένη Στεργίου και Γιάννη Μπασκάκη

- Και φέτος όμως ο Κυριάκος Μητσοτάκης για φοροελαφρύνσεις υποστήριξε ότι φέρνει για μεταρρύθμιση, αυτά όμως δεν φαίνονται στην πραγματικότητα στο πορτοφόλι του εργαζόμενου...
Πολύ κακό για το τίποτα. Γιατί, όταν έχεις πλεόνασμα πλεονάσματος... Ξέρουμε όλοι ότι ο στόχος για το πλεόνασμα ήταν να είναι 3,5 δισεκατομμύρια ευρώ περίπου. Και έχει φτάσει, έχει εκτιναχθεί στα 8 δισεκατομμύρια περίπου ευρώ και θα ανέβει μέχρι τέλος του χρόνου το πλεόνασμα του κράτους. Αυτά όλα τα πήρε από τη φορολογική αφαίμαξη του ελληνικού λαού, από τους έμμεσους κυρίως φόρους, που ήταν στο 60% των φόρων, που είναι οι πιο άδικοι, οι πιο ταξικοί φόροι, γιατί βάζει τον άνεργο να πληρώνει το ίδιο με τον βιομήχανο, με τον μεγάλο επιχειρηματία, με την ολιγαρχία, με αυτόν που δεν ξέρει τι έχει. Είναι οι πιο άδικοι φόροι αυτοί! Βέβαια έπρεπε να υπάρξει κατάργηση των έμμεσων φόρων, αλλά ούτε ουσιαστική μείωση δεν υπήρξε. Η ακρίβεια, ο πληθωρισμός έχει εκτιναχθεί, βλέπουμε τα αποτελέσματα. Εμείς δε λέμε να μην πάρει κάτι ο κόσμος, ένα ψίχουλο, αλλά το θέμα είναι, ότι αυτό δε μένει στην τσέπη του, φεύγει στο ράφι του σούπερ μάρκετ την άλλη στιγμή.

- Εσείς, σε αυτή τη στιγμή, περιγράφετε μια κατάσταση καταστροφής. Είπατε πριν και για τις καταστροφές. Πέρα από τις φυσικές, έχουμε και καταστροφές στο οικονομικό κομμάτι.
Δε μιλάμε για καταστροφή, μιλάμε για μια ταξική πολιτική η οποία είναι προσανατολισμένη, γατί όλα αυτά τα χρήματα που έδωσε ο κύριος Μητσοτάκης τα έδωσε κυρίως σε ανθρώπους οι οποίοι ήδη έχουν, έχουν τεράστια κέρδη, τα έδωσε σε βιομηχάνους, τα έδωσε σε εφοπλιστές, τα έδωσε στις τράπεζες και μάλιστα με χίλιους δυο τρόπους, οι οποίοι φόρους δεν πληρώνουν. Το 95% των φορολογικών εσόδων είναι από τα λαϊκά στρώματα, από τους εργάτες, τους μισθωτούς, τους δημόσιους υπάλληλους, τους αγρότες, τους επαγγελματίες, τους ελευθεροεπαγγελματίες, τους επιστήμονες. Και μόνο 5% είναι από το κεφάλαιο.

- Σε κοινοβουλευτικό επίπεδο, όχι στο γενικό πολιτικό επίπεδο, θα μπορούσε να υπάρξει κάποια συνεννόηση, όχι συνεργασία, συνεννόηση με άλλες προοδευτικές δυνάμεις προκειμένου να αποκατασταθούν συγκεκριμένα θέματα, όπως για παράδειγμα εργασιακά ζητήματα, στα οποία σίγουρα συμφωνείτε με άλλα κόμματα.
Μα “συνεννόηση” υπάρχει με όλες τις κοινοβουλευτικές ομάδες όταν προκύπτει κάποιο ζήτημα και αυτό εκφράζεται στην Βουλή. Εκεί είμαστε, ανοιχτά τα συζητάμε, δεν χρειάζεται κάποια υπόγεια συνεννόηση, όλα να γίνονται υπέργεια. Μέσα στην Ολομέλεια συζητάμε, λέμε τις απόψεις μας, όπου συμφωνούμε συμφωνούμε, όπου ψηφίζουμε υπέρ ή κατά ή λευκό ή παρόν επίσης, αν συμπέσουμε με κάποια κόμματα το κάνουμε και εμείς, το κάνουν και οι άλλοι. Δε χρειάζεται κάποια συμφωνία. Χώρια που να σας πω ειλικρινά, αυτή η έννοια των προοδευτικών δυνάμεων, έχει πάρα πολύ ταλαιπωρηθεί, για να μην κάνουμε ανάλυση τώρα τι είναι πρόοδος. Γιατί εγώ μπορώ να σας πω τί θεωρώ ότι είναι πρόοδος.
Ας πούμε, δεν θεωρώ ότι είναι πρόοδος η πρόταση του κυρίου Τσίπρα, ή η πρόταση άλλων κομμάτων ή στελεχών της αντιπολίτευσης, άσχετα αν είναι πρώην πρωθυπουργοί, αν είναι νυν πρωθυπουργοί ή αρχηγοί πολιτικών κομμάτων. Δεν είναι σε προοδευτική κατεύθυνση το να σου λέει ότι θα αναστηλώσω τους σάπιους θεσμούς αυτού του κράτους, του καπιταλιστικού κράτους, του αστικού κράτους, με όλη αυτή τη διαφθορά, με κάποια μέτρα που κινούνται πάλι στην ίδια γραμμή, που λέει και ο Μητσοτάκης, η ΝΔ, που λέει και το ΠΑΣΟΚ, που λέει και ο υπόλοιπος ΣΥΡΙΖΑ. Δεν είναι προοδευτική πρόταση το να σου λέει ότι θα ενισχύσω και θα έχω προνομιακούς συνομιλητές και τους έχει ήδη ο κύριος Τσίπρας, για παράδειγμα, τους βιομηχάνους ή εφοπλιστές ή μεγαλοεκδότες ή άλλους. Δεν είναι πρόοδος αυτό. Το να λέει ότι θα ενισχύσω την πολεμική οικονομία, την πολεμική βιομηχανία, για να μπορέσω να επιλύσω ζητήματα των δήθεν συμμαχιών μου, ενισχύοντας τον Ζελένσκι ή τον Νετανιάχου στο Ισραήλ και δεν αρθρώνει κουβέντα για το δράμα που ζει ο Παλαιστινιακός λαός και τα παιδιά στη Γάζα, ε, αυτό δεν είναι πρόοδος. Αυτό είναι αντίδραση είτε τους αρέσει είτε δεν τους αρέσει.

