Η υπογραφή, στις 31 Αυγούστου 2026, στο Τελ Αβίβ, της διακρατικής συμφωνίας Ελλάδας – Ισραήλ για την αποκαλούμενη «Ασπίδα του Αχιλλέα», που θα κοστίσει στο λαό 3,035 δισ. ευρώ, αποτελεί μια ακόμα επικίνδυνη εξέλιξη στην πορεία βαθύτερης εμπλοκής της χώρας στους ιμπεριαλιστικούς πολέμους και σχεδιασμούς, στις επιδιώξεις των ΗΠΑ, του ΝΑΤΟ της ΕΕ και του Ισραήλ στην ευρύτερη περιοχή.
Η κυβέρνηση της ΝΔ επιχειρεί να παρουσιάσει τη συμφωνία ως δήθεν αποκλειστικά μία αμυντική επιλογή, ως αναγκαία «θωράκιση» της χώρας απέναντι στην τουρκική επιθετικότητα και ως βασικό στοιχείο της λεγόμενης «Ατζέντας 2030». Στην πραγματικότητα, όμως, πρόκειται για ένα εξοπλιστικό πρόγραμμα μεγάλης κλίμακας, το οποίο συνδέει ακόμη πιο στενά τις ελληνικές Ένοπλες Δυνάμεις με την πολεμική βιομηχανία και τους στρατιωτικούς σχεδιασμούς του Ισραήλ, εξυπηρετώντας ταυτόχρονα και τις απαιτήσεις του ΝΑΤΟ, για προστασία των κομβικών, για τις πολεμικές του επιχειρήσεις, στρατιωτικών υποδομών που διαθέτει στη χώρα μας (αμερικανικές βάσεις, λιμάνια, στρατιωτικά αεροδρόμια, εγκαταστάσεις στρατιωτικών και πολιτικών ραντάρ, ενεργειακούς κόμβους).
Η ίδια η ισραηλινή πλευρά χαρακτηρίζει τη συμφωνία μέρος της στρατηγικής συνεργασίας που έχει αναπτυχθεί τα τελευταία χρόνια μεταξύ Ελλάδας, Ισραήλ και Κύπρου, που τίθεται στην υπηρεσία του ανταγωνισμού των αστικών τάξεων Ισραήλ – Τουρκίας και επιδρά στην όξυνση των ελληνοτουρκικών σχέσεων και την ένταση στην περιοχή, σε βάρος των λαών.
Επομένως, δεν πρόκειται για μια απλή εμπορική προμήθεια οπλικών συστημάτων, αλλά για ένα ακόμη βήμα στρατηγικής και στρατιωτικής σύμπραξης, σε μια περιοχή όπου οξύνονται επικίνδυνα οι ανταγωνισμοί και οι πολεμικές συγκρούσεις.
Η εξέλιξη αυτή αποκτά ακόμη πιο επικίνδυνο χαρακτήρα, καθώς συντελείται τη στιγμή που βρίσκονται σε εξέλιξη οι πολεμικές συγκρούσεις στην Ουκρανία, τη Μέση Ανατολή και τον Περσικό Κόλπο, με εμφανή έντονα πλέον τον κίνδυνο ενοποίησης και ιδιαίτερα γενίκευσης των πολεμικών συγκρούσεων, ιδιαίτερα στη Μέση Ανατολή, με τις ΗΠΑ-Ισραήλ να πρωταγωνιστούν σε στρατιωτικές επιχειρήσεις κατά του Ιράν, που απαντά επίσης στρατιωτικά και με αντίποινα ενάντια σε κράτη που διαθέτουν αμερικανικές βάσεις και υποδομές.
Η εμπλοκή της Ελλάδας στους σχεδιασμούς αυτούς, είτε με την παραχώρηση χρήσης των αμερικανικών βάσεων και υποδομών είτε με διάθεση στρατιωτικών μέσων και εξοπλισμών είτε μέσω των στρατηγικών συμφωνιών, που με αμερικανοΝΑΤΟική προτροπή και σχεδιασμό συμμετέχει, αυξάνει τους κινδύνους για τον ελληνικό λαό, μετατρέποντας κρίσιμες υποδομές της χώρας, ακόμη και αστικές περιοχές με δεκάδες χιλιάδες πληθυσμό, σε στόχους αντιποίνων.
