Θα ξεκινήσω, λέγοντας, ότι κανονικά δεν θα έπρεπε να είμαστε εδώ σήμερα και να συζητάμε αυτό το νομοσχέδιο, γιατί θα έπρεπε να το έχετε ήδη αποσύρει, αν όχι για την αντεργατικότητά του, τουλάχιστον για τον εξής πολύ απλό λόγο:
Γιατί, όπως εσείς η ίδια λέτε κ. Κεραμέως, “κάθε λέξη του” είναι γραμμένη, όχι μόνο από εσάς, αλλά και από τους εργοδοτικούς φορείς… και ποιον άλλον; Από τον ελεγχόμενο πλέον επικεφαλής της ομάδας που έχει κατσικωθεί εδώ και χρόνια στην ηγεσία της ΓΣΕΕ, τον κ. Παναγόπουλο.
Ο οποίος μάλιστα δεν είχε ενημερώσει καν τη διοίκηση της ΓΣΕΕ, τους 7 μήνες που, όπως εσείς λέτε, διαπραγματευόσασταν και γράφατε τη συμφωνία, που έγινε νομοσχέδιο.
Είναι δυνατόν αυτή η εν κρυπτώ διαπραγμάτευση, με έναν ελεγχόμενο για οικονομικά εγκλήματα, να δεσμεύσει τα εκατομμύρια των εργαζομένων της χώρας μας;
Και για να έχουμε καλό ερώτημα: Εσείς δεν είστε που λέγατε ότι δεν συζητάτε με ελεγχόμενους; Γιατί έτσι λέγατε, για παράδειγμα, για ορισμένους εκπροσώπους των αγροτών!!!
Τώρα, όχι μόνο μιλάτε, αλλά γράφετε και νομοσχέδια μαζί με ελεγχόμενους...
Αυτός ο άνθρωπος, αυτή η ηγεσία, δεν εκπροσωπούν κανέναν εργαζόμενο. Δεν ξέρουν καν πού πέφτουν οι χώροι δουλειάς, είναι υπονομευτές των αγώνων τους, είναι νόθοι και ξεπουλημένοι, άνθρωποι μόνο της εργοδοσίας.
Ξέρετε τι λένε αστειευόμενοι μεταξύ τους οι εργαζόμενοι αυτές τις μέρες; “Έσκασε το σκάνδαλο και θυμηθήκαμε ότι υπάρχει και η ΓΣΕΕ”...
Αυτά που βγαίνουν τώρα στη φόρα είναι μόνο η κορυφή του παγόβουνου, ενός ολόκληρου συστήματος και μηχανισμού εξαγοράς συνειδήσεων, προώθησης του “κοινωνικού εταιρισμού”, υπονόμευσης του διεκδικητικού αγώνα.
Και φυσικά αυτά δεν γίνονται με το αζημίωτο. Τα γρανάζια του μηχανισμού αυτού θέλουν και το “λαδάκι” τους για να γυρίσουν...
Είναι μια συνδικαλιστική μαφία που εκλέγεται με τις ψήφους αντιπροσώπων- “μαϊμού”, οι οποίοι προκύπτουν και με τέτοιες μεθόδους σαν αυτές που βγαίνουν τώρα προς τα έξω.
Αλήθεια, υπάρχει κανείς εδώ μέσα που πέφτει από τα σύννεφα;
Εμείς τα έχουμε καταγγείλει δημόσια χρόνια τώρα. Οι δυνάμεις μας στο συνδικαλιστικό κίνημα έχουν καταγγείλει το πάρτι εκατομμυρίων που γινόταν στο ΙΝΕ της ΓΣΕΕ από το 2013, όταν και παραιτήθηκαν από το ΔΣ. Έχουν δώσει μάχες στα συνέδρια Ομοσπονδιών και της ΓΣΕΕ ενάντια στη νοθεία.
Η κοινοβουλευτική ομάδα του ΚΚΕ τα έχει καταγγείλει εδώ μέσα με στοιχεία…
Και τι έβρισκαν απέναντί τους όλοι οι παραπάνω; Τα ΜΑΤ της κυβέρνησης της ΝΔ και τις δυνάμεις των άλλων κομμάτων να τους -να μας- χαρακτηρίζουν “διασπαστές”, “τραμπούκους” κ.ά.