- Κύριε Γενικέ Γραμματέα, να σας πάω λίγο σε ένα μέτωπο που είναι πάρα πολύ επίκαιρο αυτή την περίοδο, το μέτωπο των εργασιακών. Γιατί έχει έρθει, η κυβέρνηση φέρνει ένα νομοσχέδιο που προβλέπει το περιβόητο 13ωρο. Έχουν υπάρξει πολύ σφοδρές αντιδράσεις και από την αντιπολίτευση, αλλά και από τους εργαζομένους. Υπάρχει το ζήτημα της εντατικοποίησης εργασίας, το οποίο αποτυπώνεται και στην αύξηση των εργατικών ατυχημάτων. Η κυβέρνηση αρνείται αυτή τη στιγμή και ότι υπάρχει εντατικοποίηση και ότι υπάρχει αύξηση των ατυχημάτων. Τι λέτε;
Κοιτάξτε, είναι καθαρό πλέον ότι δεν μπορεί να πάρουμε σοβαρά στο τι λέει η κυβέρνηση, γιατί ψεύδεται ασυστόλως. Για παράδειγμα, η κυρία Κεραμέως έχει φέρει σε δημόσια διαβούλευση τις 13 ώρες δουλειά. Αυτό κι αν είναι εντατικοποίηση, αυτό κι αν κάνει λάστιχο τις εργασιακές σχέσεις. Μετά από 150 χρόνια που η παγκόσμια εργατική τάξη είχε κατακτήσει το οχτάωρο, πάμε αιώνες πριν, βρισκόμαστε πλέον ενάμιση αιώνα πριν. Τις 13 ώρες δουλειάς σε δύο ή τρεις εργοδότες είχε κάνει ο προηγούμενος ο Γεωργιάδης, τώρα η κ. Κεραμέως το κάνει σε έναν εργοδότη και μάλιστα λέει ότι το ζητάνε και οι ίδιοι οι εργαζόμενοι. Έλεος! 13 ώρες δουλειάς ξέρετε τι σημαίνει για μια νεαρή μητέρα, για μια γυναίκα που έχει υποχρεώσεις, που μπορεί να είναι άρρωστη η μητέρα της, ο πατέρας της, που πρέπει να λύσει και ζητήματα, που πρέπει να δει και τα παιδιά, που πρέπει να φτιάξει την οικογένειά της αν δεν έχει παιδιά. Που θα πρέπει να έχει και η ίδια προσωπικό χρόνο να ζήσει με τον σύντροφό της. Μιλάμε για εξάντληση. Και μετά σου λένε, μα ο κόσμος τρέχει στα ψυχιατρεία, μα ο κόσμος τρέχει στους ψυχολόγους. Μα υπάρχει ένταση, έχουμε αύξηση μια σειρά επαγγελματικών ασθενειών. Είναι δυνατόν να μιλάμε για 13 ώρες δουλειά στον 21ο αιώνα, την εποχή της τεχνητής νοημοσύνης, την εποχή που έχουν αναπτυχθεί όλα τα επιστημονικά επιτεύγματα που έπρεπε να μειωθεί ο εργάσιμος χρόνος, αυτό είναι ρεαλιστικό, δεν είναι για τη “δευτέρα παρουσία” ή για μια πρόταση γενικά και αφηρημένη. Έπρεπε αυτό να είχε γίνει χτες, όχι σήμερα. 7 ώρες δουλειά τη μέρα, 35ωρο, πενθήμερο αυτό είναι ρεαλιστικό. Έπρεπε να υπάρχουν αξιοπρεπείς μισθοί, για να μπορέσει να ζήσει ένας άνθρωπος, μια οικογένεια, ένα νέο ζευγάρι. Θα έπρεπε να υπάρχουν συλλογικές συμβάσεις εργασίας, θα έπρεπε να πάρουν, τα μέτρα υγείας και ασφάλειας στους χώρους δουλειάς, γιατί θρηνούμε εργαζόμενους, κάθε μέρα και ένα εργατικό ατύχημα, γυρνάει ο εργάτης ή σακατεμένος ή τον γυρνάνε με το φέρετρο σπίτι του.