Το ΚΚΕ έχει επανειλημμένα αναδείξει ότι η λεγόμενη «Ατζέντα 2030» και η προσαρμογή της δομής των ελληνικών Ενόπλων Δυνάμεων στις σύγχρονες ΝΑΤΟικές ανάγκες, καμιά σχέση δεν έχουν με τις ανάγκες υπεράσπισης της εδαφικής ακεραιότητας και των κυριαρχικών δικαιωμάτων της χώρας. Στοχεύουν στην αναβάθμιση της συμμετοχής της Ελλάδας στους ευρωατλαντικούς πολεμικούς σχεδιασμούς.
Το ΚΚΕ έχει αναδείξει ότι οι στρατηγικές σχέσεις με το Ισραήλ, αποτελούν μέρος της συνολικότερης εμπλοκής της χώρας στους σχεδιασμούς των ΗΠΑ, του ΝΑΤΟ και της ΕΕ και έχει θέσει στο επίκεντρο την ανάγκη απεμπλοκής της Ελλάδας από τους ιμπεριαλιστικούς πολέμους και σχεδιασμούς, το κλείσιμο των αμερικανικών και ΝΑΤΟικών βάσεων και την επιστροφή των ελληνικών Ενόπλων Δυνάμεων από αποστολές στο εξωτερικό.
Ιδιαίτερα προκλητικό είναι το γεγονός της «διαφήμισης» από την κυβέρνηση ότι από τα 3 δισ. ευρώ και πάνω που διατίθενται για την υλοποίηση της «Ασπίδας του Αχιλλέα» τα 750 εκατομμύρια ευρώ θα «μπουν στις τσέπες» των Ελλήνων επιχειρηματιών της πολεμικής βιομηχανίας κι αυτό την ίδια στιγμή, που για την κάλυψη ζωτικών αναγκών του λαού, όπως η Υγεία, η Παιδεία, η Πολιτική Προστασία και άλλες κρίσιμες κοινωνικές ανάγκες, η κυβέρνηση προκλητικά επικαλείται διαρκώς τη δημοσιονομική στενότητα.
Παράλληλα, σοβαρά ερωτήματα προκύπτουν και για τους επιμέρους όρους της συμφωνίας. Επί της ουσίας παραμένει αναπάντητο το ερώτημα, για το ποιος θα ελέγχει την «καρδιά» του συνολικού συστήματος, δηλαδή το τμήμα Διοίκησης και τον Έλεγχο (Command and Control), δηλαδή ποιος θα είναι αυτός, που θα διαθέτει τον πηγαίο κώδικα, άρα και την δυνατότητα ή μη της πρόσβασης στο χειρισμό του σχετικού λογισμικού. Θα είναι άραγε η ελληνική πλευρά, όπου χωρίς την άμεση ή και έμμεση εξάρτηση από την ισραηλινή πλευρά θα λειτουργεί το σύστημα, αλλά και θα διατηρεί τη δυνατότητα περαιτέρω αναβαθμίσεων ή το Ισραήλ, όπως αναφέρει σε σχετική τοποθέτηση ο ισραηλινός επικεφαλής του Οργανισμού Αντιπυραυλικής Προστασίας;
Από τη στιγμή που υπάρχουν δημόσιες αντικρουόμενες τοποθετήσεις, ως προς το ποιος κατέχει και ποιος έχει πρόσβαση στον «πηγαίο κώδικα», γίνεται φανερή μια απροκάλυπτη προσπάθεια παραπλάνησης του ελληνικού λαού, για το ποιος έχει τον λεγόμενο «εθνικό έλεγχο» του συνολικού συστήματος.
Όμως, ακόμη κι αν υπάρξει «ελληνικός» «πηγαίος κώδικας» για το κεντρικό επίπεδο Διοίκησης και Ελέγχου, η ύπαρξή του δεν απαντά από μόνη της στο κρίσιμο ζήτημα της συνολικής αυτονομίας του συστήματος.