Δυστυχώς, έτσι διαμορφώνονται οι πλαστοί συσχετισμοί στα συνέδρια και στη συνέχεια οι παρατάξεις της ΝΔ, του ΠΑΣΟΚ, του ΣΥΡΙΖΑ ψηφίζουν παρέα, τους διάφορους Παναγόπουλους για το προεδρείο της ΓΣΕΕ.
Ακόμα και στην ακρόαση φορέων που πραγματοποιήθηκε για το νομοσχέδιο, η κυβέρνηση φρόντισε να αποκλείσει όλους τους φορείς των εργαζομένων και να καλέσει μόνο την μεγαλοεργοδοσία και τον Παναγόπουλο! Τέτοια αγάπη έχετε σε αυτή την ηγεσία!!! Και όχι άδικα, αφού σας κάνει τη βρώμικη δουλειά τόσα χρόνια.
Κύριοι της κυβέρνησης,
Λέτε μεγάλα λόγια για “ιστορική συμφωνία”, για τη “δύναμη του διαλόγου” και άλλα τέτοια, αλλά αν διαβάσει κανείς προσεκτικά το νομοσχέδιο, θα καταλάβει ότι, κατά την προσφιλή σας τακτική, προσπαθείτε πάλι να μας πουλήσετε “φύκια για μεταξωτές κορδέλες”.
Είναι άραγε αλήθεια ότι επανέρχονται οι Συλλογικές Συμβάσεις Εργασίας στο καθεστώς που ίσχυε πριν από τα μνημόνια;
Όταν μιλάμε για Συλλογικές Συμβάσεις θα πρέπει να ξεκινήσουμε από το εξής βασικό: Δηλαδή, από τον κατώτατο μισθό και το κατώτατο ημερομίσθιο.
Με το νομοσχέδιο, δεν επανέρχεται ο καθορισμός τους από τη συλλογική διαπραγμάτευση, αλλά θα εξακολουθεί να καθορίζεται από την εκάστοτε κυβέρνηση, με γνώμονα τις ανάγκες και την κερδοφορία του κεφαλαίου και με την αξιοποίηση του γνωστού πειραγμένου αλγόριθμου.
Γι’ αυτό και για μεγάλη μερίδα εργαζομένων, ο μισθός δεν αρκεί για να περάσουν το μήνα, γεγονός που αποτυπώνεται πλέον σε όλο και περισσότερες έρευνες. Αυτούς τους εργαζόμενους “σκέφτηκε” μάλλον η κυβέρνηση και τους έδωσε το “δικαίωμα” να δουλεύουν 13 ώρες την ημέρα ή να κάνουν 2 και 3 δουλειές!
Παρότι πολλές κυβερνήσεις κομπάζουν ότι μας έβγαλαν από τα μνημόνια, καμία όμως, δεν επαναθεσμοθέτησε τον καθορισμό του κατώτατου μισθού μέσα από την Εθνική Γενική Συλλογική Σύμβαση Εργασίας, όπως πάρα πολλές φορές πρότεινε η κοινοβουλευτική ομάδα του ΚΚΕ.
Το ίδιο όμως συμβαίνει και με τους εργαζόμενους στο Δημόσιο τομέα και με τους συνταξιούχους. Τα μνημόνια υποτίθεται ότι τελείωσαν, όμως οι μνημονιακές διατάξεις που κατάργησαν τον 13ο και 14ο μισθό, όπως και τη 13η και 14η σύνταξη βρίσκονται ακόμα σε πλήρη ισχύ.
Η κυβέρνηση έχει άλλες προτεραιότητες. Γι’ αυτό και μπουκώνει με κρατικό χρήμα εφοπλιστές και βιομηχάνους, γι’ αυτό ενισχύει την πολεμική οικονομία.
Είναι χαρακτηριστικό ότι ο βιομήχανος που έχει στην ιδιοκτησία του το εργοστάσιο που έκαψε ζωντανές τις πέντε εργάτριες, είχε πάρει χρήμα με το τσουβάλι από τους αναπτυξιακούς νόμους σας και διαφημίζονταν ως πρότυπο, μάλιστα, επιχειρηματικότητας.
Και πρέπει να ξέρετε ότι, μια πολύ ουσιαστική πτυχή του ζητήματος των Συλλογικών Συμβάσεων, σχετίζεται και με την ανεμπόδιστη συνδικαλιστική δράση, που όλες οι κυβερνήσεις την υπονόμευσαν μεθοδικά όλα τα τελευταία χρόνια.