-Μπορεί η λαϊκή διαμαρτυρία και η κοινωνική αντιπολίτευση να μπορέσει να ανατρέψει αυτές τις αποφάσεις τις κυβερνητικές ή και να ανατρέψει και την ίδια την κυβέρνηση;
Κοιτάξτε, αν μιλάτε με κοινοβουλευτικούς όρους, μέσα στη Βουλή με βάση τους συσχετισμούς και τον τρόπο που λειτουργεί, δεν είναι ρεαλιστικό. Αυτό είναι ουτοπία και στον αιώνα τον άπαντα. Η κυβέρνηση έχει μια πλειοψηφία, ελέω εκλογικού νόμου, που της την έδωσε βεβαίως ο ελληνικός λαός, αυτός που πήγε να ψηφίσει, δηλαδή στο σύνολο του πληθυσμού έχει ένα 20%, πόσο έχει η Νέα Δημοκρατία; Τόσο είναι, να μην πω και λιγότερο, σε απόλυτους αριθμούς λέμε, γιατί και αυτοί που δεν πήγαν να ψηφίσουν, εκφράζουν και μια δυσαρέσκεια, μια όχι συμμετοχή. Αλλά, τέλος πάντων, με βάση το νόμο που υπάρχει, σύμφωνα με το Σύνταγμα, βγαίνει αυτή η κυβέρνηση. Έχει απόλυτη πλειοψηφία. Άρα, λοιπόν, ακόμα και να συνασπιστεί, όπως μου λέτε, μέσα στη Βουλή η αντιπολίτευση, δεν μπορεί να επιδράσει καθοριστικά. Άρα, αυτό είναι το κρίσιμο.

- Μόνο αν φύγει κάποιος κυβερνητικός βουλευτής…
Ναι, άμα κάποιος νιώσει κάποια στιγμή άνθρωπος, γιατί μιλάμε τουλάχιστον για ανθρωπιά, ιδιαίτερα για κάποιους απαράδεκτους νόμους, να αποφασίσει και να φύγει από τα πολιτικά καλούπια και τα κομματικά του καλούπια, βεβαίως. Αλλά αυτά δε γίνονται, όπως ξέρετε, και με βάση την πείρα μας. Άρα, λοιπόν, το ζήτημα είναι στον λαϊκό παράγοντα. Ο λαός είναι πάλι αυτός που θα καθορίσει τις εξελίξεις. Και όχι πάλι μόνο κάθε 4 χρόνια που γίνονται οι βουλευτικές εκλογές και εκεί βεβαίως να κάνει σωστές επιλογές και η σωστή επιλογή είναι το ΚΚΕ και στις επόμενες εκλογές, αλλά κυρίως να αγωνιστεί, να συσπειρωθεί, να ενωθεί, να έχει την ενότητά του, την ταξική, τη συμμαχία του, να συμμετέχει στις απεργιακές κινητοποιήσεις. Για παράδειγμα αν απεργήσουν εκατομμύρια εργαζόμενοι του ιδιωτικού και του δημόσιου τομέα την 1η Οκτώβρη, για να αποσυρθεί αυτό το κατάπτυστο νομοσχέδιο, το τερατούργημα των 13 ωρών δουλειάς, θα επιδράσει αποφασιστικά, θα πιέσει την κυβέρνηση.
Αυτή είναι η πίεση και βέβαια η πίεση σημαίνει συμμετοχή στα πάντα. Σε αρχαιρεσίες που γίνονται σε σωματεία, να αλλάζουν συσχετισμοί, να βγαίνουν αγωνιστές συνδικαλιστές που θα παλέψουν τα ζητήματα. Είναι όλα αυτά ένα πλέγμα ζητημάτων που το ΚΚΕ τα προτείνει στον ελληνικό λαό και στους εργαζόμενους και λέει ότι έτσι πρέπει να παλέψουμε.