Ένα σύγχρονο ολοκληρωμένο σύστημα αεράμυνας δεν αποτελεί μόνο ένα «λογισμικό διοίκησης». Αποτελεί ένα πολυσύνθετο σύνολο αισθητήρων, ραντάρ, συστημάτων επικοινωνιών, κέντρων διοίκησης, εκτοξευτών, αναχαιτιστικών πυραύλων, λογισμικού, υλικού και υποσυστημάτων, τα οποία πρέπει να λειτουργούν απρόσκοπτα και κυρίως να παραμένουν επιχειρησιακά διαθέσιμα, για όλη τη διάρκεια της επιχειρησιακής ζωής τους. Επομένως, ο πραγματικός λεγόμενος «εθνικός έλεγχος» δεν μπορεί να κρίνεται μόνο από το ποιος έχει τη δυνατότητα να δώσει την εντολή χρησιμοποίησης του συστήματος.
Αρωγοί στην κυβερνητική προσπάθεια παραπλάνησης του λαού και των εργαζομένων, για τους πραγματικούς σκοπούς προμήθειας και εγκατάστασης του πανάκριβου αυτού συστήματος, είναι όλα τα κόμματα της βολικής αντιπολίτευσης.
Το ΚΚΕ καταψήφισε στην Επιτροπή Εξοπλιστικών στη Βουλή το συγκεκριμένο πρόγραμμα, καταγγέλλοντας τη συνολική πολιτική της εμπλοκής της χώρας στους ιμπεριαλιστικούς πολέμους και σχεδιασμούς και είναι εκτεθειμένα τα κόμματα που τοποθετήθηκαν με «παρών» και συνέδραμαν για άλλη μια φορά την κυβέρνηση της ΝΔ, στηρίζοντας την πολιτική της εμπλοκής και των στρατηγικών σχέσεων με τις ΗΠΑ, το ΝΑΤΟ, την ΕΕ, το Ισραήλ.
Το ΠΑΣΟΚ, ο ΣΥΡΙΖΑ και το κόμμα του Α. Τσίπρα, διαγκωνίζονται για τα πρωτεία της ανάπτυξης των σχέσεων της χώρας με το κράτος του Ισραήλ, που δολοφονεί διαχρονικά τον παλαιστινιακό λαό, επιτίθεται και διατηρεί κατοχικές δυνάμεις στο Λίβανο και τη Συρία.
Μπορεί για παράδειγμα ο ΣΥΡΙΖΑ, με σοσιαλδημοκρατικούς ελιγμούς, να κατηγορεί σήμερα την κυβέρνηση για εμβάθυνση της αμυντικής και στρατιωτικής εξάρτησης της Ελλάδας από το Ισραήλ, όμως ήταν ελάχιστες μέρες μετά την ορκωμοσία της κυβέρνησής του (2 Φεβ 2015), που ο τότε υπουργός Άμυνας Πάνος Καμμένος συναντήθηκε με την πρέσβη του Ισραήλ, δηλώνοντας ότι «Είναι πολύ σημαντική η συνεργασία της Ελλάδος με το Ισραήλ (...). Θα συνεχίσουμε τη συνεργασία και σε πολιτικό επίπεδο αλλά και σε στρατιωτικό επίπεδο».
Αντίστοιχα το ΠΑΣΟΚ σήμερα, στην ίδια λογική, υποκριτικά ζητά διαφάνεια, εθνικό έλεγχο, σαφείς εγγυήσεις για το ελληνικό έργο (συμμετοχή Ελλήνων βιομηχάνων), αλλά και απαντήσεις για τον πηγαίο κώδικα, όμως ήταν το ίδιο κόμμα κυβέρνηση, όταν το 2010 ο τότε Έλληνας πρωθυπουργός, Γ. Παπανδρέου αντάλλασσε επισκέψεις με τον εγκληματία Νετανιάχου, δεσμευόμενοι αμοιβαία, για δυναμική έναρξη της στρατηγικής προσέγγισης Ελλάδας – Ισραήλ. Ήταν η κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ (Μάιος 2010) που επέλεγε να προχωρήσει σε δηλώσεις για στενή αεροναυτική συνεργασία με το Ισραήλ, ενώ την ίδια χρονική περίοδο, αυτό το κράτος δολοφόνος, στο επεισόδιο με το Mavi Marmara δολοφονούσε στη θάλασσα 10 ανθρώπους.