Γιατί το ζήτημα της χαμηλής συνδικαλιστικής πυκνότητας δεν οφείλεται σε ατομική επιλογή των εργαζόμενων να μην συμμετέχουν στα σωματεία, αλλά πρώτα και κύρια στα εμπόδια που βάζει η εργοδοσία και το κράτος της σε αυτή τη συμμετοχή.
Η στάση της εργοδοσίας της “Βιολάντα” απέναντι στο Εργατικό Κέντρο Τρικάλων και στα σωματεία, όπου κάλεσε την Αστυνομία, για να μην τους επιτρέψει την πρόσβαση στους εργαζόμενους, είναι χαρακτηριστική, για το ότι η περιβόητη δημοκρατία σας σταματά έξω από τις πύλες των εργοστασίων, των επιχειρήσεων.
Επιπρόσθετα, η υπονόμευση του δικαιώματος στην απεργία με διαδοχικά νομοθετήματα των κυβερνήσεων της ΝΔ, του ΠΑΣΟΚ και του ΣΥΡΙΖΑ, επιδρά αρνητικά και στη δυνατότητα σύναψης ΣΣΕ.
Γιατί στην πραγματικότητα, η απεργία αποτελεί “το πιο πειστικό επιχείρημα” που έχουν οι εργαζόμενοι κατά τη διάρκεια των συλλογικών διαπραγματεύσεων και την πιο ουσιαστική μορφή άσκησης πίεσης προς την εργοδοσία.
Συνεπώς, το πρώτο θέμα είναι ότι αν δεν καταργηθούν όλοι αυτοί οι νόμοι, δεν μπορούμε να μιλάμε για επαναφορά των συλλογικών διαπραγματεύσεων.
Πάμε παρακάτω…
Λέτε ότι με το νομοσχέδιο διευκολύνεται η επεκτασιμότητα των ΣΣΕ. Αυτό όμως, ακυρώνεται στην πράξη από τα κριτήρια που θέτετε, τα “παραθυράκια” και τις “εξαιρέσεις” που νομοθετείτε.
Συγκεκριμένα:
- Η επέκταση θα εξαρτάται από την τεκμηρίωση των επιπτώσεων που θα έχει το περιεχόμενο της σύμβασης στην ανταγωνιστικότητα του κεφαλαίου, στην απασχόληση, στις τιμές των παραγόμενων προϊόντων και υπηρεσιών και στον πληθωρισμό.
Όταν μπαίνει, όμως, κριτήριο η ανταγωνιστικότητα του κεφαλαίου, ο εργαζόμενος είναι από χέρι χαμένος.
Εδώ όμως φτάνετε στο σημείο να ενοχοποιείτε τους μισθούς των εργαζομένων για την ακρίβεια και τον πληθωρισμό!
Και είστε εσείς που, όταν σας λέγαμε να μηδενίσετε ή να μειώσετε τον ΦΠΑ στα τρόφιμα και άλλα είδη πρώτης ανάγκης, εσείς πάλι λέγατε ότι τέτοια μέτρα δεν αποδίδουν και ότι η λύση είναι η αύξηση των μισθών!
Πραγματικά δεν σας πιάνει κανείς πουθενά… Η υποκρισία σας έχει ξεπεράσει κάθε όριο.
- Επιπλέον, υπάρχει η δυνατότητα να εξαιρούνται από την εφαρμογή των Συλλογικών Συμβάσεων επιχειρήσεις που “αντιμετωπίζουν πολύ σοβαρά οικονομικά προβλήματα” και δίνεται η δυνατότητα στον εκάστοτε υπουργό Εργασίας, να εξαιρεί κι άλλες κατηγορίες επιχειρήσεων, με πρόσχημα την “προστασία των υφιστάμενων θέσεων εργασίας”. Κατά τα άλλα, μάς μιλάτε για καθολική επέκταση των συλλογικών συμβάσεων.
Εδώ είναι σαφές ότι οι εξαιρέσεις θα είναι πιο πολλές απ’ τον “κανόνα”, καθώς για να επεκταθεί μια σύμβαση θα πρέπει να περάσει μέσα από μια σειρά ταξικά φίλτρα.
- Όσον αφορά την επαναφορά της μετενέργειας των Συλλογικών Συμβάσεων, πάλι έχουμε τεράστιους αστερίσκους, αφού αυτή δεν ισχύει, αν υπογραφεί μια νέα ατομική σύμβαση, κάτι, που, όπως καταλαβαίνει ο καθένας και η καθεμιά εδώ μέσα, ο εργοδότης έχει τους τρόπους να επιβάλει.