- Το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ έχει απαξιώσει την κυβέρνηση και έχει αποδείξει με ηχηρό τρόπο την αδιαφάνεια και το πάρτι στο δημόσιο χρήμα;
Αναμφίβολα συνέβαλε στην απαξίωσή της. Δεν ήταν το μοναδικό φυσικά. Ήταν και αυτή μια θρυαλλίδα, να το πω έτσι, που δημιούργησε μεγαλύτερη όξυνση. Δεν έχει τελειώσει, είναι σε συνέχεια. Τη Δευτέρα αρχίζει η εξεταστική, όπως ξέρετε. Θα δούμε και τι θα γίνει. Βέβαια, πλειοψηφία έχει η κυβέρνηση Νέας Δημοκρατίας. Λύνει και δένει, ό,τι θέλει κάνει, το έχει αποδείξει, δυστυχώς. Από εκεί και πέρα, όμως, το ΚΚΕ θα παλέψει με τους εκπροσώπους του εκεί μέσα, για να αποκαλυφθούν ζητήματα.
Επιμένουμε ότι ήταν άκυρη η προηγούμενη ψηφοφορία. Πρέπει να επαναληφθεί για την Προανακριτική Επιτροπή. Σε αυτό συμφωνούν και άλλα κόμματα της αντιπολίτευσης. Δεν είμαι τόσο αισιόδοξος ότι η κυβέρνηση θα το δεχτεί και θα υποχωρήσει, γιατί θέλει να συγκαλύψει τους υπουργούς της, τους ανθρώπους της, όλα τα λαμόγια που ‘φάγαν τόσα λεφτά από τον ιδρώτα του αγρότη. Τα πήραν από τον πραγματικό αγρότη και τα ‘δώσαν σε άλλους που δεν είχαν ούτε βοσκοτόπια, ούτε ζώα, δεν ήταν ούτε καν κτηνοτρόφοι, στην ουσία, ούτε πραγματικοί αγρότες στην παραγωγή. Και βεβαίως αυτοί είναι που πρέπει να πληρώσουν και αυτοί είναι που πρέπει να πάνε φυλακή. Χώρια που από ό,τι μαθαίνουμε υπάρχει και η δεύτερη δικογραφία τώρα, η οποία εμπλέκει βουλευτές της ΝΔ, θα ξανανοίξει το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ και με νέα στοιχεία από ό,τι φαίνεται. Και μάλιστα εδώ μαθαίνουμε ότι εμπλέκονται και κάποιοι από τ’ άλλα κόμματα, απ' τα αστικά κόμματα.

- Πάντως αναρωτιέμαι και γι' αυτό που λέγατε και πριν για τις πλειοψηφίες τις κοινοβουλευτικές στη Βουλή και με αφορμή και το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ για να αποκαλυφθούν οι υπεύθυνοι, να γίνει η διαλεύκανση του σκανδάλου, αλλά και για τα Τέμπη και για άλλα ζητήματα. Έχουν πει οι υπουργοί της κυβέρνησης ότι αυτοί είναι, οι ίδιοι είναι η πλειοψηφία, αυτοί αποφασίζουν. Εσείς πώς το σχολιάζετε αυτό;
Ε, τώρα μιλάμε για “καβαλημένα καλάμια” που δεν υπολογίζουν καν τον άνθρωπο, δεν καταλαβαίνουν γιατί μιλάνε. Μιλάνε για εγκλήματα δικά τους, που έφεραν νεκρά παιδιά στα Τέμπη, που έφεραν σε απόγνωση την ελληνική αγροτιά με την ΚΑΠ που έδινε την κατεύθυνση της Ευρωπαϊκής Ένωσης κι αυτή υλοποιούσαν και αξιοποιούσαν οι κυβερνώντες. Και ο κύριος Βορίδης και ο κύριος Αυγενάκης και όλοι οι υπόλοιποι υπουργοί της κυβέρνησης και οι βουλευτές της και οι κομματάρχες της για να φτιάξουν τον κομματικό στρατό των μη αγροτών, των μη κτηνοτρόφων και να τους δίνουν από την Κρήτη βοσκοτόπια στα Άγραφα και στην Πίνδο και στον Γράμμο. Και εκεί που δίνονταν, υποτίθεται, κάποια χρήματα, κάποιες επιδοτήσεις, για να ανασάνει λίγο ο Έλληνας βιοπαλαιστής αγρότης, αυτός που ήταν στους δρόμους και κατήγγειλε αυτή την πολιτική, γιατί θυμόσαστε τα αιτήματα των αγροτών στα μπλόκα πέρσι.
Ήταν να σταματήσει η ΚΑΠ της Ευρωπαϊκής Ένωσης που δίνει επιδοτήσεις σε μη αγρότες, δε δίνει σε πραγματικούς αγρότες, σε πραγματικούς κτηνοτρόφους. Και ότι γίνεται ρεμούλα, διαφθορά και μεγάλο φαγοπότι από τους κυβερνώντες, τους κρατικούς μηχανισμούς και όλες τις υπόλοιπες υπηρεσίες με τους κολλητούς τους. Αυτό καταγγέλλουν οι αγρότες. Και τους λέγανε ότι κλείνουν τους δρόμους και λένε πράγματα που δεν ισχύουν. Και ήρθε και η Ευρωπαία Εισαγγελέας για δικούς της λόγους και αυτή εκ των υστέρων - γιατί το σύστημα ήθελε να αλλάξει και την ΚΑΠ - τα έβγαλε στη φόρα και τους ξεμπρόστιασε και αυτούς. Όσο τους ξεμπρόστιασε, γιατί και όλα τα στοιχεία δεν τα έχει βγάλει στην επιφάνεια.