Το ΚΚΕ ήδη έχει ζητήσει, η συγκεκριμένη συμφωνία να έρθει στην Ολομέλεια της Βουλής, ώστε να υπάρξει ουσιαστική ενημέρωση των κομμάτων και του ελληνικού λαού συνολικά για το περιεχόμενό της και να συζητηθούν αναλυτικά όλες οι κρίσιμες πλευρές αυτής της συμφωνίας.
Με βάση τα παραπάνω, και επειδή η ασφάλεια του ελληνικού λαού δεν μπορεί να ταυτίζεται με τη συμμετοχή της χώρας στους πολεμικούς σχεδιασμούς των ΗΠΑ, του ΝΑΤΟ και του Ισραήλ,
ΕΡΩΤΑΤΑΙ ο κ. Υπουργός, τι μέτρα θα πάρει η κυβέρνηση ώστε:
- Να ακυρωθεί η διακρατική συμφωνία Ελλάδας – Ισραήλ για την «Ασπίδα του Αχιλλέα» και να σταματήσει η περαιτέρω στρατιωτική και πολεμική συνεργασία με το κράτος – δολοφόνο του Ισραήλ.
- Να έρθει άμεσα η συμφωνία στην Ολομέλεια της Βουλής για πλήρη ενημέρωση και ουσιαστική συζήτηση πάνω στο περιεχόμενό της.
- Να δοθεί στη Βουλή το πλήρες περιεχόμενο της συμφωνίας και των παραρτημάτων της, συμπεριλαμβανομένων των όρων που αφορούν τη λειτουργία, τη συντήρηση, την αναβάθμιση και την υποστήριξη του συστήματος.
- Να αποσαφηνιστεί απόλυτα και τεκμηριωμένα, ποιος έχει τον επιχειρησιακό και τεχνικό έλεγχο του συστήματος Διοίκησης και Ελέγχου, ποιος διαθέτει τον πηγαίο κώδικα και ποια ακριβώς δικαιώματα πρόσβασης, ελέγχου και τροποποίησης διαθέτει το ελληνικό κράτος.
- Να σταματήσει η εμπλοκή των ελληνικών Ενόπλων Δυνάμεων σε πολεμικές επιχειρήσεις και ιμπεριαλιστικές αποστολές εκτός συνόρων και να μην παραχωρείται καμιά ελληνική στρατιωτική υποδομή για τη στήριξη των πολεμικών επιχειρήσεων των ΗΠΑ, του ΝΑΤΟ και του Ισραήλ.
- Να υπάρξει άμεση ενημέρωση της Βουλής για τα πραγματικά στοιχεία που διαθέτει η κυβέρνηση, σχετικά με την πιθανότητα στοχοποίησης ελληνικών στρατιωτικών και κρίσιμων υποδομών ως αποτέλεσμα της ολοένα βαθύτερης στρατιωτικής εμπλοκής της χώρας στις πολεμικές αναμετρήσεις της περιοχής.
- Να επιστρέψει εντός Ελλάδας το σύνολο του προσωπικού και των μέσων που βρίσκονται εκτός συνόρων.
Οι Βουλευτές
Κουτσούμπας Δημήτρης
Αμπατιέλος Νίκος
Γκιόκας Γιάννης
Δάγκα Βιβή
Δελής Γιάννης
Διγενή Σεμίνα
Έξαρχος Νίκος
Κανέλλη Λιάνα
Καραθανασόπουλος Νίκος
Κατσώτης Χρήστος
Κομνηνάκα Μαρία
Κτενά Αφροδίτη
Λαμπρούλης Γιώργος
Μανωλάκου Διαμάντω
Μαρίνος Γιώργος
Μεταξάς Βασίλης
Παπαναστάσης Νίκος
Παφίλης Θανάσης
Στολτίδης Λεωνίδας
Συντυχάκης Μανώλης
Τσοκάνης Χρήστος