Ακόμα, η μετενέργεια δεν ισχύει για όσους προσλαμβάνονται κατά τη διάρκειά της, δηλαδή η εργοδοσία μπορεί να την αποφύγει με μια ανανέωση του εργατικού δυναμικού της, που είναι πολύ εύκολη σήμερα, με την ευελιξία που επικρατεί.
Κυρίες και κύριοι,
Ξεκαθαρίσαμε, λοιπόν, ότι αυτό το νομοσχέδιο δεν επαναφέρει τις Συλλογικές Συμβάσεις, όπως λέτε. Αντίθετα, μονιμοποιεί όλο το νομοθετικό πλαίσιο υπονόμευσής τους, που διαμόρφωσαν οι μνημονιακές κυβερνήσεις της ΝΔ, του ΠΑΣΟΚ και του ΣΥΡΙΖΑ και ενισχύθηκε στη συνέχεια από την παρούσα κυβέρνηση.
Πάμε να δούμε, όμως, κάτι που όντως κάνει. Αναφέρομαι, στην εξαίρεση που θεσμοθετείτε από το όριο του 40% προκειμένου να κηρυχθεί μια κλαδική σύμβαση υποχρεωτική, μόνο στην περίπτωση που την υπογράφει ή τη συνυπογράφει η ΓΣΕΕ.
Κάνετε ένα ακόμα δωράκι στη συνδικαλιστική αυτή μαφία που βρίσκεται στην ηγεσία της. Προσέξτε τι έκτρωμα νομοθετείτε: Απ’ τη μία, η ΓΣΕΕ απεμπολεί το βασικό δικαίωμά της, να υπογράφει την Εθνική Γενική Συλλογική Σύμβαση Εργασίας, κι εσείς, ως αντάλλαγμα, τούς δίνετε τις κλαδικές συμβάσεις.
Αυτές, όμως, κανονικά, είναι αρμοδιότητα των κλαδικών και ομοιοεπαγγελματικών Ομοσπονδιών, οι οποίες τώρα, καθίστανται ακόμα περισσότερο όμηροι των εργοδοτικών ενώσεων και της κυβερνητικής ΓΣΕΕ.
Αυτή η ομηρία, έρχεται να προστεθεί στην οικονομική ομηρία που έχετε νομοθετήσει από το 2022, με τη σύσταση του αμαρτωλού, όπως αποδεικνύεται, Ειδικού Λογαριασμού Επαγγελματικής Κατάρτισης, στον οποίο τοποθετήσατε επίσης πρόεδρο τον εργατοπατέρα Παναγόπουλο.
Συγκροτείται μια νέα “Τρόικα”, από την Κυβέρνηση, τους Εργοδότες και την ανυπόληπτη ηγεσία της ΓΣΕΕ, με σκοπό να χτυπήσει τα εργατικά συνδικάτα με τα νέα εργαλεία που θα έχει στα χέρια της.
Κυρίες και κύριοι της κυβέρνησης,
Σε όλα τα παραπάνω έχετε, για μια ακόμη φορά, την πολύτιμη βοήθεια της βολικής σε εσάς αντιπολίτευσης, κυρίως από τα κόμματα της σοσιαλδημοκρατίας. Δεν είναι μόνο ότι οι συνδικαλιστικές παρατάξεις της ΝΔ, του ΠΑΣΟΚ και του ΣΥΡΙΖΑ, ψήφισαν τελικά μαζί αυτή τη συμφωνία στη ΓΣΕΕ.
Όχι όλοι, όπως λέτε ψευδώς! Αυτές οι συγκεκριμένες παρατάξεις την ψήφισαν. Γι’ αυτό επί της ουσίας δεν έχουν και κάτι να πουν για το νομοσχέδιο. Γιατί συμφωνούν στον πυρήνα αυτής της στρατηγικής, που περιγράφεται και στην περιβόητη Ευρωπαϊκή Οδηγία, που όλοι εκθειάζετε, και απλά διαφωνείτε στο ποιος μπορεί να την υλοποιήσει τάχατες καλύτερα!!!
Γι’ αυτό και το ΠΑΣΟΚ επιφυλάχθηκε στην Επιτροπή, κάνοντας μια βολική κριτική στο γνωστό του μοτίβο, ότι η κυβέρνηση της ΝΔ, έρχεται καθυστερημένα να υλοποιήσει τις δικές του προτάσεις, που προηγούμενα λοιδορούσε.