-Σας ανησυχεί σε αυτό το κατακερματισμένο και πολύ ρευστό πολιτικό σκηνικό που ζούμε στη χώρα μας, το να υπάρξει μια ανάδυση της ακροδεξιάς, μια αύξησή της, αντιστοιχώντας ουσιαστικά και με την άνοδο που βλέπουμε στην Ευρώπη;
Ναι, όλα μας ανησυχούν, αλλά ξέρετε, “γατάκι” αποδείχτηκε και η Μελόνι και όλοι αυτοί οι ακροδεξιοί που εμφανίστηκαν και στην Ευρώπη. Τη βλέπετε τώρα δίπλα στον Μακρόν, δίπλα στον Μέρτς, δίπλα στον Τραμπ, στις διεθνείς συναντήσεις, της ΕΕ, αυτά κάνει, αυτά υλοποιεί. Δεν τους φοβούνται. Αυτές οι ακροδεξιές φωνές, είναι παιδάκια του ίδιου του συστήματος. Είναι σκυλάκια που γαυγίζουν, αλλά δε δαγκώνουν, αυτή είναι η ουσία.
Όμως αυτός ο κατακερματισμός που είπατε του πολιτικού συστήματος ισχύει. Ένας παρατηρητής το βλέπει αυτό. Είναι πολλά κόμματα, κομματίδια, μικρά κόμματα κλπ. δεν υπάρχει εναλλακτική κυβερνητική αυτή τη στιγμή, απέναντι στη Νέα Δημοκρατία και αυτό είναι φανερό και το καταλαβαίνει ο κόσμος. Όμως κοιτάξτε να δείτε το πρόβλημα πρέπει να δούμε από πού ξεκινάει. Πώς έγινε αυτός ο κατακερματισμός;
Η αιτία είναι ότι αυτοί που κυβέρνησαν εν ονόματι της προόδου, της αριστεράς, της δημοκρατίας σε αντίθεση με τη δεξιά, με την ακροδεξιά, δεν υλοποίησαν αυτά που έλεγαν. Γιατί ο κόσμος για άλλα πράγματα τους επέλεγε και αυτοί απογοήτευσαν αυτόν τον κόσμο. Ο κατακερματισμός είναι απόρροια αυτού του γεγονότος. Ο κόσμος έχει απογοητευτεί από την αμαρτωλή σοσιαλδημοκρατία είτε με τη μορφή του ΠΑΣΟΚ, του άλλοτε κραταιού, αλλά και αργότερα, στην πορεία μικρότερου, αυτό που έχει φτάσει να είναι σήμερα είτε με τη μορφή του ΣΥΡΙΖΑ και των συμμαχιών που έκανε ο ΣΥΡΙΖΑ και ως κυβέρνηση και ως αντιπολίτευση. Ο κόσμος είναι απογοητευμένος και βεβαίως βλέπει αυτόν τον κατακερματισμό που έγινε ακριβώς γιατί δεν μπορούσαν να σταθούν.
Το μεγαλύτερο, αν θέλετε, πολιτικό έγκλημα, μιλάω για τις συνειδήσεις των ανθρώπων, είναι ότι αυτοί οι άνθρωποι απογοήτευσαν ανθρώπους εργατικούς, ανθρώπους πρωτοπόρους, που ήταν στο κίνημα, που είχαν ελπίδες, είχαν προσδοκίες, ήταν στο πλευρό τους να παλέψουν για μια άλλη κατάσταση ή για μια άλλη κοινωνία, έτσι το είχαν καταλάβει, έτσι το πίστευαν. Εμείς βέβαια προειδοποιούσαμε, δεν εισακουστήκαμε. Τώρα, ελπίζω με το πέρασμα του χρόνου η εμπειρία να αποκρυσταλλώνεται ως πολιτική εμπειρία για τις επιλογές που κάνει ο καθένας. Και βεβαίως φτάσαμε σε αυτή την κατάσταση και βλέπουμε τώρα ο κύριος Τσίπρας να θέλει να φτιάξει άλλο κόμμα, να είναι ο ΣΥΡΙΖΑ του κύριου Φάμελλου, να είναι το ΠΑΣΟΚ του κύριου Ανδρουλάκη, που οι μισοί από το ΠΑΣΟΚ έχουν πάει στο ΣΥΡΙΖΑ ή σε άλλα κόμματα ή και στη Νέα Δημοκρατία ακόμα, να είναι και του κύριου Κασσελάκη, να είναι της Νέας Αριστεράς του κύριου Χαρίτση, να είναι του Μέρα25 του κύριου Βαρουφάκη, να είναι της Πλεύσης Ελευθερίας της κυρίας Κωνσταντοπούλου και πάει λέγοντας. Όλοι αυτοί ήταν το όλον ΠΑΣΟΚ παλιότερα η όλη Σοσιαλδημοκρατία, επίσης σήμερα, και ο όλος ΣΥΡΙΖΑ πιο πριν.

-Πού το βλέπετε να πηγαίνει όλο αυτό το οποίο περιγράφετε πάρα πολύ ωραία και σωστά;
Εγώ λέω ότι είναι στα χέρια του ελληνικού λαού και όλων αυτών των ανθρώπων που μπορεί ακόμα να τους ακολουθούν ή να μένουν εγκλωβισμένοι. Το ΚΚΕ κάνει ένα κάλεσμα, έχουμε ανοιχτά χέρια, αγκαλιές, μέσα στους αγώνες, εκεί να ενωθούμε, όχι να ενωθούμε σώνει και καλά. Και με τη βουλευτική ψήφο μετά από δύο χρόνια, έναν χρόνο πότε θα γίνουν, και εκεί βεβαίως πρέπει να εκφραστεί, αλλά πρέπει να ενωθούν στην πράξη κάτω στους αγώνες, να παλέψουν, να μην έχουν εμπιστοσύνη σε αυτές τις ηγεσίες, είτε που έχουν δοκιμαστεί ως κυβερνήσεις είτε έχουν δοκιμαστεί ως αξιωματικές αντιπολιτεύσεις ή ως κόμματα που θέλουν να κυβερνήσουν σήμερα με αυτούς τους συσχετισμούς και με αυτά τα προγράμματα και να ανοίξει ένας δρόμος με απόφαση να πουν ότι θέλουμε να πάμε μπροστά. Και μπροστά σημαίνει μια πραγματικά άλλη κοινωνία, ένα άλλο κράτος που δε θα έχει καμία σχέση με το σημερινό, ούτε με το χτεσινό και θα το οικοδομούμε εμείς, οι εργάτες, οι επαγγελματίες, οι αυτοαπασχολούμενοι, οι ελευθεροεπαγγελματίες, οι αγρότες, οι επιστήμονες, οι νέοι και οι νέες, οι φοιτητές.

-Βλέπετε εσείς ξανά μια επιστροφή δύο μεγάλων δυνάμεων, δηλαδή ένα δίπολο ξανά;
-Εγώ να πω αν βλέπετε επιστροφή του Αλέξη Τσίπρα, για να το μεταφράσω, και αν θα μπορούσε να είναι μια διέξοδος στο σύστημα;
Ναι, βλέπω ότι γίνεται μεγάλη προσπάθεια από το ίδιο το σύστημα να φτιάξει το δίπολο. Έχουν πέσει λιτοί και δεμένοι. Και όταν λέω σύστημα εννοώ και αυτούς που έχουν την πραγματική εξουσία, που είναι η άρχουσα τάξη, η αστική τάξη της χώρας.
-Ποιο είναι το δίπολο; Έχουμε λίγο μπερδευτεί.
Ναι, θέλουν να το φτιάξουν. Θέλουν ένα κόμμα που θα είναι δεξιά, κεντροδεξιά και ακροδεξιά, περίπου εκεί θα πιάνει το χώρο της δεξιάς - αν και εγώ δε γουστάρω τους γεωγραφικούς όρους - και ένας άλλος πόλος που θα είναι ο κλασσικός πόλος της σοσιαλδημοκρατίας. Αλλά ξέρετε, επειδή είναι τέτοιες οι διεθνείς εξελίξεις και ο διεθνής συσχετισμός και έχει δοκιμαστεί και η σοσιαλδημοκρατία και οι φιλελεύθεροι και οι νεοφιλελεύθεροι, οι δεξιές δυνάμεις στις κυβερνήσεις, δεν έχει και πολύ πέραση αυτό το σενάριο τώρα.

-Βλέπετε να παραμένει η κατάσταση έτσι δηλαδή;
Φυσικά αυτό εξαρτάται από την ίδια τη θέληση της εργατικής τάξης και του ελληνικού λαού, να έχουμε εξεγερτικά μηνύματα, να έχουμε εξεγέρσεις, να έχουμε κίνημα, να έχουμε συσπείρωση - εμείς σ’ αυτό καλούμε - μιας μεγάλης κοινωνικοπολιτικής συμμαχίας εργατικών λαϊκών δυνάμεων που θα εκφράζονται φυσικά και πολιτικά μέσα στο κίνημα, αλλά το κίνημα θα είναι αυτή η συμμαχία, εκεί θα εκφράζονται και το ΚΚΕ θα είναι μέσα εκεί με τα μέλη του, με τα στελέχη του, με τους οπαδούς του και οι άλλοι θα είναι μέσα εκεί και αυτή θα επιβάλλει ριζικές αλλαγές στην κοινωνία που θα εκφραστούν βεβαίως και σε επίπεδο εκλογών, επιλογής διακυβέρνησης, εξουσίας κάποια στιγμή διαφορετικής από αυτές που έχουμε γνωρίσει μέχρι σήμερα.