Αντίστοιχα και ο ΣΥΡΙΖΑ, που είδε σε όλα τα άρθρα “μικρά θετικά βήματα”, προκαλώντας και την απορία της κας Κεραμέως, όταν δήλωσε ότι καταψηφίζει. Γι’ αυτό και είστε βολική αντιπολίτευση όλοι εσείς…
Το πρόβλημα με την πολιτική της ΝΔ δεν είναι ότι “καθυστερεί”, αλλά ότι κατακρεουργεί τα εργασιακά δικαιώματα για να θωρακίζει την κερδοφορία μεγάλων επιχειρήσεων. Η όποια καθυστέρηση υπάρχει προς όφελος των εργαζομένων, οι αντιλαϊκοί νόμοι, δηλαδή, που έχουν μείνει στα χαρτιά, είναι επίτευγμα των ίδιων των αγώνων τους.
Εμείς δεν βλέπουμε “μικρά θετικά βήματα” στο νομοσχέδιο, βλέπουμε μεγάλα βήματα προς την επιδείνωση της κατάστασης για τους εργαζομένους, υπέρ της εργοδοσίας.
Τα συγχαρητήρια της Κομισιόν, για τα οποία επιχαίρει η κα υπουργός, δεν είναι τίποτα άλλο παρά τεκμήριο της αντεργατικότητας του νομοσχεδίου. Είναι απόδειξη ότι η ελληνική κυβέρνηση έχει αναλάβει ρόλο λαγού στις αντεργατικές ανατροπές σε όλη την ΕΕ.
Κύριοι της κυβέρνησης,
Το νομοσχέδιό σας έχει ήδη απορριφθεί από τους εργαζόμενους και τα πραγματικά, τα ζωντανά σωματεία τους.
Η πλήρης επαναφορά των συλλογικών διαπραγματεύσεων δεν θα χαριστεί από κανέναν στους εργαζόμενους. Απαιτεί σκληρή πάλη, μαζικούς, οργανωμένους αγώνες και όχι “κοινωνικούς διαλόγους”, στους οποίους η εργοδοσία διαπραγματεύεται ουσιαστικά με τον εαυτό της.
Απαιτεί, επίσης, να ολοκληρωθούν τα πολλά θετικά βήματα αλλαγής του συσχετισμού που καταγράφονται στο εργατικό συνδικαλιστικό κίνημα.
Οι εργαζόμενοι με τη συμμετοχή τους να κάνουν στην άκρη όλους τους ξεπουλημένους. Να αποκρούσουν κάθε προσπάθεια μεγαλύτερης παρέμβασης του κράτους στο εργατικό συνδικαλιστικό κίνημα, που θα αξιοποιήσει ως πρόσχημα και τα σκάνδαλα των Παναγόπουλων.
Τέτοιοι αγώνες εκδηλώθηκαν τις προηγούμενες μέρες. Όπως με την απεργία στον κλάδο των τροφίμων μετά το έγκλημα στη “Βιολάντα”, με την απεργία σε δημόσιο και ιδιωτικό τομέα σε Πειραιά και Θριάσιο, με τη συντονισμένη απεργία σε πάνω από 20 λιμάνια της Μεσογείου, που συμμετείχαν συνδικάτα από έξι χώρες της Μεσογείου, ενάντια στην πολεμική εμπλοκή.
Η γενική απεργία στις 28 Φλεβάρη, στα 3 χρόνια από το έγκλημα των Τεμπών, πρέπει να αποτελέσει έναν ακόμα σημαντικό σταθμό. Να ακουστεί ξανά δυνατά σε όλη τη χώρα το σύνθημα “τα κέρδη τους ή οι ζωές μας”, που επιβεβαιώνεται δυστυχώς με τραγικό τρόπο καθημερινά.
Αυτή την αλήθεια τη λέει μόνο το ΚΚΕ στον ελληνικό λαό.
Όλο και περισσότεροι πλέον, συνειδητοποιούν πως την πραγματική δύναμη, την έχουν οι εργαζόμενοι, που με τη δουλειά τους παράγουν τα πάντα.
Καταψηφίζουμε το νομοσχέδιο Κεραμέως - Παναγόπουλου και ΣΙΑ - μεγάλης εργοδοσίας.