-Βλέπετε ότι το πολιτικό κλίμα και το πολιτικό έδαφος είναι εύφορο για να δούμε μεγάλες λαϊκές κινητοποιήσεις, όπως αυτές που είδαμε για την υπόθεση των Τεμπών;
Υπάρχουν δυσκολίες, η δυσκολία ξέρετε που βρίσκεται; Ξεκινάει από την ανατροπή των σοσιαλιστικών χωρών εδώ και 30 χρόνια, τότε που ένα όραμα, ένα υπαρκτό, τέλος πάντων, μοντέλο που θα μπορούσε κάποιος να προσεγγίσει και να πει “να έτσι μπορούμε να πάμε”, ανατράπηκε, δεν υπάρχει πια. Και βεβαίως είναι αδύναμο το διεθνές εργατικό κίνημα, το κομμουνιστικό κίνημα, οι προοδευτικές δυνάμεις σε διεθνές επίπεδο είναι αδύναμες. Υπάρχει αυτός ο αντικειμενικός παράγοντας, αλλά πάντα υπήρχε. Και πάντα πριν από μεγάλες εξεγέρσεις, μεγάλες κινητοποιήσεις, μεγάλα λαϊκά και νεολαιίστικα κινήματα σε όλες τις χώρες και σε όλο τον κόσμο, πάντα υπήρχε μια νηνεμία, μια τάση ότι “δεν γίνεται τίποτα”, περιμέναμε. Και ξαφνικά φούντωνε. Και εκεί πρέπει να βρεθούν οι δυνάμεις εκείνες να είναι έτοιμες ώστε να μπορέσουν να μπουν μπροστά. Εμείς αυτά θα συζητήσουμε και στο επικείμενο συνέδριο του ΚΚΕ που το προετοιμάζουμε για τους επόμενους μήνες, δεν έχουμε καταλήξει ακόμα ακριβώς, αλλά πολύ σύντομα θα ανακοινώσουμε πότε θα πάμε, θα ανακοινώσουμε τις θέσεις και αυτά θέλουμε να συζητήσουμε, πώς δηλαδή εμείς ως κόμμα σε ό,τι μας αφορά δηλαδή, θα γίνουμε ικανοί, θα είμαστε πανέτοιμοι, ώστε να ανταποκριθούμε σε αυτές τις απαιτήσεις των καιρών.

-Να σας πάω και στα εθνικά, γιατί σήμερα υπάρχει μια θριαμβολογία της κυβέρνησης για την προσφορά της Chevron, πριν από λίγες μέρες είχαμε το καλώδιο που το έκαψε ο Κεραυνός της κυπριακής οικονομίας, είμαστε σε ελληνοτουρκικό διάλογο αλλά έχουμε και εντάσεις. Πού βρισκόμαστε και κατά πόσο η κυβέρνηση αξιοποιεί τα εθνικά ανάλογα με την πρόθεσή της να αλλάξει την ατζέντα;
Εγώ θα έλεγα να κρατάμε μικρό καλάθι και οι προσδοκίες που καλλιεργεί δυστυχώς η κυβέρνηση προς τον ελληνικό λαό με δηλώσεις και του Πρωθυπουργού και του Υπουργού Εξωτερικών και άλλων στελεχών της για όλα αυτά τα ζητήματα πρέπει να πέσουν, γιατί πολύ σύντομα, εδώ είμαστε και θα το δούμε, αν θα επαληθευτούμε σε αυτά που λέμε, θα διαψευστούν αυτές οι προσδοκίες. Και έχουν διαψευστεί πάρα πολλές φορές στο παρελθόν. Και αυτό αφορά και τη σημερινή συμφωνία με τη Chevron για τους υδρογονάνθρακες στην Κρήτη, κάτω στην περιοχή. Μιλάμε για μια περιοχή, τη Νοτιοανατολική Μεσόγειο, όπου είναι το επίκεντρο σφοδρών ανταγωνισμών, παγκόσμιων ισχυρών ιμπεριαλιστικών κέντρων και δυνάμεων. Εδώ συγκρούονται ΗΠΑ, ΕΕ, τα ισχυρά κράτη της, και συνολικά η ΕΕ και το ΝΑΤΟ με την Κίνα, με την Ρωσία, με την Ινδία. Όλοι αυτοί έχουν συμφέροντα σε αυτή την περιοχή και αυτά δε θα μας βγάλουν σε καλό δρόμο. Και είναι επικίνδυνη η κατάσταση.
Ούτε προστασία κυριαρχικών δικαιωμάτων φέρνει η αμερικάνικη Chevron με το που θα μπει στους υδρογονάνθρακες εδώ στην Ελλάδα ούτε θα λύσει το πρόβλημα της ενεργειακής φτώχειας για τη χώρα μας, για τον ελληνικό λαό και φυσικά και το καλώδιο αντίστοιχο είναι. Οι ανταγωνισμοί είναι πάρα πολύ μεγάλοι, χτυπήματα κάτω από τη μέση είναι πολλά και τώρα αυτά που λένε δήθεν “τηρείστε τις οικονομικές υποσχέσεις” ο ένας, ή ο άλλος αυτά είναι ο αφρός, είναι η επιφάνεια. Η ουσία είναι οι ανταγωνισμοί που βρίσκονται από πίσω και μην ξεχνάμε ότι εδώ είναι και ένας ισχυρός παίκτης, η Τουρκία, στην περιοχή, η οποία έχει διεκδικήσεις, αναδύεται, επεμβαίνει σε πολλές χώρες σε κόντρα με το Ισραήλ φυσικά, στις ίδιες χώρες κινούνται και έχει διεκδικήσεις και για το Αιγαίο και για την Ανατολική Μεσόγειο.

-Και ένα Ισραήλ που δείχνει να επιδιώκει μια νέα κανονικότητα, εντός πολλών εισαγωγικών, που θα επικαλείται τρομοκρατική απειλή και θα χτυπάει όπου θέλει.

Ε, ναι, είναι απαράδεκτο. Τώρα χτύπησε το Κατάρ χτες. Έχει χτυπήσει φέτος πέντε χώρες. Λίβανο, Συρία, εκτός από την Παλαιστίνη και τη Γάζα και τη γενοκτονία εκεί, έχει εξοντώσει τους ανθρώπους. μιλάμε για ένα απαράδεκτο, ένα φρικιαστικό έγκλημα τον 21ο αιώνα. Τώρα χτύπησε και το Κατάρ, χτυπάει την Υεμένη, εν ονόματι της τρομοκρατίας, λέει, χτύπησε διαπραγματευτές της Χαμάς. Μα οι διαπραγματευτές της Χαμάς ήταν στο Κατάρ για να διαπραγματευτούν υποτίθεται την ειρήνη, την οποία θέλει και το Ισραήλ, όπως λέει ο Νετανιάχου, την οποία θέλει και ο Τραμπ, όπως λέει ο Τραμπ και οι Αμερικάνοι. Εδώ μιλάμε για μια κοροϊδία που γίνεται δημόσια μέσα από τα κανάλια, μέσα από τα μέσα ενημέρωσης, με δηλώσεις, με τον πιο επίσημο τρόπο.

-Αυτή η εποχή που βιώνουμε πλέον με τον Ντόναλτ Τραμπ, όπου βλέπουμε να υποχωρεί ο ρόλος διεθνών οργανισμών έναντι του δικαίου του ισχυρού, των μεγάλων δυνάμεων, σας ανησυχεί, σας προβληματίζει;
Μα πάντα έτσι συμβαίνει. Όταν βρισκόμαστε στα πρόθυρα γενικότερων συρράξεων, ανταγωνισμών, στα πρόθυρα ενός μεγάλου γενικευμένου ιμπεριαλιστικού πολέμου, μιλώ διεθνώς, με μεγάλους παίκτες. Τώρα αυτή η σύγκρουση για την πρωτοκαθεδρία ανάμεσα στις ΗΠΑ και την Κίνα, με τους αντίστοιχους συμμάχους της καθεμιάς και του καθενός, δεν θα τελειώσει έτσι. Αλλαγές συνόρων, έλεγχος εμπορικών δρόμων, έλεγχος ενεργειακών πηγών, πλουτοπαραγωγικών πηγών χωρών, δε γίνεται αναίμακτα, γίνεται μόνο με πολέμους. Αυτό λέει όλη η ιστορία από καταβολής κόσμου.
Οπότε δεν είναι δυνατό να μην μας ανησυχεί, όχι μόνο μας ανησυχεί, αλλά και προειδοποιούμε για το πώς πρέπει να σκεφτεί ο λαός μας και τι πρέπει να κάνουν οι κυβερνήσεις.

-Η εξέλιξη του πολέμου στην Ουκρανία και η επίκληση από την Πολωνία του άρθρου 4 του ΝΑΤΟ; Κάθε μέρα έχουμε κάτι.
Είναι σε αυτό το παζλ που συζητάμε των πολέμων και της γενίκευσης του πολέμου. Εδώ είναι η ενεργοποίηση των άρθρου 4 του ΝΑΤΟ. Συζητάει το ΝΑΤΟ για τί μέτρα θα πάρει, αλλά προβλέπει ακόμα και στρατιωτική εμπλοκή των υπολοίπων μελών του ΝΑΤΟ, άρα και της Ελλάδας, άμα καταλήξουν έτσι οι υπόλοιποι σύμμαχοι. Μα βρισκόμαστε σε αυτή και αν δεν γίνει σήμερα, αύριο, αυτό θα γίνει στο επόμενο διάστημα αν δεν αλλάξει ριζικά η κατάσταση. Να βάλουν μυαλό αυτοί βέβαια κατά την άποψή μου αποκλείεται. Το θέμα είναι οι λαοί να αποφασίσουν ότι πρέπει όλους αυτούς να τους στείλουν στον αγύριστο μια και καλή. Πολιτικά εννοώ.

-Έχουμε και μία σπουδή της Δύσης στην Ουκρανία που στοχεύει στην ανοικοδόμηση και πόσοι θα πάρουν μερίδιο από αυτή την πίτα τέλος πάντων.
Ναι, γίνεται και εδώ μεγάλο πανηγύρι και στην Ελλάδα. Επιχειρηματικοί όμιλοι ενδιαφέρονται, γίνεται κόντρα, ζητάνε από την κυβέρνηση ο καθένας για πάρτη του τη συμμετοχή στο πλιάτσικο και έτσι γίνεται. Μετά από μια πολεμική σύγκρουση, από έναν πόλεμο, μετά από θάνατο αθώων ανθρώπων, έρχεται η ανοικοδόμηση για να κερδίζουν πάλι οι επιχειρηματίες. Κερδίζουν στον πόλεμο οι πολεμικές βιομηχανίες, τα πολεμικά μονοπώλια, πουλώντας τα όπλα τους και μετά έρχονται οι κατασκευαστικές εταιρείες, οι άλλες εταιρείες...